3.5.12

Deep Sea Dreams



Κάποτε σε μακρινές και κρύες θάλασσες ζούσε ένα τεράστιο ψάρι. Ήταν μπλε και παντού επάνω στο σώμα του υπήρχαν κουκκίδες όλων των μεγεθών. Joshie τον φώναζαν. Ήταν πολύ παράξενος, δεν έμοιαζε με κανέναν από την οικογένεια του  αλλά και με τίποτα άλλο που ζούσε κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Πολλές φορές είχε την εντύπωση πως είχε έλθει από αλλού θαρρείς και ήταν ουρανοκατέβατος. Τα βράδια δεν είχε ύπνο και συνεχώς στριφογύριζε στο κρεββάτι του. Έβλεπε μάλιστα και πολύ παράξενα όνειρα, πολύ παράξενα όμως.
Ένα βράδυ καθώς ήταν έτοιμος να κοιμηθεί βλέπει ένα φως κάτω από το μαξιλάρι του, το ανασηκώνει λίγο και αντικρίζει μία σκάλα που κατέβαινε προς τα κάτω, δεν φαινόταν να σταματάει κάπου.
Ο Joshie αποφάσισε να την κατέβει.
Ξαφνικά ένοιωσε κάτι να τον τραβάει δυνατά, σαν να βρισκόταν σε μία μεγάλη νεροτσουλήθρα. Βρέθηκε σε ένα αλλόκοτο τόπο, χωρίς νερό, ζεστό και αφιλόξενο. Εκεί ζούσαν κάτι πολύ παράξενα πλάσματα. Από το κυρίως σώμα τους ξεκινούσαν προς τα κάτω δύο μακριά σάρκινα πλοκάμια τα οποία από ότι φαίνεται τα χρησιμοποιούσαν για να κινούνται. Άλλα δύο τέτοια πλοκάμια υπήρχαν δεξιά και αριστερά και μάλλον τα είχαν για να βάζουν την τροφή στο στόμα τους το οποίο ήταν πολύ μικρό και στεκόταν στη μέση μίας στρογγυλής μπάλας. Σε αυτό  το σημείο εκτός από το στόμα βρίσκονταν και άλλες δύο μικρές σφαίρες που ο Joshie δεν κατάλαβε την χρησιμότητα τους.
Αυτά λοιπόν τα πλάσματα ζούσαν μέσα σε κάτι πολύ μικρά κουτάκια που πολλά μαζί σχημάτιζαν ένα μεγαλύτερο κουτί. Δεν μπόρεσε να καταλάβει πως χωρούσαν τόσα πολλά από αυτά εκεί μέσα χωρίς να πάθουν ασφυξία. Για τις μετακινήσεις τους έμπαιναν σε κάτι κινούμενα τετράγωνα που έκαναν τρομερό θόρυβο και έβγαζαν μαύρους καπνούς από το στόμα τους, και εκεί πάλι έμπαιναν πολλά μαζί, δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί τους άρεσε να στριμώχνονται τόσο πολύ. Αυτός είχε συνηθίσει στην άπλα.
Παρατήρησε ότι συνέχεια φώναζαν το ένα στο άλλο χωρίς προφανή λόγο και αιτία και ότι έτρεχαν συνεχώς χωρίς να τα κυνηγάει κάποιος για να τα φάει. Από τι άραγε ήθελαν να ξεφύγουν; Είχε την εντύπωση  πως ήταν τηλεκατευθυνόμενα πως κάτι τα χειριζόταν δεν μπορούσε να εξηγήσει αλλιώς αυτό το ασταμάτητο πέρα δώθε (του θύμιζε τα μεγάλα κοπάδια των μικρών ψαριών σε κατάσταση πανικού) .
Έβλεπε τον ουρανό αλλά δεν ήταν ο ίδιος που ήξερε και που πολλές φορές χάζευε μέσα από τον ωκεανό. Ήταν θολός και έμοιαζε σαν προβολή ενός άλλου κόσμου. Κολύμπησε προς τα πάνω και αντίκρισε όλο αυτό το χάος κάτω από την ουρά του. Απαίσιο, μαύρο, σκοτεινό και επικίνδυνο. Όλα αυτά τα πλάσματα μαζί με όλα τα κουτιά είχαν γίνει ένα γιγάντιο τέρας  που γελούσε δυνατά και έδειχνε τα αχανή σαγόνια του. Ζαλίστηκε, άρχισε να κρυώνει, το δέρμα του ξεράθηκε, λαχάνιασε και άρχισε να τρέμει. Δεν έβλεπε ποια καλά και σκέφτηκε πως αυτό ήταν το τέλος του, δεν ήθελε να μείνει άλλο εκεί.
Κάτι τον άρπαξε από την ουρά και τον τράβηξε με δύναμη προς τα επάνω σαν ένα μπλε  πλοκάμι γεμάτο  ρεύμα, σαν μία ηλεκτροφόρα μέδουσα. Ω! ναι είχε μία φίλη βαθιά κάτω στους ωκεανούς.  
Καθώς ανέβαινε κοίταξε πίσω του, αυτό που αντίκρισε του πάγωσε το αίμα. Κολύμπησε μέσα σε μία μακρόστενη λωρίδα από φως και σε λίγο βρέθηκε πίσω στα γνωστά λημέρια του.
Στάθηκε για λίγο ακίνητος (σαστισμένος ήταν). Δεν ήξερε πως η μέδουσα τον ανακάλυψε εκεί. Kατάλαβε όμως πως  υπάρχουν κόσμοι πέρα από κάθε φαντασία και πως όλοι αυτοί βρίσκονται κάτω από τη μύτη μας.
Ξαφνικά άρχισε να κολυμπάει με μανία βαθιά μέσα στον ωκεανό, έπρεπε να βρει γρήγορα την φίλη του.


υγ: Η πραγματικότητα δεν είναι αυτό που φαίνεται.

      

2 σχόλια:

lefti είπε...

....τα πλοκάμια της μπλε αλλά καθώς κολυμπούσε και το φως έπαιζε νωχελικά μαζί της, ιρίδιζαν παράξενα όμορφα .Ένα χελιδονόψαρο μονοσάνδαλο την είχε φέρει εκεί -γιατί;- γιατί τον είχαν τραβήξει τα χρώματα της και η δύναμη που κατείχε μη γνωρίζοντας το η ίδια .Ήταν τότε που έψαχνε καταφύγιο από εγωιστές του είδους που ήθελαν την ενέργεια της και το χελιδονόψαρο την "τράβηξε" στα βάθη του ωκεανού .Πως είχε βρεθεί εκεί το χελιδονόψαρο;Kανείς δεν ξέρει.
Πως βρέθηκε αυτή εκεί; Mυστήριο.Το μονοσάνδαλο χελιδονόψαρο είχε φύγει, εκπληρώνοντας την αποστολή του και τώρα το θαλάσσιο ξωτικό απολάμβανε την ηρεμία του ωκεανού,την απαράμιλλη μαγεία του,διανύοντας μίλια και γνωρίζοντας έναν καινούργιο κόσμο...Πως βρέθηκε εκεί το άλλο θαλάσσιο -χμ- τι ήταν? Δεν έμοιαζε με κανένα από τα άλλα ψάρια που είχε συναντήσει ως τότε...Άκουσε όμως την απελπισία του Jossie και κολύμπησε γρήγορα προς το μέρος του,οι" άλλοι "τον είχαν τραβήξει εκεί ξεγελώντας τον με το φως! Τον άρπαξε από την ουρά του με ΟΛΗ της τη δύναμη και άρχισε να κολυμπάει προς τα πάνω.Ξεδίπλωσε τα πλοκάμια της όταν αισθάνθηκε πως πλησίαζε εκεί που έπρεπε και τον άφησε απαλά. Και εξαφανίστηκε χαμογελώντας...γιατί είχε διαβάσει αυτό που σκεφτόταν τη στιγμή που τον άφηνε.

Thief είπε...

Το χελιδονόψαρο ήθελε και αυτό λίγη από την ενέργεια της , μόνο που δεν ήταν εγωιστής.Αυτό το τράβηξε κοντά της.
Ο Jossie δεν ήταν απελπισμένος.Ποτέ δεν είναι δεν ξέρει τι σημαίνει αυτό.

Όμορφες σκέψεις θα μπορούσε να σταθεί και σαν ανάρτηση από μόνο του.