29.8.13

Δύο... αισίως



Photo by Toni Guetta

Μερικοί από όσους μας ενέπνευσαν και συνεχίζουν να μας εμπνέουν εντός κι εκτός blog


Thomas Edward Lawrence, Charles Fort, Alice, Arthur Clarke, Bruce Lee, Adi Newton, Clara Rockmore, Bela Lugosi, Jorge Louis Borges, Carlos Castaneda, Miguel De Cervantes, Aleister Crowley, David Lynch, Νίκος Καζαντζάκης, Joe Strummer, H.P.Lovecraft, Johnny Cash, Πλάτωνας, Edgar Alan Poe, Βασίλειος Κατσούλης, Nikola Tesla, J.R.R.Tolkin, Jules Verne, Dion Fortune, Mary Shelley, Μάνος Χατζιδάκις, Ερμής Λαγωνικάκης, James Joyce, Tim Burton, Χρήστος Βακαλόπουλος, Fritz Lang, Oscar Wilde, Doris Lessing, Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, Harry Houdini, Joshie, Terpsichore, Πήγασος, Ιάννης Ξενάκης, Gabriel Faure, Ian Curtis, Orson Welles...
Roky Erickson, Snowman, Alexander Turnquist, Shat Shorts, Band Of Holy Joy, Peter Martin Christopherson (Sleazy), Coil, 2L8, The Twilight Sad, Tame Impala, Guidelines, Dead Swans, The Galleons, Team Me, Pegasvs, Touche Amore, Xiu Xiu, James Blackhsaw, Led Er Est, Gun Club, The Spyrals, PJ Harvey, Bill Fay, Six Organs Of Admittance, Mere Women, The Chills, Rangda, Josephine Foster, Lapalux, Dreamtime, The Foals, Dropkick Murphys, My Bloody Valentine, Nick Cave, PVT, The Fuzztones, British Sea Power, Deadbolt, The Drones, Fear Of Men, Jeffrey Lee Pierce, Spectral Mirror, Daft Punk, The Darling Downs, Alasdair Roberts, Vum, Jane's Addiction, Listener, Daniel Romano, Purling Hiss, Youth Avoiders, Crime And The City Solution, Team Wild, Kate Stables...

Πριν το as the fool told the thief εισβάλει στην πραγματικότητα μας σχεδόν κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα μπορούσε να υπάρξει.
Συνταξιδιώτες μας όποιοι και αν είστε και όπου και αν είστε σας ευχαριστούμε για την υποστήριξη και ελπίζουμε να μπορέσουμε να το εξελίξουμε ακόμη περισσότερο, ακόμη παραπέρα ταξιδεύοντας στο μοναδικό πεδίο που δεν έχει σύνορα: στο Άγνωστο.

Χρόνια μας πολλά 

Thief




Ευχαριστούμε όλους όσους μας κράτησαν και συνεχίζουν να μας κρατάνε διαδικτυακή, και όχι μόνο, συντροφιά. Συνεχίζουμε με άστρο μας την μουσική και σας αφιερώνουμε τα παρακάτω με πολύ πολύ αγάπη και την ευχή να παραμείνουμε όσοι είμαστε ανθρώπινοι κι ονειροπόλοι με βλέμμα προς την δημιουργία.


fool


















28.8.13

The Galleons - Cloud Physics




Κυκλοφόρησε επιτέλους και το Cloud Physics το δεύτερο άλμπουμ των The Galleons που το περίμενα με μεγάλη αγωνία και περιέργεια είναι η αλήθεια. Λοιπόν αλλαγές έχουμε κατ' αρχήν στην σύνθεση της μπάντας έφυγε ο Paul Coventry (drums) κι αντικαταστάθηκε από τον Josh (που δεν γνωρίζω το επίθετό του) όπου κι αυτός αποδεικνύεται εξαιρετικός, κατά δεύτερον στον ήχο, εισήχθησαν (και) ηλεκτρονικά πλήκτρα και... μπαμ αποκάλυψη! Εξέλιξη-έκπληξη και μάλιστα θετικότατη! Η folk λιγότερο πια ως βάση παραμένει με rock, psych, jazzy προσεγγίσεις αλλά πάνω απ' όλα με κυρίαρχη pop αντίληψη. Υψηλών προδιαγραφών (και πολύ καλή παραγωγή!!) όπως ακριβώς τα είχα πει τότε για το πρώτο τους αλλά και για το The Havens το ep που ακολούθησε. 
Οι Galleons στο φετινό τους άλμπουμ μας χαρίζουν 13 τραγούδια και μας γεμίζουν ομορφιά, σκέψεις και συναισθήματα. Ξεχωρίζω τα Mr Fox, Rise, Cloud Physics και Breathe συμμετέχοντας στον μύθο μας πολεμώντας και όχι αγνοώντας το σκοτάδι με τον πιο γλυκό τρόπο...
Μπάντα με ψυχή και σπάνια περισσή μουσικότητα που κάνει την διαφορά. Χάρισμα που τους δίνει το κάτι παραπάνω σ' ένα μουσικό κόσμο που προσπαθεί, ως άλλος Φοίνικας, ν' αναγεννηθεί από τις στάχτες του. Αλλάζουν και εξελίσσονται ταχύτατα, αξίζουν πολλά και έχουν πάρει την μεγάλη... ανηφόρα. Μουσική με κεφαλαίο Μ!!!

Rise


Cloud Physics


25.8.13

Ανοιχτό κάλεσμα από τους 2L8!



Χρειαζόμαστε τη βοήθεια σας!!!!! Ανοιχτό κάλεσμα από τους 2L8!

Η Κλωστή για εμάς αποτελεί ντοκουμέντο της εποχής μας. Όσων ζούμε. Οι στίχοι του άλμπουμ άλλωστε είναι ένα τεράστιο κολάζ, με λέξεις από δημοσιεύσεις, λέξεις που συναντήσαμε τυχαία σε κοινωνικά δίκτυα, λέξεις που ανταλλάξαμε μετά από κάποιο από τα πολλά live μας φέτος μαζί με τις λέξεις του Κ.

Οι "οδηγίες", το Διάστημα, κείμενο αγνώστου συγγραφέα που βρήκαμε στο διαδίκτυο , η διασκευή των Οδός 55, και τέλος η "Οδύνη/Ηδονή". "Τώρα πια δεν γράφονται τραγούδια με τις λέξεις μας" τραγουδάμε στο "Άπειρο". Θέλουμε, εμείς τουλάχιστον, να το αλλάξουμε αυτό. Σχεδόν σε όλα τα προηγούμενα λοιπόν, πρόκειται πράγματι για τις δικές σας λέξεις! Και τώρα χρειαζόμαστε τις δικές σας φωνές!!!

Η "Οδύνη/Ηδονή" είναι το δεύτερο κομμάτι του άλμπουμ, όπου φωνές εμφανίζονται η μία μετά την άλλη, η μία πάνω στην άλλη, πάνω σε ένα μουσικό χαλί πνευστών με βασικό το ηχόχρωμα της γκάιντας για να συνθέσουν ένα χαοτικό ηχοτοπίο. Διαφορετικοί άνθρωποι, που ο καθένας έχει κάτι δικό του να μοιραστεί. Γι΄αυτό λοιπόν καλούμε εσάς να προσθέσετε τη δική σας φωνή και τις δικές σας λέξεις ανάμεσα στις δικές μας.

Πρόκειται για την ηχογράφηση - τελευταία εκκρεμότητα που θα κλείσει οριστικά το άλμπουμ- και θα πραγματοποιηθεί τα επόμενα 24ωρα στη Θεσσαλονίκη. Αγαπητοί φίλοι με όλη την καλή μας θέληση σας καλούμε  να κάνουμε από κοινού πράξη την συλλογικότητα στην οποία πιστεύουμε, να μοιραστούμε το δικό μας με το δικό σας. Η προσπάθεια μας θα είναι να συμμετέχουν όλοι όσοι ενδιαφερθούν, όμως ρεαλιστικά ο χρόνος ίσως να μην επιτρέψει την συμμετοχή όλων, καθώς οι ηχογραφήσεις θα κλείσουν όταν ολοκληρωθει η "Οδύνη/Ηδονή".

Οι τρόποι για να βάλετε την φωνή σας στην "Κλωστή" μέσω facebook είναι οι εξής: 
1) αφήστε ένα σχόλιο εδώ και θα επικοινωνήσουμε μαζί σας
2) στείλτε ένα μήνυμα στη σελίδα των 2L8 στο facebook

Βοηθήστε μας να περάσουμε αυτό το μήνυμα, κοινοποιήστε το στους φίλους σας.


We need your help!!! Open invitation from 2L8!!

“The Thread” for us stands as a document of our times. Of what we ‘re living. Besides the lyrics of the album are a vast collage with words from publications, words that we came across in social networks,words that we exchanged after one of the many concerts this year, blended together with the words of K.

The "Odigies" (Ιnstructions), lyrics of “Diastima" (Outer space) ,a text found on the network written by an unknown author, the cover of  “Odos 55”, and finally the "Odini/Hdoni" (Suffering/Pleasure). “No songs are written with our words anymore” we sing on "Apeiro" (Infinite). We at least wish to change that. Almost all the above mentioned songs, indeed contain your own words! And now we need your voices!!!

The "Suffering / Pleasure" is the second track of the album where voices appear, one after the other, one over the other, on a track comprised of wind instruments with its basic timbre being a bagpipe, leading to a chaotic soundscape. Different people, with each one of them having something of his own to share. So this is a call to all of you so you can add your own voice among ours.

This recording - last pending issue that will permanently complete the album, will be held the next days in Thessaloniki. Dear friends, we invite you with all our goodwill, to put into practice the collectivity in which we believe, to share ours with yours. Our effort will be to involve all those interested, but realisticaly time will not allow the participation of all and the recordings will be closed when the "Suffering / Pleasure" will be completed.

Ways to participate with your facebook account:
1) leave a comment here and we will contact you
2) send a direct message to our facebook page

