24.1.13

Και σένα τι σε νοιάζει;


'The End' by Hanna Chung


Καθώς περνάνε οι μέρες και οδεύουμε ολοταχώς προς το απόλυτο χάος, διακρίνω στους ανθρώπους κάποια νέα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που έχουν αρχίσει να φαίνονται και που δεν μπορώ να πω με σιγουριά που μπορούν να οδηγήσουν.  Στους ανθρώπους γενικά αλλά και στους γνωστούς μου αυτούς που ξέρω ως έναν βαθμό, αυτούς που συναναστρέφομαι αναγκαστικά αλλά και αυτούς που συναναστρέφομαι επειδή το θέλω. Γι αυτό κι έχω μείνει να παρακολουθώ (αλλά και να συμμετέχω σε) ένα έργο αυτοσχεδιασμού τους πάνω σε ένα νέο ζοφερό σκηνικό από προσωπική περιέργεια αλλά και ενδιαφέρον τόσο για το αποτέλεσμα όσο και για τους ίδιους. 
Δεν μπορώ να πω ότι έχω μείνει ανεπηρέαστη από αυτό το σκηνικό, για την ακρίβεια γνωρίζω ότι όλα αλλάζουν τώρα και εγώ αλλάζω. Προσωπικά προσπαθώ να βγαίνω πάνω από τον εαυτό μου και να με παρατηρώ. Παίρνω έτσι αποστάσεις για να μπορώ να έχω μια ψύχραιμη οπτική. Όχι, δεν είναι εύκολο, είναι όμως πιο εύκολο για μένα τώρα από ότι παλιότερα. 
Η πρώτη εντύπωση που αποκόμισα είναι η σκληρότητα που διέπει αυτά τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Σε κάποιους είναι συνειδητή αλλά στην συντριπτική πλειοψηφία υποσυνείδητη.
Σήμερα στάθηκα άδικη σε κάποια συνάδελφο χωρίς να έχω τέτοια πρόθεση αλλά έχοντας ανακαλύψει για άλλη μια φορά στο παρά πέντε την ανεπάρκεια των υπευθύνων και θέλοντας να επιστήσω την προσοχή των συναδέλφων μου στην ατομική τους ευθύνη, έγινα εγώ η άδικη και έχω κατανοήσει τον λόγο. Κατά την άποψή της, και όσων έγιναν μάρτυρες στο γεγονός εκτός των υπευθύνων φυσικά, έπρεπε να αφήσω την υπόθεση να εξελιχθεί και να φανεί έτσι η ανεπάρκειά τους για άλλη μια φορά. Αυτό θα σήμαινε ένα τμήμα να δυσλειτουργήσει από ακάλυπτη θέση προσωπικού με ότι αυτό συνεπάγεται και όπως χαρακτηριστικά μου είπανε "κι εσένα τι σε νοιάζει;". Θέλοντας να αποσοβήσω ένα υπηρεσιακό - και ευρύτερα κοινωνικό - πρόβλημα δημιούργησα αρνητικό κλίμα με την συνάδελφό μου που δεν ξέρω αν κατάλαβε στην τελική τον λόγο της οργής μου και τον σκοπό της εμπλοκής μου. Την ένοιαξε περισσότερο το ότι της χάλασα την μέρα παρά το πρόβλημα της δουλειάς. 
Και για να είμαι απόλυτα ειλικρινής όταν εξοργίζομαι καλύτερα να μην βρεθείς μπροστά μου, η κοπέλα πραγματικά αδικήθηκε από μένα αφού θεώρησα ότι έφερε μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης από παρεξήγηση και σύμφωνα και με την ευρύτερη συναδελφική γνώμη πλην των υπεύθυνων-ανεύθυνων βεβαίως που κάνανε την πάπια για άλλη μια φορά. Της ζήτησα συγνώμη... αλλά για "τον φόνο" καμιά κουβέντα από κανέναν. 
Ο σκοπός αυτής της ανάρτησης δεν είναι εξομολογητικός, είναι να προβληματίσει ίσως κάποιους που αντιμετωπίζουν την δουλειά τους ξέχωρα από την ζωή τους και σαν αγγαρεία. Δεν ανήκω σε αυτήν την κατηγορία ανθρώπων. Θεωρώ ότι η δουλειά μου είναι λειτούργημα και ως τέτοια πρέπει να προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο κατ' αρχήν. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι το όνειρο της ζωής μου και πολλές φορές θέλω να τα παρατήσω γιατί απλά κουράστηκα αλλά δεν θα το κάνω γιατί επίσης δεν είμαι τέτοιος τύπος. 
Και για όσους σκεφτήκατε "αλήθεια και σένα τι σε νοιάζει;" παρακαλώ να το ξανασκεφτείτε πάλι όταν βρεθείτε να περιμένετε να εξεταστείτε σε κάποιο νοσοκομείο και σας ανακοινώσουν ότι δεν μπορείτε να εξυπηρετηθείτε.

Robert Wyatt - The age of self



1 σχόλιο:

Thief είπε...

Χαιρομαι που σε γνωρίζω :-)