30.9.12

Submarine Bells




Μου αρέσουν οι ευχάριστες εκπλήξεις όπως αυτή που συνέβη σήμερα το πρωί στο studio του indieground. Ένας αξιόλογος άνθρωπος που τον έχω συναντήσει πέντε φορές στη ζωή μου και που αυτές αρκούν να τον θεωρήσω φίλο ήρθε να με επισκεφτεί και όπως χαριτολογώντας είπε να γίνει το ζωντανό ακροατήριο.
Άλλη μία επίσκεψη που είχα ήταν αυτή του μόνιμου κάτοικου του κτιρίου που στεγάζει το σταθμό.
Αυτός ή αυτή θα πρέπει να μένουν εκεί πάνω από διακόσια χρόνια και η αίσθηση της παρουσίας είναι λίγο παράξενη αλλά όχι ξένη.
Η εκπομπή ανέβηκε στην Αφροδίτη και το σκάφος για εκεί αναχωρεί από εδώ.


1.  Woods  -  Something sureal
2.  9:30 Fly  -  Brooklyn thoughts
3.  Anna Calvi  -  Blackout
4.  Beck  -  Chemtrails
5.  Broken Social Scene  -  Almost crimes
6.  Camper Van Beethoven  -  I was born in a laundromat
7.  The Go Betweens   -  A bad dept follows you
8.  Pink Floyd  -  Lucifer Sam
9.  The Dream Syndicate  -  Out of the grey
10.  Green On Red  -  Cheap wine
11.  Ed Kuepper with Mark Dawson  -  Car headlights
12.  The Chills   -  Submarine bells
13.  The New Christs  -  Bed of nails
14.  Randga  -  The vault
15.  Μάνος Χατζιδάκις  -  Ο οδοιπόρος
16.  Socrates  -  Most people i know
17.  Λευκή Συμφωνία  -  Στη δική μου πόλη
18.  The Sunnyboys  -  I cant talk to you
19.  The Vietnam Veterans  -  Crunanderos
20.  We Were Promised Jetpacks  -  Its thunder and  its lightning
21.  Zounds  -  Demystification
22.  Xtc  -  King for a day
23.  Work Drugs  -  Pluto
24.  Xiu Xiu  -  Beaty Town
25.  Wooden Shjips  -  We ask you to ride
26.  Spacemen 3  -  Che
27.  Sonic Youth  -  I dreamed i dream
28.  Xiu Xiu  -  Gul Mudin
29.  Nick Cave and the Bad Seeds  -  Fifteen feet of pure white snow
30.  Woods  -  Something sureal
   

24.9.12

Nick Edwards - Plekzationz


art by  Mark Hollis

Πως μπορείς να πεις ότι είναι πρωτοποριακός ένας καλλιτέχνης που κάνει ηλεκτρονική μουσική και μάλιστα χρησιμοποιώντας ξεπερασμένα μέσα; Πόσο μπροστά μπορείς να ισχυριστείς ότι είναι κάποιος κάνοντας μάλιστα αναφορά σε ιερά τέρατα όπως τον Ιάννη Ξενάκη; 
Αυτές οι φαινομενικές αντιφάσεις ήρθαν στο μυαλό μου διαβάζοντας στο ίντερνετ για τον Nick Edwards με αφορμή τη νέα του δουλειά Plekzationz.
Αυτό που κατά την γνώμη μου κάνει τον συγκεκριμένο καλλιτέχνη ξεχωριστό, είναι ο τρόπος που μπορεί να αντιλαμβάνεται το περιβάλλον του, που μπορεί να το πλάθει και  να το προσαρμόζει στην μουσική του με τις λιγότερες δυνατές απώλειες, τα λιγότερα δυνατά ψέματα. Το πόσο διεισδυτικό μπορεί να είναι το πνεύμα του στο μουσικό πλάνο που έχει συλλάβει και το πόσο μπορεί το αποτέλεσμα να εγκατασταθεί για τα καλά στην συνείδηση του ακροατή. Ο Edwards έχει καταφέρει όλα τα παραπάνω στον υπερθετικό βαθμό με απόλυτη επιτυχία.
Ακούγοντας το διπλό αυτό lp μπαίνεις σε ειδική "αντιληπτική κάψουλα". Τέσσερα μέρη. Αλληλεπίδραση επαναλαμβανόμενων ήχων και εγκεφαλικών κυττάρων. Παραγωγή ηλεκτρικών φορτίων. Ο βιομηχανικός ήχος φαίνεται να υπερισχύει και σε σφυροκοπάει αλλάζοντας συχνότητες και εκτελώντας συνεδρίες πάνω σου, ενώ τριγύρω ένα κοσμικό περιβάλλον εισβάλλει στο γήινο χώρο σου. 
Το Plekzationz είναι ένα άλμπουμ στο οποίο δεν εξωραΐζονται οι όποιες μουσικές επιρροές του Edwards, έχει  ξεπεράσει τον πειραματισμό κινούμενο το ίδιο άνετα τόσο γύρω από τον προσωπικό ήχο του καλλιτέχνη όσο και εξερευνώντας νέες εφαρμογές. Είναι κατασταλαγμένο, ώριμο, προχωρημένο. Ένα έργο σπάνιας τέχνης και επίδρασης.  

                                                                           ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ


Ο Nick Edwards  aka Ekoplekz, γεννήθηκε το 1969 στο Bristol. Tο Plekzationz είναι το πρώτο του άλμπουμ κάτω από το δικό του όνομα (και όχι ως Ekoplekz) που κυκλοφόρησε στις αρχές του μήνα απ' την Editions Mego και απευθύνεται σε πολύ "ειδικό" κοινό. Μπορείτε να πάρετε μια γεύση από το δείγμα που ακολουθεί.

Ένα έργο τέχνης δεν μπορεί παρά να έχει και το ανάλογο εξώφυλλο από τον καταπληκτικό Mark Hollis, που ζει και εργάζεται επίσης στο Bristol.


23.9.12

Out of time



Ξεκίνησα το πρωί για τον σταθμό με super διάθεση, στην πορεία όμως κάτι άλλαξε (δεν ξέρω τι ήταν) και η εκπομπή βγήκε χάλια. Εγώ ήμουν έτσι χωρίς καθαρό μυαλό και αμήχανος.
Τα τραγούδια δεν φταίνε όμως σε τίποτα. Ελπίζω την επόμενη Κυριακή να σας ανταμείψω .

Όποιος είναι αρκετά θαρραλέος και υπομονετικός μπορεί να ακούσει την 13η εκπομπή από εδώ

1. Joy Division  -  Transmission
2. Libido Bloom  -  Brilliant names and dames
3. The Seeds  -  Mr Farmer
4. Tame Impala  -  Why wont they talk to me
5. Blur  -  Out of time
6. Ariel Pinks Haunted Graffity  -  Only in my dreams
7. Camel  -  Down on the farm
8. Caribu  -  Sandy
9. Chocolate Watch Band  -  In the past
10. Tame Impala  -  Endors toi
11. The laurels  -  Changing the timeline
12. Mere Women  -  Esther
13. Three Mile Pilot  -  Wires
14. The Sea and Cake  -  Neighbours and township
15. Television Personalities  -  If i could write poetry
16. The Knack  -  My Sharona
17. The Jam  -  Down in the tube station at midnight
18. Gun Club  -  Give up the Sun
19. Astrolab  -  Heart of stone
20. Dead Swans  -  Ivy archway
21. Dead Swans  -  Summer of hate
22. Dead Swans  -  keep them shut
23. Pivot  -  Fool in the rain
24. Slugabed  -  Mountains come out of the sky
25. Eyeless in gaza  -  The decoration
26. Savage Rebublic  -  Next to nothing
27. Cult of youth  -  It took a lifetime
28. Poor Moon  -  Pulling me down
29. Tame Impala  -  Feelw like we only go backwards
30. Flaming Lips  -  Your Bats
31. Tame Impala  -  Why wont they talk to me

20.9.12

Dark Side Of The Lens


Είχα πρωτοδεί το video αυτό πριν από δύο χρόνια. Το είχα προτείνει και στο ιστολόγιο  lemonostiftis στα σχόλια κάτω από μια καταπληκτική ανάρτησή του "το σπίτι κράτος". Έκτοτε πέρασαν ακριβώς δυο χρόνια. Έπεσα πάνω στην ανάρτηση τυχαία πριν λίγο και μπήκα στην σελίδα του vimeo για να ξαναδώ το video. Διαπίστωσα με πολύ χαρά ότι αυτά τα δύο χρόνια κέρδιζε βραβεία και αναγνώριση. Δείτε το όσοι δεν το έχετε δει. Πρόκειται περί μεγάλης έμπνευσης, τεχνικής αλλά και απίστευτης φωτογραφίας!

Δυναμώστε τον ήχο και μεγαλώστε την εικόνα.


DARK SIDE OF THE LENS from Astray Films on Vimeo.

18.9.12

Tame Impala - Lonerism ή αλλιώς έπος



Είναι απίστευτο πως αυτά τα παιδιά μέσα σε δύο χρόνια από τον προηγούμενο πρώτο τους full-length δίσκο, εξελίχθηκαν τόσο πολύ. Κατάφεραν να φτιάξουν ένα άλμπουμ που θα ζήλευαν πολλές από εκείνες τις μεγάλες rock μπάντες που έλεγα
Το Lonerism είναι ο λόγος που τελικά παραδόθηκα χωρίς όρους και η σχέση μου με την μπάντα εξελίσσεται σε κεραυνοβόλο έρωτα. Από την πρώτη ακρόαση του πολυαναμενόμενου άλμπουμ, άρχισαν να κάνουν την εμφάνιση τους οι πεταλούδες στο στομάχι μου (εδώ είχα ένα θέμα με το μπλογκ αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία που δεν θα αναλύσω) και μέχρι την τρίτη είχε πειραχτεί ο ψυχικός μου κόσμος σε μη αναστρέψιμο βαθμό. 
Ενστικτωδώς μύριζα την άνοιξη που ερχόταν να μου χτυπήσει την πόρτα αλλά έλεγα  "μπαααα  λάθος εποχή, φθινόπωρο είναι δεν μπορεί".  Και τότε εκείνη η φωνούλα μέσα μου μειδιώντας απαντούσε "keep saying this to yourself darling". Εντάξει την φωνούλα δεν την αγνοώ ποτέ, οπότε σταμάτησα ακαριαία ν' αλληθωρίζω και να εκλογικεύω το θαύμα και άρχισα να την ξάχνω πάρα πέρα με την μπάντα που εξελίσσεται (μαζί με κάποιες άλλες, βλέπε Rangda) σε  ρυθμιστή του μουσικού μέλλοντος του πλανήτη (ναι μην γελάτε είμαι απόλυτα σοβαρή σε αυτό που λέω). 
Με αλλαγές στα μουσικά όργανα των μελών και με καινούριο εκπληκτικά ταιριαστό ντράμερ τον Julien Barbagallo ο οποίος εμφανίζεται από φέτος και στα live τους, αποδεικνύονται ευέλικτοι και ευπροσάρμοστοι - μεγάλο ατού της μπάντας - κάνοντας συνάμα ένα άλμα στην σύνθεση και την ενορχήστρωση και αποδίδοντας έτσι τα μέγιστα στην πορεία τους προς την αλήθεια που οραματίστηκαν.

