27.5.12

With my hands covering both my eyes i am too scared to look at you now

Δυστυχώς  η είσοδος που οδηγεί στο Indieground Radio δεν άνοιξε σήμερα και έτσι δεν είχαμε πρόσβαση στο studio.
Θέλω να ζητήσω ένα μεγάλο συγνώμη από όσους περίμεναν να μας  ακούσουν 
Είμαστε όμως αποφασισμένοι και ξεροκέφαλοι και super ομάδα και έτσι την άλλη Κυριακή θα επανέλθουμε δριμύτεροι . 

23.5.12

Led Er Est - The Diver




Ένα τρίο από το Μπρούκλιν, μια εταιρία που κοντεύει να γίνει θρύλος πριν την ώρα της κι ένα άλμπουμ που έσκασε σαν βόμβα υδρογόνου. 
Το The Diver των Led Er Est είναι βουτιά στην σκοτεινή άβυσσο του συλλογικού ασυνείδητου. Οικειοθελής συναίνεση που ήρθε να αναδεύσει τα αναλογικά synths και τις απόλυτα εμπνευσμένες cold wave συνθέσεις με τα συναισθήματά μου, ταξιδεύοντάς με σε μια παράλληλη εκδοχή του παρελθόντος! που μπορεί κάλλιστα να είναι μια πιθανή εξέλιξη του επερχόμενου μέλλοντος!!
Ευθύ, άμεσο, συμπαγές, ντόμπρο, αυθεντικό, υδάτινο, αποκαλυπτικό!!!
Η ουροβόρος ελευθέρωσε για φέτος την πρώτη πραγματικά δυνατή κυκλοφορία της και χωρίς υπερβολή πρόκειται περί αριστουργήματος. 













Την Κυριακή 27/5/12 το Radio Transmission θα φιλοξενήσει την υπογράφουσα  που θα έχει κάνει και την επιλογή των κομματιών για ένα παράξενο μουσικό ταξίδι.



18.5.12



uncut magazine, march 2010


Τριανταδύο χρόνια μετά το θάνατο του Ian Curtis και εγώ μπορώ αυτή την ημερομηνία να την καταλάβω σαν γενέθλια. Δεν έχω να πω κάτι άλλο παρά μόνο αυτό:


We 'll meet again
don΄t know when
don΄t know where
but i know we ΄ll meet again some sunny day...


                                                              'Johnny Cash's version'
Thief



Πως να ξεκινήσω... χμμμ, χωρίς προσφώνηση υποθέτω αφού η οικειότητα στην προκειμένη περίπτωση είναι δεδομένη μιλώντας στον καλύτερό μου φίλο.  Λοιπόν θα σου πω μερικά που ισχύουν για μένα σε περίπτωση που δεν τα γνωρίζεις ακριβώς όπως είναι.
Θα ακουγόταν υπερβολικό το γεγονός ότι σου χρωστάω σχεδόν τα πάντα; Όμως κάθε γεγονός ως μια ποιημένη εκδοχή της πραγματικότητας που είναι, κάνει την όποια υπερβολή να φαντάζει αδιάφορη μπροστά του αμογελώ όταν σκέφτομαι το πρόσωπό σου την στιγμή που θα το διαβάζεις αυτό).
 Μην απορείς γιατί εσύ στάθηκες δίπλα μου όταν όλοι οι άλλοι "την είχαν ήδη κάνει μ' ελαφρά πηδηματάκια". Με πίστευες ακόμα κι όταν μου υπενθύμιζες όλες εκείνες τις φορές που έχανα τον έλεγχό μου - παρεκκλίνοντας - χωρίς να τις μετράς κι εννοώ χωρίς να με χρεώνεις.  22 χρόνια και εσύ δίπλα μου.  
Θυμάμαι τότε που έπαιζες στην κιθάρα το wish you were here κι εγώ το τραγουδούσα τότε που καθόμασταν στον χαλασμένο καναπέ μπροστά στην θάλασσα σαν άλλο νότιο σκηνικό. Ακόμα και τότε που κάναμε καντάδα σε εκείνον τον κοινό γνωστό - για να τον ξυπνήσουμε - με το autumn leaves, ναι εκείνη την φαλτσαδούρα που έβγαινε από το σαξόφωνo αφού ήταν αδύνατο να κρατήσω τα μέχρι δακρύων γέλια μου. Όπως επίσης και τις αναβάσεις μας στα βράχια, τι επιμονή! Βραχώδης! χαχαχα.
Μια σχέση που δεν ξεπέρασε τα όρια αφού ποτέ δεν είχε. Σεβασμός ο μεγάλος ρυθμιστής, σε βλέπω να μειδιάζεις. Πάντα είχες την καλύτερη αίσθηση του χιούμορ αλλά κι εγώ δεν πηγαίνω πίσω...
Το ευχαριστώ είναι το ελάχιστο που μπορώ να σου πω. Ευγνώμων.




Και να συμπληρώνοντας στον Thief


... 'till the blue skies drive the dark clouds far away!
fool



15.5.12

The Robots Of Dawn





Όσοι δεν πρόλαβαν την πτήση προς τον Ποσειδώνα στις  13/5/2012 του  Radio Transmission μπορούν να ταξιδέψουν σε περιβάλλον εικονικής πραγματικότητας  από εδώ.



6.5.12

Untitled


Η photo από enet.gr


"Και πρώτα απ' όλα τι εννοούμε λέγοντας παιδεία;
Την πληροφορία, την τεχνική,
το δίπλωμα εξειδίκευσης που
εξασφαλίζει γάμο, αυτοκίνητο και ακίνητο
με πληρωμή την πλήρη υποταγή του εξασφαλισθέντος
                                    ή
την πνευματική  και ψυχική διάπλαση
ενός ελευθέρου ανθρώπου,
με τεχνική αναθεώρησης και ονειρικής δομής,
με αγωνία απελευθέρωσης  και
με διαθέσεις μιας
ιπτάμενης φυγής προς τα  άστρα; "


Μάνος Χατζιδάκις




υγ: Λόγω των εκλογών του θεάτρου των σκιών δεν έγιναν εκπομπές σήμερα στο indieground radio.
Εγώ όμως την είχα ετοιμάσει και για αυτό το λόγο σας προσφέρω το playlist από εδώ.
     

3.5.12

Deep Sea Dreams



Κάποτε σε μακρινές και κρύες θάλασσες ζούσε ένα τεράστιο ψάρι. Ήταν μπλε και παντού επάνω στο σώμα του υπήρχαν κουκκίδες όλων των μεγεθών. Joshie τον φώναζαν. Ήταν πολύ παράξενος, δεν έμοιαζε με κανέναν από την οικογένεια του  αλλά και με τίποτα άλλο που ζούσε κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Πολλές φορές είχε την εντύπωση πως είχε έλθει από αλλού θαρρείς και ήταν ουρανοκατέβατος. Τα βράδια δεν είχε ύπνο και συνεχώς στριφογύριζε στο κρεββάτι του. Έβλεπε μάλιστα και πολύ παράξενα όνειρα, πολύ παράξενα όμως.
Ένα βράδυ καθώς ήταν έτοιμος να κοιμηθεί βλέπει ένα φως κάτω από το μαξιλάρι του, το ανασηκώνει λίγο και αντικρίζει μία σκάλα που κατέβαινε προς τα κάτω, δεν φαινόταν να σταματάει κάπου.
Ο Joshie αποφάσισε να την κατέβει.
Ξαφνικά ένοιωσε κάτι να τον τραβάει δυνατά, σαν να βρισκόταν σε μία μεγάλη νεροτσουλήθρα. Βρέθηκε σε ένα αλλόκοτο τόπο, χωρίς νερό, ζεστό και αφιλόξενο. Εκεί ζούσαν κάτι πολύ παράξενα πλάσματα. Από το κυρίως σώμα τους ξεκινούσαν προς τα κάτω δύο μακριά σάρκινα πλοκάμια τα οποία από ότι φαίνεται τα χρησιμοποιούσαν για να κινούνται. Άλλα δύο τέτοια πλοκάμια υπήρχαν δεξιά και αριστερά και μάλλον τα είχαν για να βάζουν την τροφή στο στόμα τους το οποίο ήταν πολύ μικρό και στεκόταν στη μέση μίας στρογγυλής μπάλας. Σε αυτό  το σημείο εκτός από το στόμα βρίσκονταν και άλλες δύο μικρές σφαίρες που ο Joshie δεν κατάλαβε την χρησιμότητα τους.
Αυτά λοιπόν τα πλάσματα ζούσαν μέσα σε κάτι πολύ μικρά κουτάκια που πολλά μαζί σχημάτιζαν ένα μεγαλύτερο κουτί. Δεν μπόρεσε να καταλάβει πως χωρούσαν τόσα πολλά από αυτά εκεί μέσα χωρίς να πάθουν ασφυξία. Για τις μετακινήσεις τους έμπαιναν σε κάτι κινούμενα τετράγωνα που έκαναν τρομερό θόρυβο και έβγαζαν μαύρους καπνούς από το στόμα τους, και εκεί πάλι έμπαιναν πολλά μαζί, δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί τους άρεσε να στριμώχνονται τόσο πολύ. Αυτός είχε συνηθίσει στην άπλα.
Παρατήρησε ότι συνέχεια φώναζαν το ένα στο άλλο χωρίς προφανή λόγο και αιτία και ότι έτρεχαν συνεχώς χωρίς να τα κυνηγάει κάποιος για να τα φάει. Από τι άραγε ήθελαν να ξεφύγουν; Είχε την εντύπωση  πως ήταν τηλεκατευθυνόμενα πως κάτι τα χειριζόταν δεν μπορούσε να εξηγήσει αλλιώς αυτό το ασταμάτητο πέρα δώθε (του θύμιζε τα μεγάλα κοπάδια των μικρών ψαριών σε κατάσταση πανικού) .
Έβλεπε τον ουρανό αλλά δεν ήταν ο ίδιος που ήξερε και που πολλές φορές χάζευε μέσα από τον ωκεανό. Ήταν θολός και έμοιαζε σαν προβολή ενός άλλου κόσμου. Κολύμπησε προς τα πάνω και αντίκρισε όλο αυτό το χάος κάτω από την ουρά του. Απαίσιο, μαύρο, σκοτεινό και επικίνδυνο. Όλα αυτά τα πλάσματα μαζί με όλα τα κουτιά είχαν γίνει ένα γιγάντιο τέρας  που γελούσε δυνατά και έδειχνε τα αχανή σαγόνια του. Ζαλίστηκε, άρχισε να κρυώνει, το δέρμα του ξεράθηκε, λαχάνιασε και άρχισε να τρέμει. Δεν έβλεπε ποια καλά και σκέφτηκε πως αυτό ήταν το τέλος του, δεν ήθελε να μείνει άλλο εκεί.
Κάτι τον άρπαξε από την ουρά και τον τράβηξε με δύναμη προς τα επάνω σαν ένα μπλε  πλοκάμι γεμάτο  ρεύμα, σαν μία ηλεκτροφόρα μέδουσα. Ω! ναι είχε μία φίλη βαθιά κάτω στους ωκεανούς.  
Καθώς ανέβαινε κοίταξε πίσω του, αυτό που αντίκρισε του πάγωσε το αίμα. Κολύμπησε μέσα σε μία μακρόστενη λωρίδα από φως και σε λίγο βρέθηκε πίσω στα γνωστά λημέρια του.
Στάθηκε για λίγο ακίνητος (σαστισμένος ήταν). Δεν ήξερε πως η μέδουσα τον ανακάλυψε εκεί. Kατάλαβε όμως πως  υπάρχουν κόσμοι πέρα από κάθε φαντασία και πως όλοι αυτοί βρίσκονται κάτω από τη μύτη μας.
Ξαφνικά άρχισε να κολυμπάει με μανία βαθιά μέσα στον ωκεανό, έπρεπε να βρει γρήγορα την φίλη του.


υγ: Η πραγματικότητα δεν είναι αυτό που φαίνεται.

      

1.5.12

Bonobo - Black Sands Remixed





Το θέμα με τα remixes γενικά είναι πολύ λεπτό καθώς πολύ σπάνια μπορεί να βγει αποτέλεσμα που να ικανοποιεί τον ακροατή και όχι μόνο τον πειραματικό οίστρο του παραγωγού. Είναι σημαντικό να υπάρχουν κομμάτια εμπνευσμένα που να εμπνέουν για "δημιουργικό πείραγμα". Είναι επίσης σημαντικό αυτοί που καλούνται να τα "πειράξουν" να έχουν ικανότητα και αισθητική. Και μετά από αυτή την εισαγωγή περνάμε στο κυρίως θέμα:
Το 2010 ο πρωτοπόρος του nu downtempo Bonobo - κατά κόσμον Simon Green - κυκλοφόρησε το πολύ καλό Black Sands. Δύο χρόνια μετά μάζεψε μερικά από τα ανερχόμενα ταλαντούχα καλόπαιδα - παραγωγούς του χώρου όπως τους Machinedrum (aka Travis Stewart - ο μισός Sepalcure),  Lapalux (aka Stuart Howard), Blue Daisy (aka Kwesi Darko), Cosmin TRG (aka Cosmin Nicolae), Floating Points (aka Sam Shepherd), ARP▲101,  Falty DL (aka Drew Lustman), Mark PritchardMike SlottDuke Dumont και Banks, για να ρεμιξάρουν τα κομμάτια του δίσκου. 
Αυτό που προέκυψε μετά από την ανάθεση ξεπέρασε - προσωπικά μιλώντας πάντα - κάθε προσδοκία αφού μου άρεσε περισσότερο από το πρώτο έστω και χωρίς να είναι ένα άρτιο δισκογραφικά άλμπουμ. Από τις τέσσερις εκδοχές του Eyesdown (featuring  Andreya Triana) ξεχώρισα αυτές των Floating Point και Machinedrum που μαζί με τα Prelude του Lapalux, Τhe Κeeper του Banks, Stay The Same του Blue Daisy, το Brace Brace του Bonobo  αλλά και τη φουτουριστική ambient άποψη του Black Sands του Duke Dumont με βρήκαν πολλές φορές να ταξιδεύω, άλλες να χορεύω και άλλες να μαζεύω το σαγόνι μου από το πάτωμα.
Θεωρώντας λοιπόν ό,τι το άλμπουμ πληρεί τις προδιαγραφές της εισαγωγής κατά πολύ αποφάσισα να το αναρτήσω. Η πλάκα είναι ό,τι πότε μου δεν είχα φανταστεί πως κάποια στιγμή θα έγραφα για ένα ρεμιξαρισμένο άλμπουμ και μάλιστα με ενθουσιασμό. Όμως πραγματικά όταν το διαμάντι της Ninja Tune ελευθέρωσε το Black Sands Remixed τον Φεβρουάριο, εμάς εδώ στο μπλογκ σε αρκετές στιγμές του μας "έστειλε αδιάβαστους".