22.2.14

Talkin' about The Blind Joe Death





Σήμερα έγινα... ας πούμε σκαπανέας ψάχνοντας και ανασκάπτοντας σε ιερό μέρος που μόνο με ειδική άδεια μπορείς να εισχωρήσεις. Έχοντας την θέληση, το σθένος αλλά και το συναίσθημα της γλυκιάς προσμονής για μια ενδεχόμενη προσωπικού ενδιαφέροντος ανακάλυψη, άρχισα το ανασκαφικό έργο... Ακολουθώντας γνώριμα στην αρχή μονοπάτια οδηγήθηκα στο τέρμα τους γρήγορα χωρίς κάτι το εντυπωσιακά ενδιαφέρον ή το πρωτότυπο. Από κει και πέρα έπρεπε να σκεφτώ πως θα συνέχιζα. 
Ο χρόνος περιορισμένος κι εγώ ως άλλη Alice μέσα σε μια underground mainsteam φάση έσκασα κεφαλάκι για να επαναπροσδιοριστώ και ξαναπάμε. Ανασκαφή ανάποδη, από μέσα προς τα έξω!!! Και ναι, κάτι γίνεται τώρα... Ο χρόνος επιμηκύνεται κι εγώ ξε-αγχώνομαι και κινούμαι με περισσότερη άνεση. Απόλυτα συγκεντρωμένη και με κινήσεις ακριβείας(;) αναρριχώμαι σε τοπίο περασμένης εποχής. 
Ένα δέντρο το απομεσήμερο στην πλαγιά του λόφου των ονείρων του Μάχεν. Ξεσκονίζομαι και θυμάμαι το ραντεβού που είχα με τον Joe οπότε αποφασίζω να τον περιμένω καθήμενη στην παχιά σκιά του δέντρου. Καθώς ενατένιζα τον ορίζοντα, ένα δερμάτινο καπέλο έπεσε στα πόδια μου. Στρέφοντας το κεφάλι μου προς τα πάνω για να δω από που έπεσε, τον είδα να με χαιρετάει μ' ένα στραβό χαμόγελο από το δέντρο πάνω. Σηκώνομαι ξαφνιασμένη και μου λέει να περιμένω και μ' έναν πήδο βρέθηκε μπροστά μου με το χέρι προτεταμένο προς εμένα. "Joe", μου λέει. "Vick", του απαντώ και δίνουμε τα χέρια. Έτσι με τα χέρια πιασμένα με οδήγησε πίσω από τον κορμό του μεγάλου δέντρου και με έβαλε να κάτσω ενώ αυτός έσκυψε και πήρε την κιθάρα του και άρχισε να μου παίζει τον χορό των κατοίκων μιας αόρατης πόλης ο οποίος είχε αναδυθεί σ' έναν ξένο κόσμο χρόνια μετά σαν αποκύημα έμπνευσης ενός κολλητού του φίλου, του  John.
"Γιατί τυφλός;" τον ρωτάω όταν τελείωσε το επιβλητικό του παίξιμο και τότε μου απαντάει "Τίποτα το εντυπωσιακό σ' αυτό, όλοι τυφλοί είμαστε. Θέμα αντίληψης ξέρεις... απλά εγώ είμαι ας πούμε το αρχέτυπο του επινοητή μου"
"Γιατί θάνατος;" τον ξαναρωτάω και τότε εκείνος έσκυψε το κεφάλι του και μετά από λίγο το σήκωσε και με κοίταξε στα μάτια αλλά δεν ήταν πια ο ίδιος "Βρισκόμαστε στην εποχή της σποράς και όχι της συγκομιδής" αποκρίθηκε...



Αναπολώντας όλα αυτά που έδωσαν και συνεχίζουν να δίνουν νόημα στην ζωή μου, στάθηκα πολλές φορές μπροστά του και όλες αυτές τις φορές καταλήγω, ξανά και ξανά να υποκλίνομαι μπροστά σ' ένα μυστήριο. Όσο και αν προσπαθώ να το προσεγγίσω τόσο αυτό με ιδιαίτερη επιδεξιότητα ξεγλιστρά πανταχόθεν. 
Υπάρχεις πολύ περισσότερο απ' όσο μπορώ να χωρέσω, ακόμα και τώρα που μεγάλωσα αισθάνομαι τόσο μικρή... Γίγας!














Δεν υπάρχουν σχόλια: