18.9.12

Tame Impala - Lonerism ή αλλιώς έπος



Είναι απίστευτο πως αυτά τα παιδιά μέσα σε δύο χρόνια από τον προηγούμενο πρώτο τους full-length δίσκο, εξελίχθηκαν τόσο πολύ. Κατάφεραν να φτιάξουν ένα άλμπουμ που θα ζήλευαν πολλές από εκείνες τις μεγάλες rock μπάντες που έλεγα
Το Lonerism είναι ο λόγος που τελικά παραδόθηκα χωρίς όρους και η σχέση μου με την μπάντα εξελίσσεται σε κεραυνοβόλο έρωτα. Από την πρώτη ακρόαση του πολυαναμενόμενου άλμπουμ, άρχισαν να κάνουν την εμφάνιση τους οι πεταλούδες στο στομάχι μου (εδώ είχα ένα θέμα με το μπλογκ αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία που δεν θα αναλύσω) και μέχρι την τρίτη είχε πειραχτεί ο ψυχικός μου κόσμος σε μη αναστρέψιμο βαθμό. 
Ενστικτωδώς μύριζα την άνοιξη που ερχόταν να μου χτυπήσει την πόρτα αλλά έλεγα  "μπαααα  λάθος εποχή, φθινόπωρο είναι δεν μπορεί".  Και τότε εκείνη η φωνούλα μέσα μου μειδιώντας απαντούσε "keep saying this to yourself darling". Εντάξει την φωνούλα δεν την αγνοώ ποτέ, οπότε σταμάτησα ακαριαία ν' αλληθωρίζω και να εκλογικεύω το θαύμα και άρχισα να την ξάχνω πάρα πέρα με την μπάντα που εξελίσσεται (μαζί με κάποιες άλλες, βλέπε Rangda) σε  ρυθμιστή του μουσικού μέλλοντος του πλανήτη (ναι μην γελάτε είμαι απόλυτα σοβαρή σε αυτό που λέω). 
Με αλλαγές στα μουσικά όργανα των μελών και με καινούριο εκπληκτικά ταιριαστό ντράμερ τον Julien Barbagallo ο οποίος εμφανίζεται από φέτος και στα live τους, αποδεικνύονται ευέλικτοι και ευπροσάρμοστοι - μεγάλο ατού της μπάντας - κάνοντας συνάμα ένα άλμα στην σύνθεση και την ενορχήστρωση και αποδίδοντας έτσι τα μέγιστα στην πορεία τους προς την αλήθεια που οραματίστηκαν.

Οι Tame Impala δεν έχουν αφομοιώσει την ψυχεδέλεια όπως ενδεχομένως να προσπαθούν να κάνουν άλλες μπάντες του είδους, αλλά είναι οι ίδιοι. Σας φαίνεται παράδοξο; Και δίκιο θα έχετε. Οι 25άρηδες Αυστραλοί έχουν έμφυτη την ψυχεδέλεια και δη εκσυγχρονισμένη για να μην μιλάμε για αναχρονισμό. Αυτό που εννοώ δεν έχει να κάνει με την παραγωγή (Dave Fridmann) όπως πιθανώς πολλοί από σας να σκεφτήκατε. Μιλάω για κάτι πρωτογενές και ουσιαστικό το οποίο υπάρχει πάνω τους και το εκπέμπουν πάντα είτε από τους δίσκους τους είτε παρακολουθώντας τους στις συναυλίες. Είναι σοβαροί, στοχευμένοι και απόλυτα συγκεντρωμένοι σ' αυτό που κάνουν, κάτι το οποίο εισπράττεις με μεγάλη ικανοποίηση ως ακροατής. Αυτό από μόνο του θα έπρεπε να είναι εγγύηση για το μέλλον της μπάντας αλλά χωρίς να μπορέσω να αγνοήσω την "υπέρ"-εποχή που ζούμε, μένει να αποδείξουν (όχι σε μένα, ναι τους πιστεύω απόλυτα και είπαμε είμαι βαθύτατα ερωτευμένη) ότι μπορούν ν' αντισταθούν εξ ίσου σθεναρά και να συνεχίσουν να δημιουργούν έπη ακόμα πιο  "ψυχοτρόπα" από την φετινή τους δουλειά.     
                                                   
                                                                            ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ

Αναρωτιέμαι πραγματικά τι μπορεί ν' ακολουθήσει δισκογραφικά και αυτό που μου δίνουν για να φανταστώ είναι δύσκολο να το εκφράσω με λόγια.

O δίσκος κυκλοφορεί 5 Οκτωβρίου από την Modular Recordings.

Why won't they talk to me

13 σχόλια:

Suicide Dots είπε...

;)

fool είπε...

;D

Tom είπε...

ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ ΔΙΣΚΑΚΙ ΑΛΛΑ ΤΟ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΤΟ INNERSPEAKER.

fool είπε...

Θα διαφωνήσω αλλά ok γούστα είναι αυτά. Το Lonerism είναι πολύ εξελιγμένο σε σχέση με το Innerspeaker.

Tom είπε...

ΑΠΛΑ ΕΠΕΙΔΗ ΕΙΜΑΙ ΚΟΛΛΗΜΕΝΟΣ ΜΕ ΤΗ ΨΥΧΕΔΕΛΕΙΑ ΤΟΥ '60 ΜΕ ΤΑΞΙΔΕΥΕ ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΈΚΕΙΝΑ ΤΑ ΜΕΡΗ ΜΕ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΕΥΚΟΛΙΑ.

fool είπε...

Έχεις δίκιο το Innerspeaker είναι πιο "γήινο" και ο ήχος πιο 60s ή 70s αν θες. Το νέο άλμπουμ είναι πιο cosmic, πιο vast και πολυεπίπεδο.

Tom είπε...

ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΤΟ ΠΕΡΙΓΡΑΨΩ ΚΑΛΥΤΕΡΑ!

fool είπε...

Καλώς ήρθες Tom.

Tom είπε...

ΚΑΛΩΣ ΣΑΣ ΒΡΗΚΑ!

Χρηστος Μ. είπε...

Δεν μπόρεσα κι εγώ να αντισταθώ ,Vick.Είναι τόσο ολοκληρωμένο και «ιπτάμενο»...Και ναι καλύτερο από το ''Innerspeaker'' αλλά μιλάμε σε επίπεδο ''revolver'' και ''white album''.....

fool είπε...

Χρήστο ο Parker ισχυρίζεται ότι η φωνή του είναι αυτή που είναι και χωρίς καμία επιτήδευση. To ότι μοιάζει στον Lennon τυχαίο. Επίσης δεν έχει ακούσει ποτέ με την μία ολόκληρο το white album όπως χαρακτηριστικά απαντά σε σχετική ερώτηση:
"...You said it reminds you more of the Beatles than Lennon in particular. Are you not a Lennon guy specifically? There's no way you're a McCartney guy.
-I'm not either or any. I love the Beatles, but I don't listen to them at all regularly. Most of my friends are bigger Beatles fans than I am. I respect them and I love them — Abbey Road is probably one of my favorite albums, but I don't think I've ever listened to the White Album the whole way through. I don't think I've ever listened to Sgt. Pepper's the whole way through. I'd say most of the rest of the world are bigger Beatles fans than me. They'd know more of the songs and more of the lyrics — I don't really know that stuff. I just respect them."
Ολόκληρη η συνέντευξη εδώ:
http://www.vulture.com/2012/10/tame-impala-kevin-parker-interview.html

Jim trox είπε...

ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ

fool είπε...

Πράγματι.