6.4.12

Icarus - Fake Fish Distribution




Προβληματίστηκα πολύ αν θα έπρεπε να αναρτήσω αυτό το άλμπουμ και προχωρώντας θα καταλάβετε γιατί. 
Οι Icarus, για όσους δεν ασχολείστε με την ηλεκτρονική πειραματική μουσική, είναι οι Βρετανοί Ollie Bown και Sam Britton. Ξεκίνησαν το 1993 παίζοντας Techno αλλά αργότερα έδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το Drum and Bass όπου και ξεκίνησε ουσιαστικά και ο πειραματισμός τους. Είναι πολύ γνωστοί στον χώρο τους γενικά και έχουν κάνει και πολλές παραγωγές και remixes σε αρκετούς και γνωστούς καλλιτέχνες. Είναι ιδρυτές της ανεξάρτητης εταιρίας Not Applicable (2002). Παρόλο που υφίστανται από το 1993, το 1998 είναι που κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους άλμπουμ. Τα περισσότερα άλμπουμ τους αγγίζουν την τελειότητα. 

Το ενδέκατο lp τους Fake Fish Distribution, που κυκλοφόρησε φέτος, παρουσιάζει μια ιδιαιτερότητα που το καθιστά, κατά την γνώμη μου, αμφιλεγόμενο. Και αυτό δεν έχει να κάνει με τις συνθέσεις των κομματιών, ούτε με την ποιότητα του ήχου που παρεμπίπτοντος είναι άψογα. Έχει να κάνει με την ιδέα που είχαν οι δύο Βρετανοί  να δημιουργήσουν 1000 μόνο αποκλειστικές εκδόσεις. Κάθε μία έκδοση είναι παραλλαγή μιας κεντρικής ιδέας για κάθε μία από τις 8 συνθέσεις του ψηφιακού δίσκου και κατά συνέπεια διαφορετική από τις άλλες 999. Κάθε μια εκδοχή του άλμπουμ που αγοράζεται, αφαιρείται και σβήνεται διαπαντός από το σύστημά τους. Έτσι, φαινομενικά(?) ματαιόδοξα, κάθε αγοραστής είναι και ο μοναδικός κάτοχος της συγκεκριμένης έκδοσης του άλμπουμ παγκοσμίως. Μπορείτε να πάρετε μια ιδέα γι αυτό εδώ κι εδώ.


Έπειτα από τα παραπάνω γεννάται το ερώτημα αν έχει νόημα το review για το άλμπουμ, έστω της έκδοσης που κατέχω, αφού είναι μία από τις 1000 εκδοχές που έβγαλε ο υπολογιστής τους και αφού δεν έχω την δυνατότητα να ακούσω άλλες, (εκτός αν αγοράσω και κάποιες άλλες - πράγμα που δεν θα κάνω γιατί θεωρώ 12 λίρες ή αλλιώς 14,38 ευρώ υπερβολικά για ψηφιακό άλμπουμ - για να έχω μια καλύτερη εικόνα προσεγγίζοντας περισσότερο), αλλά ούτε και η περίπτωση να ακούσετε την δική μου εκδοχή αφού οι κύριοι κρατάνε τα δικαιώματα με ότι αυτό συνεπάγεται. 


Γενικά υπάρχει κάποια φιλοσοφία  πίσω από αυτή την ιδέα που όμως δεν μπορώ να πω ότι  είμαι πεπεισμένη για τον σκοπό ή την έκβαση αυτού του project.

The Concept:

FFD was composed using normal electronic music production tools and uses the normal medium of music distribution — the media file download — but comes in the form of a vast array of structured variations on the album’s musical content, feeding unique versions to each unique listener. FFD reinvigorates our understanding of what it means to own a ‘copy’ of something, in an age where the contents of our music collections are not even distinct objects, but clones of the exact same bits that belong elsewhere to others. You give somebody your phone number, not a ‘copy’ of your phone number; how can you experience ownership of this stuff except in a logical, legal manner, that old fashioned sense of ownership, going beyond the rights associated with its use? The motivation behind FFD is to think of how copies of something can be regain that distinction that is grounded in an individualised relationship to an entity, a relationship that is lost in the age of network-distributed music.
Κάποιοι βρήκαν την ιδέα πρωτοποριακή, κάποιοι εξαιρετική ενώ κάποιοι άλλοι εμπορικό τερτίπι. Εγώ οφείλω να ομολογήσω ό,τι διατηρώ τις αμφιβολίες μου, καθώς προσπαθώντας να σκεφτώ τα πιθανά σενάρια για τα πιθανά αποτελέσματα του project, φιλοσοφώντας πάνω σε μια κοινωνιολογική βάση, κατέληξα τις περισσότερες φορές σε "τοίχο", αδιέξοδο (εκτός αν μου διαφεύγει κάτι σημαντικό οπότε και επιβεβαιώνεται πανηγυρικά το nick μου). Ωστόσο βρήκα την διαδικασία αυτή καθαυτή πολύ πιο ενδιαφέρουσα (και την μουσική έτσι κι αλλιώς) αλλά τελικά αυτό μάλλον αφορά εμένα προσωπικά έτσι κύριοι Icarus; όπως και να 'χει ο χρόνος θα δείξει...


Πάρτε μια ιδέα για την μουσική από την soundcloud τους.

Ακούστε κι ένα δείγμα από την "παραλλαγή" μου.


 Color Field

Δεν υπάρχουν σχόλια: