2.3.12

Xiu Xiu-Always, ή αλλιώς, 3 Ευαγγέλια, 1 Ύμνος και 1 Πρότυπο




Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Στην αρχή υπήρχαν το χάος ή αλλιώς η φαντασία και οι ιδέες ή αλλιώς ο λόγος (φανταστείτε μια απέραντη λίμνη με χρυσόψαρα). Μετά κάποιος τολμηρός - ή αλλιώς ιδιοφυής - τις αντιλήφθηκε, ενδιαφέρθηκε και τις παρακολούθησε από κοντά. Ύστερα έπιασε μερικές, τις επεξεργάστηκε και τις φιλοσόφησε. Αυτό που ανακάλυψε εξελίχθηκε σε τόσο δυνατή εμπειρία,  που θέλησε να το μοιραστεί με τους άλλους. Οι άλλοι, όσοι προσπάθησαν δηλαδή, δυσκολεύονταν να τον παρακολουθήσουν γιατί ότι τους έλεγε ήταν πράγματα παρμένα κατευθείαν από την πηγή (χάος, αφηρημένη έννοια), που ποτέ τους δεν είχαν δει ή ακούσει και δεν ανταποκρίνονταν στην ορατή - κατασκευασμένη από τους ίδιους - (δική τους δηλαδή) πραγματικότητα. Δεν τα έβλεπαν άρα δεν υπήρχαν. Μοιραία τον αποκαλούσαν τουλάχιστον φευγάτο. Ποιος είναι ο δίκαιος και ο άδικος εδώ; Ο πιο ευτυχής και ο πιο δυστυχής; 
Και ερχόμαστε στα τρία θεμελιώδη έργα που κατά την γνώμη μου θα έπρεπε να είχαν διαβαστεί από τους περισσότερους.

Ευαγγέλιο πρώτο, το κατά Πλάτων

Στην ιδανική πολιτεία του Πλάτωνα (την περί δικαίου, 380 π.Χ.), ο Σωκράτης και άλλοι άρχοντες  συζητούν τη σημασία της δικαιοσύνης, τη φύση του φιλοσόφου και τη διαμάχη ανάμεσα στην φιλοσοφία και την ποίηση αλλά και την αθανασία της ψυχής.
Παραθέτονται ο ορισμός της δικαιοσύνης και η αναλογία Πολιτείας-Ψυχής καθώς και τα αποτελέσματα πάνω στον πολίτη. 
Η ιδεώδης πολιτεία χαρακτηρίζεται κατά τον Πλάτωνα από σοφία, ανδρεία, σωφροσύνη και δικαιοσύνη.  
Μέσα σε αυτό το έργο εμπεριέχεται και η σημαντικότατη αλληγορία του σπηλαίου, που εξηγεί την θεωρεία των ιδεών του.
Και ενώ ο Πλάτωνας μας προβλημάτισε πολύ (μια ζωή φαντάζει...λίγη, πραγματικά) μ΄αυτό του το πόνημα και αφού κρατήσουμε, ΜΟΝΟ για χάρη της συγκεκριμένης ανάρτησης, την ψυχή και τον αφηρημένο αόρατο κόσμο των  ιδεών που πασχίζει να βγει στον ορατό (αυτόν τον ψεύτικο), περνάμε αισίως στο δεύτερο θεμελιώδες έργο.

Ευαγγέλιο δεύτερο, το κατά Θορώ

Η εφεύρεση της ειρηνικής επανάστασης. Το 1849 δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά η πολιτική ανυπακοή του Χένρυ Νταίηβιντ Θορώ. Αυτό το έργο αποτελεί το ευαγγέλιο κάθε ακτιβιστή ανθρώπου που μάχεται υπερασπιζόμενος... την συνείδησή του. Πως μπορείς να αντιδράσεις μέσα σ' ένα δημοκρατικό κράτος που θέλει να επιβάλλεται  χωρίς να λογαριάζει την ψυχή σου; Στηρίζεται πάνω στην Πολιτεία του Πλάτωνα (δικαιοσύνη, ψυχή) και έχει πολύ συγκεκριμένο πλαίσιο γι αυτό και πρέπει να διαβαστεί με προσοχή και να κατανοηθεί απολύτως προς αποφυγή παρεξηγήσεων. 
Ο Θορώ προσφέρει λύση αντίδρασης σε όσους πολίτες ασφυκτιούν από την επιβολή του κράτους και θέλουν ειρηνικά και με γνώμονα την συνείδησή τους να αντισταθούν. Θεωρούσε ότι κάθε άνθρωπος πρέπει να 'ναι ακέραιος απέναντι στην συνείδησή του και να αναλαμβάνει τις ευθύνες του. Όποιος μπορεί να ελέγξει τον εαυτό του μπορεί να ελέγξει τον κόσμο όλο. Αυτό προϋποθέτει να είναι έτοιμος να χάσει τα πάντα.
Δεν θα επεκταθώ σε ανάλυση του έργου. ΜΟΝΟ για χάρη της ανάρτησης κρατάμε από δω την συνείδηση, τον ακτιβισμό και τον αυτοέλεγχο για να περάσουμε στο τρίτο θεμελιώδες έργο.

Ευαγγέλιο τρίτο, το κατά Καστοριάδη

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης το 1975 εξέδωσε την Φαντασιακή Θέσμιση της Κοινωνίας, το πιο σημαντικό ίσως έργο του. Αυτό το ευαγγέλιο εμπεριέχει μια σημαντική ανακάλυψη του συγγραφέα που όμως δεν έχει σχέση με την συγκεκριμένη ανάρτηση και γι αυτό θα μείνει μόνο ως έργο αναφοράς γενικά. 
Αυτός που έχει σχέση με την ανάρτηση είναι ο ίδιος ο Καστοριάδης. Ο φιλόσοφος της αυτονομίας. Κατά τον φιλόσοφο (λέει στο άρθρο του ο Γ. Οικονόμου) "η αυτόνομη κοινωνία δεν υποδουλώνεται στους θεσμούς της, δεν τους θεωρεί άπαξ δια παντός θεσμιμένους, ιερούς και απαραβίαστους. Αυτό συμβαίνει διότι δέχεται ρητώς την αυτοθέσμισή της και δεν αναγνωρίζει άλλη πηγή και αιτία νόμου παρά τον εαυτό της, και ως εκ τούτου δημιουργεί μια κριτική σχέση απέναντι στους θεσμούς της, και δύναται να τους αμφισβητεί και να τους αλλάζει". Αυτό το έκανε πράξη στην ζωή του ο Καστοριάδης σε προσωπικό επίπεδο. Διατηρώντας απόλυτη πίστη στην πρεσβεύουσα αξία του και δείχνοντας ιδιαίτερη αφοσίωση στην... αυτονομία του προσπάθησε μέσα από τις πολιτικές του τοποθετήσεις να βρει την θέση που πίστευε ότι του άρμοζε. Έτσι πέρασε από αρκετές πολιτικές αποχρώσεις για να καταλήξει, εν τέλει, ουσιαστικά στον...εαυτό του.
Κυνηγώντας την μούσα του ερχόταν πιο κοντά στην συνείδησή του, πιο κοντά στο Eίναι του.
Η αυτονομία ήταν η έμπνευση του Καστοριάδη και το δώρο του στον κόσμο.
Από δω, ΜΟΝΟ για χάρη αυτής της ανάρτησης, κρατάμε το όραμα του φιλοσόφου, την αυτονομία.


Το πρότυπο και ο ύμνος


Αν πάρουμε όλα τα χρωματιστά κρατούμενα και τα τοποθετήσουμε έτσι ώστε να ολοκληρωθεί το παζλ, αναδύεται το πορτρέτο ενός αυθεντικού καλλιτέχνη πρότυπο. 
Ο Xiu Xiu φέτος ελευθέρωσε κάτι πολύ σπουδαίο. Ένα απόλυτο έργο τέχνης, το άλμπουμ Always
Ο καλλιτέχνης ενδιαφέρεται, και αυτό - σε ότι τον αφορά - είναι δεδομένο. Ενδιαφέρεται για τον ανθρώπινο πόνο, την απελπισία, τον παραλογισμό, την ματαίωση και δεν στρουθοκαμηλίζει. Αισθάνεται, σκέφτεται και πράττει. Η ευαισθησία του είναι τόσο εκλεπτυσμένη που μπορεί και εκφράζει κάθε παραμικρή ψυχική διακύμανση. Η ερμηνευτική του δεινότητα τεράστια (The Oldness, Gul Mudin, Factory Girl, Black Drum Mashine). Η έκφρασή του παθιασμένη και ακριβής.
Η συνθετική (Beauty Towne, Gul Mudin, Joey's Song) και ενορχηστρωτική του (όργανα/χροιές/φωνές) αντίληψη (Beauty Towne, I Love Abortion, Factory Girl, Gul Mudin) είναι μοναδικές και ουσιαστικές, διαλέγοντας κάθε φορά το καταλληλότερο ένδυμα για τα τραγούδια του που θα τα ανάγει σε... εικόνες!
Η δημιουργική ωριμότητα και η καλλιτεχνική μεγαλοφυΐα του Stewart, αναδεικνύονται συγκλονιστικά αληθινές, και όχι σοκαριστικά ωμές, (Born To Suffer) κυρίως όταν αναφέρεται σε γεγονότα που σκιαγραφούν ανθρώπινες(;) θηριωδίες όπως στο Gul Mudin. ΠΩΣ μπορείς να μείνεις αμέτοχος; 
Το Always είναι ένας ύμνος στην φαντασία και ο Jamie Stewart o νέος μου... Captain.
                                                                                                      
                                                                                                             ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ


HAPPY BIRTHDAY CAPTAIN STEWART









PS1: Αυτό είναι review για το άλμπουμ και όχι  review για τα βιβλία. Οι αναφορές στα βιβλία έγιναν για να εξυπηρετήσουν αυτή την ανάρτηση. Θεωρώ ό,τι κάθε ένα από τα αναφερόμενα βιβλία, ως τεράστια έργα που είναι, οφείλουν να έχουν σοβαρή και αντιπροσωπευτική αντιμετώπιση. Αυτό το λέω προς αποφυγή παρεξηγήσεων.
PS2: Κύριε Stewart θεωρώ την Angela Seo πολύ συμβατή καλλιτεχνική χημεία για σας. Για την ακρίβεια την καλύτερη so far.
PS3: Υπάρχει και άλλο ένα ευαγγέλιο, αυτό πληροφοριακά, το κατά vick που θα αναφερόμαστε από καιρό σε καιρό hopefully. 

4 σχόλια:

Raggedy Man είπε...

Καταπληκτικός δίσκος...

fool είπε...

Αριστούργημα.

lemonostiftis είπε...

Μόλις μπήκε στο φάκελο με τα προς ακρόαση. Είναι αυτό που σου λέω: πείθεις τον άλλο να το ακούσει χωρίς απειλές.

fool είπε...

Πάντως εσύ, θα ήθελα να μου πεις αν σου άρεσε. Σου εύχομαι την καλύτερη των ακροάσεων;)