5.2.14

Xiu Xiu - Angel Guts: Red Classroom




Στον απόηχο ενός παλιότερου ονείρου ήρθε κι ένα δεύτερο σαν αινιγματική (;) συνέχεια... 
Ήμουν λέει πάνω σ' εκείνο τον λόφο και περίμενα, ούτε κι εγώ ξέρω πόσο καιρό, με απίστευτη αγωνία να επιστρέψει ο Jamie που είχε πάει να βρει εκείνον το βοσκό με το κ***δάχτυλο, περισσότερο από προσωπική του περιέργεια, όπως μου είχε εξομολογηθεί φεύγοντας, παρά από ενόχληση και οφείλω να ομολογήσω ότι για κάτι τέτοια τον λατρεύω τον μπαγάσα αλλά με κοψοχολιάζει κιόλας. 
Ξάφνου άρχισαν ν' ακούγονται οικείες... καμπάνες. Μα πως μπορεί; Θα ορκιζόμουν ότι... Άρχισα να κοιτάζω γύρω γύρω προσπαθώντας να προσδιορίσω από που ερχόταν ο ήχος και τότε τον είδα να ξεπροβάλει από τον απέναντι λόφο σφυρίζοντας... καμπάνες! "Λάφυρο" μου φώναξε. Εκτός από αυτό το σφύριγμα λάφυρο, κρατούσε κι ένα κόκκινο πράγμα, ένα κόκκινο αντικείμενο το οποίο έπαιζε στα χέρια του. Το πετούσε ψηλά και το ξανάπιανε. Που και που με κοίταζε από μακρυά καθώς ερχόταν προς το μέρος μου, και μου το κούναγε προσπαθώντας να διαβάσει την έκφραση στο πρόσωπό μου  που εγώ δεν μπορούσα να καταλάβω τι ήταν. "Ενθύμιο" μου φώναξε. Θυμάμαι κάποια στιγμή όταν ο Jamie πλησίασε αρκετά, το βλέμμα μου έπιασε το κινούμενο αντικείμενο στον αέρα λίγο πριν αυτό πέσει και πάλι στις παλάμες του. Θα ορκιζόμουν, μα τα επτά αλυσοπρίονα, ότι ήταν...  άσε μπορεί να κάνω και λάθος, εξάλλου μόνο λίγα δευτερόλεπτα το είδα.
"Πόσο μ' αγαπάς;" με ρώτησε τώρα στεκόμενος μπροστά μου, με τα χέρια κρυμμένα πίσω του και αμέσως άρχισε να σφυρίζει καμπάνες αδιάφορα. Τότε άρχισα να του φωνάζω σχεδόν θυμωμένη, σχεδόν απορημένη αλλά εντελώς απαλλαγμένη και ανακουφισμένη από την πρότερη αγωνία μου για την απουσία του και πριν τελειώσω την "αγόρευση" με σταματάει, παίρνει τα χέρια μου και μου δίνει αυτό (!). Ύστερα καθήσαμε στον βράχο κι άρχισε να εξιστορεί την φρίκη που έζησε ως απάντηση στις απορίες μου συμπληρώνοντας "Υποθέτω... ότι ό,τι δεν μας σκοτώνει μας κάνει πιο δυνατούς, έτσι δε λένε;"

Ξύπνησα και άρχισα να σκέφτομαι όσα έγιναν αλλά αυτά που μου έμειναν ήταν μια βαθύτερη κατανόηση... και το συναίσθημα μιας λυτρωτικής ανακούφισης.





Δεν υπάρχουν σχόλια: