27.7.12

Ερυσίχθων



Ο Ερυσίχθων φερόταν με καταφρόνια στους Θεούς και δεν έστεργε να κάνει μία θυσία να ευφρανθούν και αυτοί την κνίσα από τον Βωμό τους.
Βέβηλος καθώς ήταν μπήκε στο δάσος μου και εκτύπαγε  με κακούργο σίδερο τα δέντρα και πλήγωνε τους κορμούς που είχαν σεβαστεί οι αιώνες.
Υπήρχε εκεί ένας σεβάσμιος δρυς που οι πιστοί εστόλιζαν ευλαβικά το κορμό του με κορδέλες, γιρλάντες και στίχους ευχαριστώντας την Θεά Δήμητρα για τις ευεργεσίες που τους είχε κάνει.
Μα ο γιος του Τριόπα δεν έλεγε να παρατήσει το ανίερο τσεκούρι και διέταξε τους δούλους του να κόψουν εκείνο το δέντρο. Και σαν είδε πως έστεκαν δίβουλοι άρπαξε ο ίδιος το τσεκούρι και έτσι μίλησε ο κακούργος:
"Δεν με νοιάζει αν τον έχει στην καρδιά της η Δήμητρα τον Δρυ ή ο Δρυς είναι η ίδια η Δήμητρα. Έτσι και αλλιώς θα πέσει στο χώμα η πράσινη κορφή του".
Κι ο Δρυς τραντάχτηκε και βόγκηξε και χλόμιασαν τα φύλλα, τα βελανίδια και τα κλαδιά του. Και μόλις πέσανε οι πρώτες τσεκουριές και πετάχτηκαν δώθε και εκείθε τα  κομμάτια της φλούδας έτρεξε ποτάμι το αίμα από τις πληγές του.
Μόνο ένας δούλος δεν δείλιασε και άρπαξε το ανόσιο χέρι για να εμποδίσει την ιερόσυλη πράξη.
Τότε ο Ερυσίχθων είπε στο δούλο, "τώρα θα πάρεις άξια πληρωμή για τον ευλαβικό σου ζήλο", και του έκοψε  το κεφάλι.
Ύστερα βάλθηκε με λύσσα να καταφέρνει τσεκουριές στον Δρυ. Σε μια στιγμή απ' την κουφάλα ακούστηκε φωνή που έλεγε "είμαι η Νύμφη, αγαπημένη της Δήμητρας και ο Δρυς που κόβεις ήταν το άσυλο μου. Τρέμε γιατί η φωνή μου πεθαίνοντας προλέγει βαριά ποινή για το κακούργημα σου. Η τιμωρία σου δεν θ' αργήσει και ο θάνατος σου θα είναι η παρηγοριά για μένα διότι με αυτόν θα πληρώσεις τον δικό μου θάνατο".
Και έπεσε ο Δρυς και συνέτριψε από κάτω του το μισό δάσος. Και οι Δρυάδες είδαν την προσβολή του δάσους σαν δική τους προσβολή και φόρεσαν πένθιμα ρούχα και πήγαν στην Θεά να την παρακαλέσουν να τιμωρήσει σκληρά τον Ερυσίχθονα. Και η Θεά εισάκουσε την παράκληση τους και καθώς κατένευσε με την θεία κεφαλή της, τρεμούλιασαν τα αυλάκια με τις πλούσιες σοδειές.
Και η Θεά σοφίστηκε τρομερό μαρτύριο στον κακούργο τόσο που ήταν να τον λυπάσαι αν ταιριάζει η λύπηση για τους κακούργους. Όρισε να τον βασανίζει μεγάλη πείνα.
Ένας ανεμοστρόβιλος φέρνει την πείνα στο παλάτι του Ερυσίχθονος και την απιθώνει στο κατώφλι.
Η πείνα μπαίνει μέσα και πάει ίσα στο κρεβάτι του, τον σκεπάζει με τα φτερά της και φυσάει το τρισφαρμακωμένο  χνώτο της μέσα στα σωθικά του φυτεύοντας την λιγούρα.
Και αφού ξεπλήρωσε την διαταγή της Δήμητρας έφυγε από το παλάτι της αφθονίας  και γύρισε στην ερημιά, στο στέρφο της σπήλαιο. Και ξεγελιέται αυτός από ένα όνειρο και ζητάει να φάει και το στόμα του ανοίγει και κλείνει ασταμάτητα και καταπίνει αέρα μασώντας το τίποτα.
Ξυπνώντας ο Ερυσίχθων ένοιωσε την πείνα να του ξεσκίζει τα σωθικά και δίνει διαταγή να αδειάσουν την γη, την θάλασσα και τον αέρα για να βρουν ότι φαγώσιμο μπορούν και να το φέρουν μπροστά του. Και ενώ είχε πλήθος αγαθά και περίσσιες τροφές αυτός παραπονιόταν και έλεγε πως δεν χορταίνει.
Και φόρτωναν οι υπηρέτες με ξέχειλες πιατέλες, αλλά ότι θα έφτανε να θρέψει πολιτείες δεν του έφτανε να χορτάσει την πείνα του. Δεν πρόφταινε να παραχώσει το κρέας μέσα στο στόμα του και ζητούσε κι άλλο κρέας.
Στα βάθη της κοιλιάς του Ερυσίχθονος που τον βασάνιζε η πείνα χάθηκε η πατρική του κληρονομιά χωρίς να καταφέρει, ω άγρια πείνα, ούτε την βουκέντρα σου να ξεφύγει, ούτε      
την φωτιά που έκαιγε το στόμα του να σβήσει.
Και αφού καταβρόχθισε όλα του τα πλούτη, δεν του έμεινε παρά μια κόρη μόνο, που της άξιζε καλύτερος  πατέρας, αλλά μέσα στην απόγνωση του την πούλησε και αυτή.
Μα η κόρη του η Μήστρα επικαλέστηκε τον Θεό της θαλάσσης που κάποτε τον είχε αγαπήσει. Και αυτός για να την γλυτώσει από την σκλαβιά την μεταμόρφωσε διαδοχικώς σε γέροντα, αλιέα, φοράδα, δαμάλι και σε ελάφι.


                        Και ο Ερυσίχθων μη μπορώντας να κορέσει την πείνα του
                                  τελικά καταβρόχθισε τα ίδια του τα μέλη

                                             (Οβίδιος, Μεταμορφώσεις).   


Υγ: Χαίρομαι να μαθαίνω για την Ελληνική Μυθολογία. Τον συγκεκριμένο μύθο τον ανακάλυψα πρόσφατα  σε ένα απίθανο μέρος (ένα εργαστήρι ζωγραφικής για παιδιά).
Βασίζεται στον ύμνο του Καλλίμαχου "Εις Δήμητρα" του οποίου το μεγαλύτερο μέρος αναφέρεται στον μύθο του Ερυσίχθονα.
Εδώ όμως έχουμε μία παραλλαγή του γραμμένη από τον Οβίδιο.

Δεν υπάρχουν σχόλια: