29.4.13

Ένας Frontman Μία Μπάντα...


...και μια εφαρμοσμένη ουτοπία...




5 σχόλια:

Airesias είπε...

Θα αρπάξω φτιάρι.... :)

fool είπε...

Όχι δεν θα το κάνεις

lefti είπε...

Έπαθα το κατιτίς μου ειδικά ακούγοντας το Jubilee Street..
Nα είσαι καλά!Και να περάσετε όμορφα τις ημέρες που έρχονται.Καλημέρα!

Airesias είπε...

Καλά χωρίς....
Πάντα μου άρεσε η ακουστική version του Mercy Seat το έχω και σε 45 βινύλιο, προσπαθώ να θυμηθώ πως το απέκτησα...
Oι παλιές καλές εποχές του Cave...

fool είπε...

@ lefti: κι εσύ να περνάς καλά και καλή Ανάσταση αν δεν τα πούμε.

@ Αιρεσία σφάζεις με το γάντι δε λέω :) Πάντως στις τωρινές του εποχές τον έχω εκτιμήσει διαφορετικά και πιο ουσιαστικά, αυτός έχει πάρει τα ρίσκα του και έχει διαμορφώσει τον χώρο του φέρνοντάς τον στα μέτρα του. Δεν το κάνει ο καθένας αυτό. Του έβγαλα το καπέλο με τους Grinderman (τους είδες live?)καθώς θεώρησα ότι ξέρει πολύ καλά να ελίσσεται και μαγκιά του (κι άσε με να καταλαβαίνω και κάτι άλλο μ'αυτήν του την κίνηση). Και με τους Bad Seeds ξέρει καλλιτεχνικά που βρίσκεται κάτι το οποίο προσωπικά με ικανοποιεί απόλυτα κι ας μην είναι αριστούργημα. Μου εκφράζει άλλα πράγματα πιο ουσιώδη (όπως συμβαίνει και με τον Liddiard). Είναι σε άλλο επίπεδο απλά. Δεν τους ξεπερνά αυτή η εποχή... γνώμη μου και εκτιμώ πως, πάνω σε αυτήν τη βάση, και κάποια άλλα ονόματα θα δούμε να βαδίζουν στο εγγύς μέλλον.