23.2.13

Sometimes 4 Is/Are Better Than 1



Τι δουλειά μπορεί να έχουν μια χημική, ένας σπεσιαλίστας γκαραζιέρης, μια τρελή κι ένας κλέφτης στο Radio Transmission; Θα μάθετε αν συντονιστείτε στο Indieground Radio την Κυριακή 24-02-2013, 12:00 - 14:00.

UPDATE---------
                                                                        24-02-2013

Ακριβείς στο ραντεβού σήμερα στον Indieground οι τέσσερις: Chemical Chris, Antony K, fool και Thief παίξαμε για δύο ώρες μουσική. Θα θέλαμε άλλο ένα δίωρο, η αλήθεια είναι, γιατί η ώρα πέρασε πολύ γρήγορα για μας. Ελπίζουμε να περάσατε καλά όσοι ακούσατε ακολουθεί η εκπομπή για όσους θέλουν να την ακούσουν αλλά και η super λίστα με τα τραγούδια που παίχτηκαν. Δυστυχώς το πρώτο κομμάτι του Alasdair Roberts αλλά και η εισαγωγή δεν γράφτηκαν αφού από την συζήτηση ξεχαστήκαμε και ηχογραφήσαμε την εκπομπή από το δεύτερο κομμάτι και μετά. 


Enjoy!






  1. Alasdair Roberts - Fusion of the horizons
  2. Listener - The music that the angels do
  3. Alan Price - Put a spell on you
  4. Fun Guns - The sound of her voice
  5. Captain Beefheart - I love you, you big dummy
  6. Birdmen of Alkatraz - April dancer
  7. Los Saicos - Fugitivo de Alcatraz
  8. The People's Temple - Never more
  9. The Hydes - Sad is gone
  10. Gravedigger V - She's gone
  11. Murphy and The Mob - Born loser
  12. The Wild Eyes - I look good on you
  13. The Fuzztones - Invisible
  14. Dwarves - Demented
  15. Mechanimal - Un/Mobility
  16. Parquet Courts - Stoned and starving
  17. The Zombies - She's not there
  18. Sonnyskies - Electrify the acoustic set
  19. The Horrors  - Gloves
  20. Exploding White Mice - Burning red
  21. Purling Hiss - Lolita
  22. Purple Hearts - Jimmy
  23. I Heart Hiroshima - London in love
  24. The King Khan and BBQ Show - Zombies
  25. Cosmic Psychos - Custom credit
  26. The Vietnam Veterans - Don't try to walk on me
  27. Sick Hyenas - Weather of death
  28. The Humane Society - Knock knock
  29. The Fuzztones - Ward 81



mbv



Great music. The return. Part II.


Εδώ αγαπητέ αναγνώστη, αντιμετωπίζεις κάποιο θέμα; Για άλλη μια φορά αντί ν' ασχοληθείς με το περιεχόμενο, ασχολείσαι με τα 22 χρόνια (και *αμώ τους αριθμούς ε;) χχμμμμ...
Το παρόν μπλογκ έχει ξεκαθαρίσει την θέση του σχετικά με τον χρόνο, τον έχει αποκηρύξει έτσι έχει το πλεονέκτημα της επιλογής (συγκινήθηκες καθόλου ή μπαα; Μπαα.). Στην προκειμένη περίπτωση επιλέγει να βρίσκεται στο αιώνιο παρόν (!) γιατί όπως είπε και ο Θρασύβουλας (ο αγαπημένος μου φιλόσοφος και καλός μου άνθρωπος) τα πάντα είναι ατμός καθώς το μόνο σίγουρο πράγμα στην ζωή είναι ο θάνατος (σωστόοος), έλα μη σε παίρνει από κάτω είπε επίσης ότι μόνο... ο έρωτας ή πιο σωστά  true love cast out all evil (ναι το 'πε κι άλλος αυτό αλλά ξέρεις τι συμβαίνει με τα... GREAT MINDS). 
Εδώ έχουμε δεδομένα και καλούμαστε να λύσουμε την εξίσωση. 

Τα δεδομένα και η εξίσωση: 
Ο ατμός=Nothing Is, η αγάπη=She Found Now, εγώ=If I am, εσύ=Who Sees You πριν την κατάργηση του χρόνου=Only Tomorrow που αν γνέψεις θετικά=Is This and Yes και το πάρεις "αλλιώς"=In Another Way θα έχουμε πάλι... εσένα αλλά καινούργιο=New You!

Αγαπητέ αναγνώστη, οι MBV καταργούν τον χρόνο με τον πιο ακριβή τρόπο=Wonder 2 που κάτι τέτοιο ΔΕΝ το κάνει ο καθένας (για να βάζουμε τα πράγματα στην θέση τους) και αν δεν το 'πιασες έχεις κι άλλες ευκαιρίες μετά το πέρας της παρούσας ανάγνωσης. 
Τώρα... Πάρ' το αλλιώς!!!


                                                                      GREAT MUSIC!

22.2.13

Υπενθύμιση

Το The Islands of Japan ήταν το κομμάτι που ξεχωρίσαμε από το πρώτο υπέροχο άλμπουμ των The Galleons πέρυσι. Φέτος έχει και υπέροχο βίντεο. 




Μην ξεχνάς ότι για να βγάλουν το δεύτερο άλμπουμ τους χρειάζονται την υποστήριξή σου.

18.2.13

Από hard rock έως heavy metal και τούμπαλιν


Steve Harris  η επιτομή του metal  και όχι μόνο
photo by basseca

Κάποιες νύχτες μετά από τις 16 ώρες εργασίας γυρνάω σπίτι και κάθομαι με την fool και βλέπουμε βίντεο από τις πάλαι ποτέ ένδοξες εποχές του heavy metal. Ξεσκονίζω τις μουσικές καταβολές μου και ξεκουράζομαι ασφαλώς ξορκίζοντας κατά κάποιο τρόπο την καθημερινή "γαλέρα" πίνοντας πάντα στην υγειά του ΠΑΝΜΕΓΙΣΤΟΥ Steve Harris που μ' έχει στοιχειώσει εξ απαλών ονύχων. Διασκεδάζω αφάνταστα. Θυμάμαι μικρός στο λύκειο είχα αγοράσει τα ίδια ρούχα με τον ΠΑΝΜΕΓΙΣΤΟ που φορούσε σε ένα live στην Ιαπωνία, ακριβώς τα ίδια ρούχα τα θυμάμαι ακόμα μόνο το μπουφάν μου ήταν perfecto πλαστικό, μικρό το κομπόδεμα. Τσακωνόμουν στις καφετέριες ροκάς ή καρεκλάς την θυμάστε αυτή την ερώτηση? Ροκάς και heavy μάλιστα.
Τώρα κάποιες στιγμές γουστάρω να ακούω και να βλέπω:





ΑΠΟΛΑΥΣΗΗΗΗΗ STEVE ΕΙΣΑΙ ΜΟΡΦΗ ΡΕΕΕΕ!!!!!!!!!

Επίσης 






747 ΚΟΜΜΑΤΑΡΑ ΜΕ ΕΧΕΙ ΣΤΟΙΧΕΙΩΣΕΙ ΑΠΟ ΠΑΛΙΑ ΑΣΤΟ.

Επίσης (εδώ εισέρχεται κι η fool γιατί ΠΟΤΕ δεν πρέπει να ξεχνάμε τον JOKER)






Για το επόμενο γράφει η fool: "Η επιτομή του hard rock σ' ένα συγκρότημα που πέρασε στην ιστορία, κατά την άποψή μου, ως το μεγαλύτερο με τον Ακαταλληλότερο front man όλων των εποχών! Όσο και για το παράδοξο του πόσο η κωλοφαρδία του Ozzy ήταν  ανάλογη της ασύλληπτης ποιότητας των Black Sabbath. Ozzy πάντα ήθελα να σε χαστουκίσω! Είσαι ένας από την λίστα μου "να μην ξεχάσω ΠΟΤΕ να χαστουκίσω".
Για του λόγου το αληθές αναγνώστη δες την ασύλληπτη μπάντα εξαιρώντας αν μπορείς την... "παραφωνία"...



Και κλείνοντας, και για να μην ξεχνιόμαστε, να συμφωνήσω με τον τύπο που έφτιαξε το επόμενο βίντεο πίνοντας ΠΑΝΤΑ στην υγειά του ΠΑΝΜΕΓΙΣΤΟΥ.





Αυτά και υγιαίνετε.

Update..............


O Randy Rhoads έζησε λίγο αλλά εξακολουθεί να.... ΖΕΙ για ΠΑΝΤΑ!!!!




Η επιλογή του επόμενου βίντεο έγινε μόνο γιατί δεν περιλαμβάνει την προαναφερθείσα "παραφωνία" και λόγω περιορισμένου διαθέσιμου υλικού.




ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ!!!

17.2.13

When the Moon Brings the Silver


Matt Pond

Δεν γνωρίζω τι γνώμη έχετε για τις συμπτώσεις η για την τύχη, εγώ όμως πιστεύω πως τίποτα δεν είναι τυχαίο και πως όλα τα γεγονότα που συμβαίνουν στη ζωή μου έχουν κάποιο λόγο ύπαρξης.
Ένα παρόμοιο περιστατικό μου έτυχε την εβδομάδα που μας πέρασε.
Ψάχνοντας στο διαδίκτυο για καινούρια albums το μάτι μου έπεσε σε κάτι που θέλησα να  ακούσω και το οποίο τώρα καν δεν θυμάμαι τι ήταν, το ποντίκι όμως του υπολογιστή μου έκανε το δικό του θέλημα και είδε κάτι άλλο. Ούτε καν πρόσεξα ότι αυτό που αρχικά ήθελα ν' ακούσω δεν ήταν αυτό που τώρα ερχόταν με φόρα σπίτι μου, έμεινα άφωνος. Ο  Matt Pond ήρθε και με βρήκε με τέτοια φόρα που έκανε το κεφάλι μου να γυρίσει δύο σβούρες γύρω από τη βάση του. Ο λόγος για το "The Lives Inside the Lines in Your Hand"  το νέο άλμπουμ του. Εκπληκτική ποπ, εξαιρετικές συνθέσεις. Το album στο σύνολό του, μου προκαλεί χαρά και ευδαιμονία κάτι σαν ανοιξιάτικη βόλτα μετά από καταιγίδα, ναι αυτή νομίζω είναι η έκφραση που περιγράφει την ατμόσφαιρα του. 
Το "When the moon brings the silver" που περιέχεται σ' αυτόν τον υπέροχο δίσκο μπορείτε να το ακούσετε στην 30στη εκπομπή του RadioTransmission που βρίσκεται κάτω από αυτήν εδώ την πρόταση.




  1. Nick Cave  -  Train long suffering
  2. The Astronauts  -  Gothic rooms
  3. Joy Division  -  Love will tear us apart
  4. Boduf Songs - Fiery the Angels fell
  5. Murdered by Death  -  A masters in reverse psychology
  6. Nick Cave  -  Mermaids
  7. The Horrors  -  Sea within a sea
  8. Throwing Muses  -  Green
  9. Queen  -  Bohemian Rhapsody
  10. Matt Pond  -  When the moon brings the silver
  11. Purling Hiss  -  Mary bumble bee
  12. Palma Violets  -  All the garden birds
  13. The Birdmen of Alkatraz - Dreamin demon
  14. Ty Segall  -  Would you be my love
  15. Plan 9  -  Panic in the streets
  16. Caesars Palace  -  Jerk it out
  17. Droogs  -  Mad dog dreams
  18. Tunabunny  - Pachyderm, fallen
  19. Veronica Falls  -  Shooting star
  20. Sports Bar  -  Movie Screams
  21. Frightened Rabbit  -  Decembers traditions
  22. Ghost Mice  -  Disconnected
  23. Fugazi  -  Waiting room
  24. Mudhoney  -  Touch me I'm sick
  25. Les Savy Fav  -  Patty lee
  26. Foals  -  Everytime
  27. Sweet  -  Ballroom blitz
  28. Les Thugs  -  Road closed
  29. The Hydes  -  Hard lovin
  30. The Charlatans  -  My beautiful friend

14.2.13

Nick the Great & The Bad Seeds



Great music. The return. Part I.


Ας μιλήσουμε για καλλιτέχνες. Γεννιούνται ή γίνονται; (Η ερώτηση είναι ρητορική.) Τα χρήματα που έχουν ή δεν έχουν τους κάνει λιγότερο ή περισσότερο καλλιτέχνες; Η ερώτηση που μόλις προηγήθηκε, θα προσέδιδε κάποια σημασία στην περίπτωση, ας πούμε, του John Fahey; (Μην αναρωτιέσαι για τις ερωτήσεις, είπαμε είναι ρητορικές.) Ο καλλιτέχνης οφείλει (;!) να εκφράζει την εποχή του, τον εαυτό του ή εμένα; (Είπαμε ρητορικές.) Αν οφείλει να εκφράζει την εποχή του, τότε ας πούμε, οι Coil ποια ακριβώς εποχή εξέφρασαν επί μέρους ή με το σύνολο του έργου τους; Ο καλλιτέχνης είναι άνθρωπος ή κάτι άλλο π.χ. σάκος του μποξ, σακούλα εμετού, το άλλοθι μου, Θεός, δαίμονας, μια φουσκάλα στο φλιτζάνι του καφέ μου ή κάτι άλλο; (Ναι ρη-το-ρι-κές.) Αν είναι άνθρωπος, έχει το δικαίωμα να εκφράζει τις απόψεις του όποιες κι αν είναι όπως το έχω κι εγώ (καλά θεωρητικά μιλάμε μην τρελαίνεσαι) ή πρέπει μόνο να συμφωνούμε για να το έχει; Αν πρέπει μόνο να συμφωνούμε για να το έχει τότε, ο φασισμός είναι αυθύπαρκτος ή δημιούργημα της χπ* (σωστά;) (και εκεί φτύνουμε για να μην ξεχνιόμαστε) και εγώ είμαι η πιο δημοκράτισσα απ' όλους (σωστά;) γιατί είμαι καλλιτέχνης της εποχής μου τζαμάτη αλήτισσα και γουστάρω ή γιατί δεν είμαι καλλιτέχνης της εποχής μου τζαμάτη αλήτισσα και δε γουστάρω ή γιατί δεν είμαι καν καλλιτέχνης; (Μπερδεύτηκες! ρητορικές διάολε!) Ο καλλιτέχνης έχει το δικαίωμα να είναι το ίδιο αποδεχτός όσο και να μην είναι ή αν δεν είναι... μαύρο φίδι που τον έφαγε και ξαναφτύνω τη χπ για να είμαι politically correct και φυσικά τζαμάτη; 
Ο Cave με τους Bad Seeds είναι αποδεχτός που εδώ και αιώνες έκοψε τα ναρκωτικά κι εμείς ακόμα μαλακωδώς ασχολούμαστε μ' αυτό και αφού δεν μας έκανε τη χάρη να τον αποθεώσουμε νεκρό αλλά θρύλο, έβγαλε έναν υπέροχο, ώριμο και εξαιρετικής παραγωγής δίσκο που εκφράζει κατ' αρχήν τον εαυτό του, την φάση του (κι εμένα παρεμπιπτόντως) ή επειδή "...πιστεύει στον Θεό, πιστεύει στις γοργόνες επίσης και στις 72 παρθένες..." θα τον πάρει και θα τον σηκώσει; 
 Έιιιι ψιιιτ σε σένα μιλάω... ρητορικά.


                                                                        GREAT MUSIC!


*golden fart

Stand By... Him




Αν θες και μπορείς ΒΟΗΘΗΣΕ τον Γιώργο, πληροφορίες και τα σχετικά εδώ.

5.2.13

PVT - Homosapien / Winston Chmielinski


Artwork by Winston Chmielinski

Dynamite!
Το παραπάνω από μόνο του θα μπορούσε να ήταν το πιο γρήγορο και περιεκτικό review για άλμπουμ που γράφτηκε ποτέ. Και σε ότι αφορά την νέα κυκλοφορία των Αυστραλών PVT (PIVOT), Homosapien, είναι κάτι που ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Μιλάμε για τον πρώτο δυναμίτη της χρονιάς που από αλλού τον περιμέναμε και από αλλού μας ήρθε.
Electronic, synth, power-experimental rock με ρεύματα new wave που εδράζονται πάνω σε βρετανικά 80s πρότυπα (New Order, Cabaret Voltaire). Παίρνοντας μεταγραφή από την Warp στην Felte, το τρίο φαίνεται να αναπτύσσεται πάνω σε new wave, industrial αλλά και pop επιρροές οι οποίες τους παρουσιάζουν εξελιγμένους σε σχέση με τις προηγούμενες κυκλοφορίες τους. 
Μεγαλοπρεπές με υποβλητικά διαχυτικά synth, το Homosapien μας αναστατώνει και μας κρατά σε εγρήγορση καθ' όλη την διάρκειά του.  Κυκλοφόρησε μόλις χθες και ήταν και η πρώτη μας μουσική αγορά για φέτος.

Παραπάνω από υπέροχο!!!!





Άριστη επιλογή εξωφύλλου έργο του Winston Chmielinski, 24χρονου ανερχόμενου ζωγράφου που όλα δείχνουν ότι εξελίσσεται και αυτός σε καλλιτέχνη τεράστιας εμβέλειας. Στο βίντεο που ακολουθεί παρουσιάζει ο ίδιος τον εαυτό του και μένουμε άφωνοι με το ταλέντο του. Όλα δείχνουν ότι διανύοντας την σκοτεινότερη περίοδο της σύγχρονης ιστορίας, βρισκόμαστε μπροστά στην αφετηρία μιας σπουδαίας καλλιτεχνικής-πολιτιστικής αναγέννησης που θα γράψει την νέα ιστορία της τέχνης και του πολιτισμού!
ΑΦΩΝΗ!




3.2.13

Once Upon a Time There Was a Blog




Σήμερα το Radio Transmission αφιέρωσε την εκπομπή του στο Rising Above Bedlam μια όαση που έπαψε οριστικά να υφίσταται στο δίκτυο. Η Αυστραλία συνεχίζει να ακτινοβολεί όπως ακτινοβολεί και ο άνθρωπος που το δημιούργησε. Τον ευχαριστούμε  καθώς και τους συνεργάτες-συνιστολόγους του RAB για όσα μας έμαθαν και για το ήθος τους. Bedlam THANK YOU.

Στα της εκπομπής τώρα, λόγω του αφιερώματος η επιλογή των κομματιών έγινε από μένα αλλά και η παρουσίαση. Να πούμε σε ότι αφορά τους Camel, πραγματικά για μας η ψυχή τους ήταν η χημεία που υπήρχε μεταξύ του P. Bardens (πλήκτρα) και του A. Ward (τύμπανα) αφού μετά την αποχώρησή τους άλλαξε και η ποιότητα του συγκροτήματος.
Ευχαριστούμε όλους όσους άκουσαν σήμερα την εκπομπή αλλά και όσους συμμετείχαν στο chat. Mπορείτε να την ακούσετε ή και να την κατεβάσετε όσοι θέλετε από κάτω.





  1. Rory Gallagher - I don't know where I'm going
  2. Virgil Caine - The great lunar oil strike, 1976
  3. Camel - Never let go
  4. Strange - The ballad of Hollis spaceman
  5. Spencer P. Jones -  Don't you worry about me
  6. Camper Van Beethoven - You got to roll
  7. Warm Soda - Spellbound
  8. The Prisoners - Love me lies
  9. Charlie Marshall and The Body Electric - Fall
  10. The Drones - How to see through fog
  11. The Birthday Party - Say a spell
  12. My Bloody Valentine - If I am
  13. Ghost Animal - Change your mind
  14. Girls Names - Tear me down
  15. Tunabunny - Airplanes in echelon
  16. Tools You Can Trust - The main Stem
  17. Gary Numan -  My love is a liquid
  18. Pere Ubu - 414 seconds
  19. Colin Newman - Alone
  20. PVT - Electric
  21. PVT - Nightfall
  22. Blank Realm - Growing inside
  23. Broken Social Scene - Stars and Sons
  24. Frightened Rabbit - Holy
  25. Jawbox - Dreamless
  26. The Atom Spies - Aliens in your wardrobe
  27. The Membranes - Mr charisma brain
  28. Pissed Jeans - You're different (in person)
  29. Butthole Surfers - Perry
  30. Gang Of Four - Paralysed

1.2.13

A Dream Come True

Χθες το βράδυ κατηφορίσαμε στο Kookoo Bar τέσσερις κούκοι, ο lemon, ο N, ο Thief και η fool, για να παρακολουθήσουμε την πολυαναμενόμενη για μένα και τον Thief συναυλία των αγαπημένων μας Twilight Sad.

Opening act Nalyssa Green

Nalyssa Green's highlight the bassist Vasilis Nitsakis   


James Graham and Andy Mac Farlane

Both great singer and guitarist  


James sings to fool's shadow

Marc Devine, Johnny Doherty and Brendan Smith


Small talk  with Andy 

Περιληπτικά, οι Nalyssa Green έδωσαν ένα ικανοποιητικό live με highlight της εμφάνισής τους κατά την προσωπική μου άποψη τον Βασίλη Νιτσάκη μπασίστα του γκρουπ. 
ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟΙ οι Twilight Sad όπως αναμέναμε θα θέλαμε μεγαλύτερο σετ και φυσικά το Sick το οποίο δεν παίχτηκε. Το κρατάμε όμως ως υπόσχεση για την επόμενη συναυλία τους που θα πάμε πάλι τρέχοντας. Οι φωτογραφίες και τα βίντεο τραβήχτηκαν από τον Thief. Ο ήχος δεν είναι πολύ καλός καθώς ήμασταν μπροστά και το κινητό έπαιρνε από τα μόνιτορ της σκηνής. Παρ' όλα αυτά εικόνα έχετε ικανοποιητική για το τι έγινε. Σήμερα παίζουν στη Λάρισα και αύριο στην Θεσσαλονίκη. Αν θα έπρεπε να τους περιγράψω με μια λέξη αυτή θα ήταν ΨΥΧΗ!
Μην τους χάσετε.

Εδώ  διαβάζετε και μια συνέντευξή τους.
Μεγεθύνετε (full screen) την εικόνα στα βίντεο.