Οι Tame Impala δεν έχουν αφομοιώσει την ψυχεδέλεια όπως ενδεχομένως να προσπαθούν να κάνουν άλλες μπάντες του είδους, αλλά είναι οι ίδιοι. Σας φαίνεται παράδοξο; Και δίκιο θα έχετε. Οι 25άρηδες Αυστραλοί έχουν έμφυτη την ψυχεδέλεια και δη εκσυγχρονισμένη για να μην μιλάμε για αναχρονισμό. Αυτό που εννοώ δεν έχει να κάνει με την παραγωγή (Dave Fridmann) όπως πιθανώς πολλοί από σας να σκεφτήκατε. Μιλάω για κάτι πρωτογενές και ουσιαστικό το οποίο υπάρχει πάνω τους και το εκπέμπουν πάντα είτε από τους δίσκους τους είτε παρακολουθώντας τους στις συναυλίες. Είναι σοβαροί, στοχευμένοι και απόλυτα συγκεντρωμένοι σ' αυτό που κάνουν, κάτι το οποίο εισπράττεις με μεγάλη ικανοποίηση ως ακροατής. Αυτό από μόνο του θα έπρεπε να είναι εγγύηση για το μέλλον της μπάντας αλλά χωρίς να μπορέσω να αγνοήσω την "υπέρ"-εποχή που ζούμε, μένει να αποδείξουν (όχι σε μένα, ναι τους πιστεύω απόλυτα και είπαμε είμαι βαθύτατα ερωτευμένη) ότι μπορούν ν' αντισταθούν εξ ίσου σθεναρά και να συνεχίσουν να δημιουργούν έπη ακόμα πιο  "ψυχοτρόπα" από την φετινή τους δουλειά.     
                                                   
                                                                            ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ

Αναρωτιέμαι πραγματικά τι μπορεί ν' ακολουθήσει δισκογραφικά και αυτό που μου δίνουν για να φανταστώ είναι δύσκολο να το εκφράσω με λόγια.

O δίσκος κυκλοφορεί 5 Οκτωβρίου από την Modular Recordings.

Why won't they talk to me

17.9.12

Rangda - Formerly Extinct ή αλλιώς κλαίω από ευτυχία


This is soooooo SHOOOCKING!!!!!!!!!!!!!!!
Το περίμενα πως και πως ώσπου σήμερα κατέφτασε σπίτι.  Το βάζω να παίξει στο πικάπ και ___________________ ΣΟΚ!!! Έμεινα κι αυτό ήταν. Αδυνατούσα να μαζέψω το σαγόνι μου από το πάτωμα. Κάθε φορά που άλλαζε κομμάτι προσπαθούσα να συγκρατήσω την καρδιά μου στην θέση της αφού από την ταχυπαλμία ακομπάνιαρε τον Corsano στα τύμπανα. 
Το σούπερ τρίο (Ben Chasny, Sir Richard Bishop, Chris Corsano) ήρθε με το δεύτερο άλμπουμ του Formerly Extinct να με ισοπεδώσει στην κυριολεξία. Πρώτη πλευρά ξεκινά με το μεγαλόπρεπο ροκ Idol's Eye και συνεχίζει με το βαθύτατα συναισθηματικό The Vault για να κλείσει με την έκπληξη Silver Nile, ένα (Ελληνίζον) κομμάτι γεμάτο ψυχή κι α***δια το οποίο κινείται  πάνω σε τροποποιημένο χασάπικο ρυθμό και σε ανατολίτικο τρόπο (κλίμακα) που σου σηκώνει την τρίχα κάγκελο. Δεύτερη πλευρά του δίσκου ξεκινά με το progressive Plugged Nickel τόσο "τεράστια" παιγμένο που σου κόβει την ανάσα. Δεύτερο στην σειρά το αφοπλιστικό Majnun το οποίο ήταν κι αυτό που δόθηκε για streaming. Ακολουθεί το ηπιότερο και παιχνιδιάρικο Goodbye Mr. Gentry για να συνεχίσει το πιο μίνιμαλ συνθετικά κομμάτι Tres Hambres. Τελευταίο κομμάτι του δίσκου το Night Porter ένα ροκ κιθαριστικό μεγαλείο.
Συνοψίζοντας να πω ότι το Formerly Extinct παρουσιάζεται μελωδικότερο και πιο συνεκτικά δομημένο σε σχέση με το πιο free False Flag. Το μεγαλείο της συνθετικής απλότητας στο πιο καλοπαιγμένο και γεμάτο ψυχή rock που άκουσα εδώ και δεκαετίες. Όσο κι αν ήθελε ο κύριος Chasny να πάρει αποστάσεις από τον χαρακτηρισμό του Rangda ως super group λυπάμαι αλλά διαψεύστηκε. Μετά από αυτόν το δίσκο μπορούμε να μιλάμε για μια από τις  πιο επιδραστικές μπάντες που θα λάβουν χώρα στην παγκόσμια μουσική σκηνή. 
Ααα και μην ξεχάσω, ακούστε το ΔΥΝΑΤΑ.
                                                                ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ

Ο δίσκος κυκλοφορεί αύριο 18/9/12 από την Drag City.

Majnun


16.9.12

New Season



Με χαρά σας ανακοινώνω πως το Indieground Radio ξεκινά την νέα του σεζόν από αύριο Δευτέρα 17/9/2012.
Radio Transmission από την Κυριακή 23/9 και κάθε Κυριακή 12:00 με 14:00 θα είναι στον αέρα (κρύβει πολλά μυστικά ο αέρας).
Ξεκινάμε ένα καινούριο μουσικό ταξίδι και είστε όλοι καλεσμένοι. 

3.9.12

Your Reflection - Electric Indian


... και μετά από τις απαραίτητες διορθώσεις η ανάρτηση είναι πιο ακριβής.
Οι Your Reflection έρχονται από το Kansas City και απαρτίζονται από τους Michael Hutcherson και Luke Rocha. Ο Michael Hutcherson είναι πολυκαλλιτέχνης, μηχανικός ήχου, ασχολείται με την φωτογραφία και έχει αρκετά side projects όπως τους Owlfood κ.α.
Το πρώτο τους lp Electric Indian, κυκλοφόρησε τον Αύγουστο όπως αναμενόταν από την Symbol Heavy Recordings και περιέχει 15 κομμάτια. Αν το κατεβάσεις από την bandcamp τους θα πάρεις και ένα remix του Analog Apache από την Christina Vantzou. Το artwork είναι του Luke Rocha
Space funk και psych electronic συνονθύλευμα που αξίζει ν' ακούσεις. Κάπου εκεί ανάμεσα διακρίνεις και τον ινδιάνο...

... ούφφφφφ τα 'πα.

Poor Moon - S/T


Κυκλοφόρησε τον Αύγουστο αλλά αυτός ο δίσκος ήθελε τον χρόνο του για να λειτουργήσει αφού βγήκε σε περίοδο που "έσκασαν" πολλά άλμπουμς μαζί και έπρεπε να έρθει η ώρα του. Ανάλαφρο άκουσμα αλλά σε καμία περίπτωση επιπόλαιος δίσκος. Η πρώτη εντύπωση της ελαφριάς ποπ επιτρέπει μια πιο διεισδυτική προσέγγιση σε δεύτερο χρόνο. 
Τα indie ποιοτικά στάνταρτς τηρούνται και από κει και πέρα μπαίνεις ασφαλώς στην έντονα 60's αισθητική των Poor Moon, που δημιούργησαν έναν δίσκο συνειδητά προσπαθώντας να ξεφύγει από τα προηγούμενα projects των δημιουργών του. Το καταφέρνουν; Κατά την γνώμη μου ναι αν και δεν μπορείς να πεις ότι το αποτέλεσμα έκανε χρήση όλου του δυναμικού των καλλιτεχνών. Δύσκολα θα μπορούσε άλλωστε να συμβεί κάτι τέτοιο από το πρώτο lp ενός μέχρι πρότινος side project που όμως έχει όλα τα φόντα να καθιερωθεί ως κύριο. Αν αυτός είναι ένας στόχος των Poor Moon τότε χαμογελώντας μπορώ να πω ότι είναι το πιο πιθανό γι αυτούς. 
Το lp είναι πιο ομοιογενές σε ύφος απ' ότι το ep Illusion που προηγήθηκε. Κομμάτια που ξεχωρίζουν είναι τα Waiting For, Heaven's Door, Pulling Me Down, Come Home

Pulling me down