Help us spread the news by sharing this post with your friends

Reblogged from HERE



21.8.13

Πέρα από την γραμμή του ορίζοντος



"Πανσέληνος

ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΔΕΝ επηρεάζονται από το γέμισμα της φωτεινής σφαίρας, κάνουν τους αδιάφορους, πίνουν τη διπλάσια ποσότητα, είναι νευρικοί, προσπαθούν να διασκεδάσουν, θυμώνουν πιο εύκολα, οργανώνουν νυχτερινό μπάνιο στην παραλία του Κάμπου. Την πλησιάζει ο κουφός δισκοβόλος της προηγούμενης νύχτας, κάθεται στην άκρη της ξαπλώστρας, την ρωτάει αν θα βουτήξει. Του λέει ότι δεν έχει μπει ακόμα στη θάλασσα, δεν ήρθε η ώρα, περιμένει την κατάλληλη στιγμή. Την κοιτάζει με έκπληξη, μοιάζει να μην καταλαβαίνει. Πρέπει να διαλέξεις τη στιγμή που θα πέσεις στη θάλασσα.
Έπεφταν πολύ εύκολα στη θάλασσα, όλη την ώρα ήταν μέσα στο νερό. Ήταν ήδη δύο ώρες μέσα στο νερό όταν φάνηκε από μακριά να τρέχει η Μίνα, έφτασε ξέπνοη και πριν πέσει στο νερό με τα ρούχα πρόλαβε να φωνάξει ότι έγινε μεταπολίτευση, οι συνταγματάρχες ήταν πια οδυνηρό παρελθόν, στην Αθήνα ο κόσμος είχε βγει με τα κεριά στους δρόμους, τώρα θα μπορούσαν να λένε ό,τι θέλουν, θα ερχόντουσαν κόμματα, θα γινόντουσαν εκλογές, θα ήταν ελεύθερες. Έμειναν άλλη μισή ώρα στο νερό και όταν βγήκαν ξάπλωσαν αποκαμωμένες στην άμμο. Ήταν ωραίο να αισθάνεσαι ελεύθερη, να μπορείς να λες ελεύθερα την γνώμη σου. Έμειναν σιωπηλές, αποκαμωμένες, ξέπνοες. Η Έρση μίλησε πρώτη, είπε ότι τώρα ήταν η ευκαιρία, τις περίμεναν μέρες γιορτής. Η Βάνα είπε ότι έπρεπε να σηκωθούν και να πάνε στην Αθήνα, τι έκαναν εδώ, θα έχαναν το πανηγύρι, τι ώρα είχε πλοίο αύριο για τον Άγιο Κωνσταντίνο; Ήταν ωραίο να είσαι ελεύθερη, να λες τη γνώμη σου, να χώνεσαι σε διαδηλώσεις, να φωνάζεις μαζί με χιλιάδες κόσμο. Θα υπήρχε ελευθερία, θα ερχόντουσαν κόμματα, θα έβγαιναν οι άνθρωποι από τις φυλακές, θα γύριζαν από την εξορία. Ήταν ένα ανέλπιστο καλοκαιρινό δώρο, τι έκαναν εδώ ξαπλωμένες, ξέπνοες, μισοερωτευμένες; Έπρεπε να τ' αφήσουν αυτά, είχαν καιρό γι' αυτά, έπρεπε να πάνε στην Αθήνα, ο κόσμος είχε βγει στους δρόμους. Σηκώθηκαν με γέλια και φωνές, ξέχασαν ότι ήταν μισοερωτευμένες, την άλλη μέρα χώθηκαν σ' ένα πλοίο για τον Άγιο Κωνσταντίνο." ...

Από την Γραμμή του Ορίζοντος του Χρήστου Βακαλόπουλου



The Galleons-Breathe



19.8.13

'Ενας φανταστικός κόσμος... σε μια κλωστή



"Σε έναν φανταστικό κόσμο, η κυβέρνηση καταλύει το σύνταγμα, οι δικαστικές αποφάσεις δεν γίνονται πράξη. Τα σώματα ασφαλείας περιφρουρούν, επιβάλλουν την ανομία.

Σε έναν φανταστικό κόσμο μαύρο πέφτει στις οθόνες. Παράσιτα καταλαμβάνουν τις ραδιοφωνικές συχνότητες.

Σε έναν φανταστικό κόσμο μια ναζιστική συμμορία χρηματοδοτείται από το κεφάλαιο και ανατέλλει σαν ένα νέο πολιτικό ρεύμα.

Σε έναν φανταστικό κόσμο στρατόπεδα συγκέντρωσης φιλοξενούν ανθρώπους με διαφορετικό χρώμα δέρμα.

Σε αυτόν τον φανταστικό κόσμο "το να είσαι ο εαυτός σου είναι παράνομο, και το μόνο που μένει είναι να πολεμήσεις".

Σε αυτόν τον φανταστικό κόσμο, οι ήρωες μας εκπέμπουν για μια τελευταία φορά. Χωρίς στόχο. Χωρίς ελπίδα. Χωρίς αυταπάτες ανατροπής. Η νίκη και η ήττα δεν έχουν πλέον σημασία. Η αντίσταση αυτοσκοπός. Η καταγραφή μιας φωνής αντίστασης, για την ιστορία."Για τις ιδέες που αργοπεθαίνουν στα σκοτάδια", γιατί δεν μπορούν να ανεχθούν άλλο "τις κλωτσιές στους πεθαμένους".

Σε αυτόν τον φανταστικό κόσμο, προσκαλούν: "ελάτε Πιο Κοντά", και ας χαθούμε όλοι μαζί, για μια φορά "ας φτιάξουμε μία νέα λέξη με ένα καινούριο νόημα" και ας σημάνει το τέλος μας."Αλλιώς ας πούμε ότι δεν υπήρξαμε ποτέ". Υπομένουν στην Οδύνη, τις φωνές, η μία μετά την άλλη, οι λέξεις τους χτυπούν ανελέητα, χάνονται στο χάος ενός κόσμου στον οποίο όλοι μιλούν ταυτόχρονα και κανείς δεν βρίσκει το κουράγιο να ακούσει, να αφουγκραστεί. Απαντούν μέσα από την δική τους Κόλαση, σκαρφίζονται ένα νέο τρόπο, με ένα ωστικό κύμα, θέλουν να ταρακουνήσουν, να αναγκάσουν τις φωνές να σωπάσουν. Παρακολουθούν από το Διάστημα, κυνικά, καταγράφουν την απώλεια: "Αποχωριζόμαστε, σπάμε ξανά και ξανά". Γιατί εμείς είμαστε οι "νεο-εξόριστοι". Οι αριθμοί ολοένα και αυξάνονται, φτάνουν Στο Άπειρο, αλλά όταν "οι σειρήνες αναγγέλλουν πόλεμο" ξαφνικά προσγειώνονται σε έναν πραγματικό κόσμο που δεν αναγνωρίζουν. Γιατί απουσίαζαν. "Ήρθαμε από το καλύτερο χθες, τι έγινε με το αύριο;" πνίγονται, οι λέξεις καίγονται μέσα στο στόμα τους. Κυκλοφορούν σημαδεμένοι. Όλοι με την ίδια Σκιά στο Δέρμα σε αέναη επανάληψη, "ανακαλύπτουν τα ίδια, ξανά και ξανά". Αρνούνται. Μηδενίζουν τα πάντα. Επιθυμούν να επιστρέψουν στο αστρόπλοιο, "το μόνο που θέλω είναι να ζήσω Για Πάντα σε κάποιο άλλο όνειρο, κάποια άλλη στιγμή. Να κρυφτώ εκεί". Αλλά "δεν μπορείς να κρυφτείς, δεν μπορείς να τρέξεις μακριά, είναι εδώ, είναι τώρα, είναι παντού". Δεν υπάρχει άμαχος πληθυσμός στον πόλεμο της μνήμης. Μπορεί να ψελλίζουν "μισώ τον αγώνα", αλλά πολεμούν για το μόνο που έχει μείνει. Για μία Κλωστή. Έχουν περάσει 365 Νύχτες χωρίς Όνειρα πλέον, και πριν ακόμη ξεκινήσουν, πριν το καλωσορίσατε, γνωρίζουν το τέλος της ιστορίας, γιατί στις "μαύρες μέρες που ήρθαν, με μαύρες τις καρδιές οι άντρες, κυνηγάνε όλη μέρα για όσα έκανε ο πατέρας, για όσα είπε η μητέρα". Και αυτοί οι άνδρες είναι που παρελαύνοντας και ζητώντας αίμα θα βάλουν τέλος στην τελευταία ελεύθερη φωνή. Και θα μείνει μόνη η εκφωνήτρια, να ρωτάει: τι ακολουθεί;

Σε μία κοινωνία που εξοικειώνεται με την εικόνα της βίας ο φασισμός θα επικρατήσει.

Σε έναν φανταστικό κόσμο..."


                                                                                Reblogged from here

Κυκλοφορεί 1 Οκτώβρη


17.8.13

Epavlis Pavlakis - Christos Laskaris


Artwork by Opora
Original cover photo by I. Apostolidis


Ο Παύλος Βάκαλος είναι πίσω από το Epavlis Pavlakis project το οποίο πήρε σάρκα και οστά το 1999 στην Θεσσαλονίκη. Σύγχρονος μουσικός πειραματιστής ο Βάκαλος, κυκλοφόρησε τον Ιούνιο το πρώτο του LP Christos Laskaris το οποίο περιέχει δέκα ποιήματα του ποιητή Χρίστου Λάσκαρη ντυμένα με τους ήχους του μουσικού. 
Ο Βάκαλος, όπως αναφέρει, ήρθε σε επαφή με τον θανόντα ποιητή μέσω του αδερφού του Λάσκαρη ο οποίος και του παραχώρησε το υλικό. 
Στα δέκα ποιητικά ντοκουμέντα απαγγέλλει ο ίδιος ο ποιητής κι έρχονται στ' αυτιά σου σαν από τον κόσμο των νεκρών, δημιουργώντας μια απόκοσμη ατμόσφαιρα πλέον της αμεσότητας, της απομόνωσης, της υπαρξιακής αναζήτησης, του έρωτα και του θανάτου που χαρακτηριστικά εκφράζονται στα ποιήματα τα ίδια, και είναι η ατμόσφαιρα αυτή που σε αιχμαλωτίζει καθώς προχωράει η ακρόαση. 
Η μουσική, ηλεκτρονική μινιμαλιστική πορεύεται παράλληλα σ' έναν ζωντανό σύγχρονο κόσμο παρακολουθώντας αλλά αδυνατώντας να περάσει στην ποίηση. Θεωρώ ότι αυτό το εγχείρημα του καλλιτέχνη είναι από τα πλέον δύσκολα καθώς πρόκειται για υλικό (ντοκουμέντο) το οποίο ως δεδομένο που είναι, έχει περιορισμένο περιθώριο προσαρμογής και καθόλου ανάπτυξης. Η ανάπτυξη σε αυτή την περίπτωση αφορά την μουσική και είναι αποκλειστικά θέμα του συνθέτη που, κατά την γνώμη μου, δεν καταφέρνει (ή δεν θέλει) εντέλει να "συνεργαστεί" σε βάθος με το δεδομένο υλικό και να χτίσει μια γέφυρα που να ενώνει τους δυο κόσμους. Αλλά αυτό πάλι είναι το δικό μου ζητούμενο. Να προσθέσω ότι το εξώφυλλο του δίσκου είναι εξαιρετικό.
Συνοψίζοντας, το άλμπουμ στο σύνολό του πρόκειται για... δύο πράγματα ένα ηχητικό ντοκουμέντο του ποιητή και ένα μουσικό έργο που παρακολουθεί χωρίς να αλληλεπιδρά.




15.8.13

Help VUM Press their Psychotropic Jukebox on Vinyl




Οι VUM τον Οκτώβρη ελευθερώνουν το δεύτερο full-length album τους Psychotropic Jukebox και για να μπορέσουν να το κυκλοφορήσουν σε περιορισμένο αριθμό βινυλίων ζητούν την συνδρομή όσων μπορούν κι ενδιαφέρονται. Εδώ μπορείτε να διαβάσετε λεπτομέρειες. 
Καλή επιστροφή λοιπόν από τις διακοπές... που δεν πήγα lol.

6.8.13

Spectral Mirror - Ultra Violet




Το καινούργιο τραγούδι από τους Βρετανούς Spectral Mirror, έρχεται σαν ένα αραχνοΰφαντο σεντόνι που με τυλίγει και με παρασύρει σε ένα ταξίδι στα άδυτα της ψυχής μου.
Ονειρικές μελωδίες και αιθέρια φωνητικά απλά επιβεβαιώνουν την υποψία που είχα στο 7" τους, ότι δηλαδή κάθε άλλο παρά τυχαίοι είναι, και με αφήνουν με μια προσδοκία για το πρώτο τους album που ελπίζω να κυκλοφορήσει σύντομα.

Κλείστε τα μάτια και αφεθείτε στο Ultra Violet.