19.9.13

Το... Τέλος Των 2L8


Οι αγώνες γύρω μας συνεχίζονται, όλα τα μέτωπα είναι ανοιχτά, οι στιγμές μονίμως κρίσιμες. Ναι, είμαστε στην πλευρά που χάνει, γιατί έτσι είναι στημένο το παιχνίδι. Αλλά επιμένουμε. Μπορούμε να χάσουμε με αξιοπρέπεια, με πίστη, με συντροφικότητα.

Ο δικός μας αγώνας για μουσική ελευθερία συνεχίζεται. Το ημερολόγιο γράφει 19 Σεπτεμβρίου, το πρότζεκτ μας στο Indiegogo βρίσκεται στο 67%. Η 1η Οκτώβρη φαίνεται πολύ κοντά. Νίκη; Ήττα;

Οι αγώνες που είναι αντίθετοι στην κοινή πρακτική, που απειλούν σαν ιδέες την συντήρηση, την τάξη, το βόλεμα αντιμετωπίζονται με έναν τρόπο από το σύστημα: Είναι καταδικασμένοι στην ανυπαρξία. Κάπως έτσι λοιπόν, για δες, δεν υπάρχουμε! Δεν είμαστε φαντασία όμως. Είμαστε σάρκα και αίμα. Πέρασαν 19 μέρες με δημοσιεύσεις των δελτίων τύπου για την προσπάθεια μας μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού, 0 συνεντεύξεις, 0 άρθρα για την προσπάθεια αυτοέκδοσης ενός μουσικού άλμπουμ που μιλάει για τον Φασισμό στην Ελλάδα του Νεο-Φασισμού. Από τη στιγμή που αλλάξαμε πορεία, που φύγαμε από την Inner Ear, έχουμε δει τις δημοσιεύσεις που αφορούν τους 2L8 να συρρικνώνονται. Έχουμε βαρεθεί την ατάκα μετά τις συναυλίες, καλά γιατί δεν σας έχω ξανακούσει; Έλα ντε. Γιατί;

Σαν 2L8 έχουμε πάρει αποφάσεις και έχουμε πει ΟΧΙ σε ανθρώπους που δεν ακούνε όχι. Έχουμε μιλήσει δημόσια (ελάχιστα προς το παρόν - έχουμε μιλήσει όμως) για το τι γίνεται στη Μουσική σε αυτή τη χώρα. Για την Μαφία. Για την Πορνεία. Πολύ φτηνή όμως. Το παιχνίδι είναι στημένο μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια, δεν υπάρχουν αδύνατα σημεία για να χτυπήσεις, καταλήγουμε να παίζουμε κυνηγητό με την *****, με κύκλους τηλεφωνημάτων. Δεν μπορούν να το καταλάβουν. Δεν θέλουμε το κέρδος. Θέλουμε να χάνουμε! Αυτό που παρουσιάζεται σαν νίκη για εμάς είναι ήττα. Ήττα ηθική, ήττα πνευματική. Όταν τελειώναμε το He&She, πίστευε η εταιρία, πίστευε η μπάντα στο θα. Θυμάμαι χαρακτηριστικά να βρισκόμαστε γύρω από ένα τραπέζι με θα, να σηκώνω το κινητό μου και να λέω, αυτό δεν πρόκειται να χτυπήσει για συναυλία. Ότι κάνουμε από εδώ και πέρα το κάνουμε μόνοι μας. Η μόνη φορά που χτύπησε ήταν από την Άρτε Φιάσκο για τις συναυλίες μας στην Αθήνα, αλλά εδώ μιλάμε για ανθρώπους που αγαπάνε την μουσική, για την εξαίρεση... Οι άνθρωποι πιστεύανε, και οι άνθρωποι πιστεύουν, δυστυχώς η μουσική δεν έχει καμία σημασία. Μόνο εμπόριο. Δεν χρειαζόμαστε πρωτότυπη μουσική, χρειαζόμαστε ρέπλικα, ή αν θέλεις ντε και καλά να κάνεις πρωτότυπη μουσική να παίξεις ένα απαρχαιομένο είδος, εύκολο στο αυτί, να διασκεδάζει τον κόσμο, να μην έχει άποψη. Να είναι εξίσου ακίνδυνο με την ρέπλικα. Κακά τα ψέμματα, ο βασιλιάς χρειάζεται γελωτοποιούς, κάποιος πρέπει να αποσπά την προσοχή. Καλή η Χρυσή Αυγή, αλλά περιορισμένων δυνατοτήτων. Η συγκάληψη των εγκλημάτων, η συνέχιση της κανονικότητας χρειάζεται και άλλους συμμάχους. Χρειάζεται σύμμαχο τη μουσική.

Είναι ξεκάθαρο μετά από τόσα χρόνια: Δεν μπορούμε να παίζουμε μουσική με τους δικούς μας κανόνες. Με την αξιοπρέπεια μας. Για την ακρίβεια: Δεν μπορούμε να παίζουμε μουσική. Σκέτο. Για αυτό πρέπει να σταματήσουμε. Ή να συμβιβαστούμε. Να βάλουμε τις υπογραφές όταν πρέπει, να πάμε στις εκπομπές, να παίξουμε για τον χορηγό. Όπως μας έχουν πει, τα κάνεις αυτά για να "προχωρήσεις". Έλα μου όμως που... μισό, να πάρω φόρα... ΑΡΝΟΥΜΑΣΤΕ. ΔΟΞΑ ΤΩ ΘΕΩ καλοθελητές υπάρχουν... Ο κόσμος δεν μας χρειάζεται...

Συνεχίζουμε με τον μόνο τρόπο που υπάρχει, με τις δικές μας δυνάμεις - όσο απομένουν τέτοιες - και με την υποστήριξη ΣΑΣ. Οι 2L8 εδώ και αρκετό καιρό συνεχίζουν ως πείραμα! Πείραμα αλληλεγγύης, πείραμα αντοχής. Φυσικά και χάνουμε, το είπαμε. Και στο τέλος θα χάσουμε. Καμία ελπίδα.



Χαχαχαχα. Κορόιδα, έχουμε νικήσει ήδη ρε!

Σε μία νέα πραγματικότητα που τα μέσα ενημέρωσης είμαστε εμείς, και η πληροφορία μεταδίδεται από όλους, ζητάμε την βοήθεια σας τουλάχιστον στην αναδημοσίευση της προσπάθειας μας:
Για την ελευθερία
Για την αλληλεγγύη
Για το τέλος του φασισμού
Για το τέλος της δουλείας
Για τις φωτιές που δεν ανάψαμε
Για όσα τελικά δεν ήταν
Για όσους μείνανε πίσω και δεν τους σήκωσε κανείς
Για τις νευρωτικές διαδρομές
Για το αύριο που ποτέ δεν έρχεται
Για τα ποτάμια που δε θα γυρίσουν ποτέ ξανά
Για τις φωτογραφίες που αφήσαμε τα χαμόγελα μας
Για όσους βαρέθηκανε να αλλάζουν χρώματα
Για τα ψαλίδια που έκοψαν ομφάλιους λώρους
Για την ελπίδα, τις κραυγές
Για τους τυχερούς που πονάνε
Γιατί εμείς δεν νιώθουμε τίποτα
Για τους τυχέρους που δε θέλουν να πεθαίνουν
Γιατί εμείς αγαπάμε

Κ.


Αναδημοσίευση από  εδώ!


Δεν υπάρχουν σχόλια: