30.3.12

Team Me - To The Treetops!





Οι Team Me είναι από το Όσλο και το 2011 βραβεύτηκαν στην χώρα τους σαν η καλύτερη pop μπάντα για το ντεμπούτο full-length άλμπουμ τους To The Treetops!. Στην υπόλοιπη Ευρώπη κυκλοφόρησε τέλη Φεβρουαρίου του 2012. 
Γεμάτο χαρά ακτινοβολεί κι αν φλερτάρει με το mainstream δεν μας ενοχλεί καθόλου. Πλούσιο και γεμάτο ενέργεια γεμίζει τις μπαταρίες μας, άσε που περιέχει κι ένα τραγούδι για μένα (εύκολα θα βρείτε ποιο). Σούπερ, έχει κι ωραίες μέρες... σούπερ λέμε, σούπερ...
Το κορυφαίο εξώφυλλο έχει ωραία μάτια :-)
Indie is here to stay. Κορυφαίο!

-UPDATE--


Την Κυριακή 1/4/2012 14:00-16:00, θα λάβει χώρα η δεύτερη εκπομπή του Radio Transmission στο Indieground Radioεκτός επέλασης εξωγήινων, έλευσης 2ας παρουσίας ή συντέλειας του κόσμου, όλα είναι πιθανά.



29.3.12

Pegasvs-Pegasvs



Ο Πήγασος συμβολίζει την εξιδανικευμένη δημιουργική φαντασία που μπορεί να εξυψώσει τον άνθρωπο. 
Οι Pegasvs είναι ο Sergio και η Luciana από την Βαρκελώνη. Κάνουν χρήση του συμβολισμού και τα αποτελέσματα είναι θεαματικά. Στις αρχές του Μάρτη κυκλοφόρησαν το αξιολογότατο ντεμπούτο ομώνυμο άλμπουμ τους. Παίζουν ηλεκτρονική μουσική, έχουν αναλογικό ήχο και η φαντασία τους έπλασε κόσμους στους οποίους χαίρεσαι να ταξιδεύεις. Εδώ ένα ακριβές review του άλμπουμ που μας βρίσκει 100% σύμφωνους.  
Οι εντυπώσεις κερδήθηκαν και το ντουέτο έχει κρατήσει, εύκολα, θέση για τα καλύτερα της χρονιάς.


MAY THE FORCE BE WITH YOU

suicide dots αφιερωμένο εξαιρετικά :-)

26.3.12

Touché Amoré




Πέρυσι κυκλοφόρησαν το άριστο "Parting The Sea Between Brightness And Me". Φέτος οι  Touche Amore είναι σε περιοδεία και πριν τέσσερις μέρες εμφανίστηκαν στο Tivoli de Helling στο Utrecht της Ολλανδίας. Ακολουθούν 3 videos απ' αυτή την εμφάνιση κι εδώ 8 λόγοι για να τους δείτε live (αν και η Ελλάδα δεν είναι στην λίστα τους). Εδώ θα δείτε και τους Pianos Become The Teeth που εμφανίζονται μαζί τους και τα υπόλοιπα 5 videos από την συναυλία.


enjoy











24.3.12

We Are A Free Country. Aren't We?


Athens 24/3/2012
photo by lemonostiftis

Το IndieGround Radio δεν θα λειτουργήσει αύριο λόγω Εθνικής Εορτής... (τι γιορτή είναι αυτή όπου δεν μπορείς να πας όπου θες?).
Δεν μπορώ φτάσω στο studio, (το κέντρο της Αθήνας θα είναι κλειστό)!

Οι γιορτές ξέρω είναι για να χαίρεσαι.

Το Radio Transmission θύμωσε.




-UPDATE--


Greek Parliament
photo from emg.rs 25/3/2012

23.3.12

Clara Rockmore - Lost Theremin Album (2006)




H Clara Rockmore (9 Μαρτίου 1911-10 Μαΐου 1998) γεννήθηκε στη Λιθουανία. Ήταν παιδί θαύμα στο βιολί και ξεκίνησε σπουδές στην ηλικία των 5. Δυστυχώς αντιμετώπισε προβλήματα με τα κόκαλα της όταν ήταν δέκα χρονών τα οποία και την σταμάτησαν από της σπουδές της. Αυτό όμως την οδήγησε στην ανακάλυψη του Theremin, βρήκε μία εναλλακτική λύση και όχι μόνο αυτό αλλά αφοσιώθηκε ολόψυχα σε αυτό.
Η κλασική της παιδεία και ο εκπληκτικός έλεγχος που είχε πάνω στις κινήσεις της την έκαναν περιζήτητη μουσικό.
Είχε την τύχη να συνεργαστεί με τον Leon Theremin και τον βοήθησε να εξελίξει το όργανο.
Έχουν κυκλοφορήσει δύο album το The Art Of The Theremin το 1987 και το Lost Theremin Album το 2006.
Κάπου εδώ τελειώνουν οι εγκυκλοπαιδικές γνώσεις και αρχίζει η μαγεία που προκύπτει από την ένωση.


Πολλές φορές θα έχετε ακούσει τον αέρα καθώς περνάει μέσα από καλώδια, αυτό ακριβώς κρύβεται μέσα στη μουσική της.
Αλλάζει η οπτική μου, αισθάνομαι ρευστός, άυλος, απόμακρος. Ξαφνικά δεν υπάρχουν φώτα, αυτοκίνητα, computer, πολυκατοικίες, αισθάνομαι λες και βρίσκομαι σε μία χρονοκάψουλα που με μεταφέρει σε δρόμους πλακόστρωτους με άμαξες, λάμπες υγραερίου, ομίχλη παντού. Μπαίνω σε ένα εστιατόριο, κρυστάλλινα ποτήρια, κόκκινο κρασί, λευκά δαντελένια τραπεζομάντιλα, κάθομαι "θα προτιμήσω μόνο το κρασί κύριε".
Στο βάθος βλέπω την Rockmore να παίζει το "Over the rainbow", και δεν τελειώνει ποτέ παίζει συνεχώς το ίδιο και το ίδιο. Πολλά ουράνια τόξα μαζεύτηκαν σήμερα. Τελείωσε το μπουκάλι, σηκώνομαι και βγαίνω έξω, ο αέρας λυσσομανά, σαν να φέρνει στα αυτιά μου το "Air". Βαδίζω προς το σπίτι μου ο κόσμος ελάχιστος στους δρόμους μάλλον πέρασε η ώρα, ανοίγω την εξώπορτα και ανεβαίνω στην σκεπή, πρέπει να ξημερώνει σε λίγο, δεξιά μου υπάρχει μία φωλιά πελαργών, και αυτή η μουσική δεν λέει να σταματήσει. Οι πρώτες ακτίνες εμφανίζονται μόνο που είναι πολύχρωμες σήμερα ...


Το Lost Theremin Album αποτελείται από κλασσική μουσική (και όχι μόνο)  ντυμένη όμως με μια αλλόκοσμη αύρα, μια αύρα που είχα να νιώσω από τότε που μικρό παιδί κρυβόμουν στην αγκαλιά της γιαγιάς μου.

Release:Dec.2006

Clara Rockmore: theremin
Nadia Reisenberg: piano

Fritz Kreisler(1875-1962), Liebesleid
Johann Mattheson(1681-1764), Air
Antonin Dvorak(1841-1904), Humoreske
Anis Fuliehan(1901-1970), Pastorale
Franz Shubert(1797-1849), Ave Maria
Fraderic Chopin(1810-1849), Nocturne in C-sharp minor
Gaspar Cassado(1897-1966), Requiebros
Johann Sebastian Bach(1685-1750)Adagio
Heitor Villa-Lobos (1887-1959), Aria from Bachianas Brasileiras No.5
J.S.Bach, Celebrated Air
Richard Heuberger(1850-1914), Midnight Bells
Maurice Ravel(1875-1937)Kaddish
George Gerhwin(1898-1937), Summertime
Avery Robinson (1878-1965)Water Boy
Manuel Ponce (1882-1948), Estrellita
Lous Louiguy bi(1916-1991), La Vie en Rose





20.3.12

Gary Burton-A Genuine Tong Funeral (1968)


artwork by Jim Faso


Προσωπικά, θεωρώ τον Duke Ellington και την Carla Bley τους δύο κορυφαίους jazz ενορχηστρωτές/μαέστρους όλων των εποχών. Ακολουθώντας ο καθένας το είδος του και την εποχή του, έκαναν την διαφορά και ξεχώρισαν σ' έναν πολύ δύσκολο και απαιτητικό μουσικό χώρο. 
Η Carla Bley είναι αυτή που μας ενδιαφέρει σ' αυτήν την ανάρτηση, αφού δικές της συνθέσεις ήταν η αφορμή για ένα από τα σημαντικότερα jazz albums που είδαν το φως το 1968, κάτω από το όνομα του πολύ μεγάλου και αγαπημένου μου βιρτουόζου βαϊμπραφωνίστα Gary Burton 
Κύρια εκπρόσωπος της avant-garde jazz και free jazz, η Bley διευθύνει, παίζει πιάνο και αφήνει επιδέξια να ξεδιπλωθεί, όπως χαρακτηριστικά έχει ειπωθεί, μια σκοτεινή όπερα χωρίς λόγια... 
Στο A Genuine Tong Funeral συναντάς αποσπάσματα ζωής και θανάτου. Έντονο το δραματικό στοιχείο αλλά και η εκάστοτε μετάβαση σ' αυτό μέσα από ένα ρηξικέλευθο κι ενίοτε μαύρο-χιουμοριστικό βηματισμό, που σε κάνει να έρχεσαι αντιμέτωπος με τα συναισθήματά σου, τόσο για το έργο όσο και για τους συντελεστές του. Η συνθέτης εντυπωσιάζει με τον τρόπο που ενσωματώνει μουσικά 'χατζιδακικά' μοτίβα αναγνωρίσιμα στο  πρώτο κομμάτι του δίσκου " The Opening/ Interlude:Shovels/ The Survivors/ Grave train", αλλά και τον αναβαθμισμένο ρόλο των πνευστών. 
Το brass section είναι αυτό που κρατάει συγχορδίες και ισοκράτες, στα περισσότερα κομμάτια, και δημιουργεί την υποβλητική επικρατούσα ατμόσφαιρα μέσα στην οποία διαδραματίζεται το έργο. Με βαριά tutti, αλλά και κάπου κάπου σε αντίλογο μεταξύ  τους, τα πνευστά διαμορφώνουν μια... κοινή λογική. 
Πρωταγωνιστής φυσικά ο Gary Burton ο οποίος χτίζοντας πάνω στις αρμονικές του βαϊμπράφωνου, δημιουργεί την μαγεία σε αντιδιαστολή με την brass περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Η τεχνική επιδεξιότητα του Burton φτιάχνει εύκολα εμβόλιμους αιθερικούς κόσμους που, αν και μεταφυσικοί, συνυπάρχοντας με την brass κοινή λογική, δεν εμφανίζονται παρείσακτοι. Σε αυτό συνεπικουρούν και οι ευφυώς διακριτικές, πλην όμως ουσιαστικές, παρουσίες της κιθάρας και λιγότερο του πιάνου. Κιθάρα που, παρά τον διακριτικό ρόλο της, δίνει μαθήματα αισθητικής και σεμνότητας στα "Silent Spring" και "Some Dirge". Εξαιρετικό και ατμοσφαιρικό το rhythm section που παίρνει κεφάλι ουσιαστικά στα μέρη που απουσιάζουν τα πνευστά, και τύμπανα που παίζουν σχεδόν μόνα τους στο "Deth Rolls", δεύτερο κομμάτι, με την διακριτική συνοδεία του πιάνου. Το δράμα κορυφώνεται με μια άνευ προηγουμένου φανφάρα "Mother Of The Dead Man" η οποία έχει προηγηθεί για να γίνει η μετάβαση στο μεγαλειώδες "Some Dirge". Ύστατη στιγμή το "The New National Anthem/The Survivors", μια  free jazz πανδαισία, η πάλη για την επικράτηση του δυνατότερου (εδώ πέφτει ανελέητο ξύλο) κι ένας μικρός θάνατος...
Το καταπληκτικό εξώφυλλο από τον Jim Faso.


Απίστευτη η λίστα των μουσικών που συμμετέχουν: 

Gary Burton - vibraphone
Carla Bley - piano, organ, conductor
Larry Coryell - guitar
Steve Lacy - soprano saxophone
Leandro "Gato" Barbieri - tenor saxophone
Jimmy Knepper - trombone, bass trombone
Michael Mantler - trumpet
Howard Johnson - tuba, baritone saxophone
Steve Swallow - bass
Αν ένα μουσικό έργο μπορεί να αποκτήσει ευφυΐα  δανειζόμενο αυτήν των δημιουργών του τότε, ακούγοντας το A Genuine Tong Funeral του Gary Burton, βρίσκεσαι μπροστά σ' ένα παιδί θαύμα. 
Καλή Άνοιξη.








16.3.12

Radio Transmission Goes... Format




Tο Indiegroundradio αυτή την Κυριακή το πρωί θα κάνει συντήρηση των μηχανημάτων του και, όπως καταλαβαίνετε, η πολυπόθητη δεύτερη εκπομπή του Radio Transmission αναβάλλεται για την ερχόμενη Κυριακή 25 Μαρτίου.



ΥΓ: As the fool told the thief ..."There's no time because I say so".

11.3.12

Radio Transmission




Έπειτα από μία σειρά γεγονότων και συμπτώσεων (κάπου κρύβεται και μία πέτρα) θα βρίσκομαι 14:00 με 16:00 και κάθε Κυριακή στο Indieground radio. Μπορείτε ν' ακούσετε live την εκπομπή πατώντας εδώ ή στο εικονίδιο δεξιά.


ΥΓ: Λεμ ευχαριστώ


-UPDATE-


Αν θέλετε να κατεβάσετε την εκπομπή μπορείτε εδώ. Στα σχόλια η λίστα των κομματιών.



8.3.12

Shat Shorts/Bandname 7" Split




Οι Shat Shorts επιστρέφουν με δύο τραγούδια στο 7" split δικά τους κι ένα των Bandname μπάντας από την Philly. Ευχάριστη έκπληξη όπως αναμενόταν εδώ από το blog. Ο ήχος αισθητά αλλαγμένος προς το καλύτερο. Η δεύτερη κιθάρα έκανε το  θαύμα της και μεταμόρφωσε το αποτέλεσμα. Ακούτε και κατεβάζετε ελεύθερα εδώ, ενώ αν θέλετε ν' αγοράσετε το split επικοινωνείτε με shatshorts@gmail.com.
Αύριο είναι η επίσημη μέρα κυκλοφορίας και εμείς τους ευχόμαστε και εις ανώτερα. 
Ακολουθούν δύο video που έφτιαξαν οι ίδιοι. 




2.3.12

Xiu Xiu-Always, ή αλλιώς, 3 Ευαγγέλια, 1 Ύμνος και 1 Πρότυπο




Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Στην αρχή υπήρχαν το χάος ή αλλιώς η φαντασία και οι ιδέες ή αλλιώς ο λόγος (φανταστείτε μια απέραντη λίμνη με χρυσόψαρα). Μετά κάποιος τολμηρός - ή αλλιώς ιδιοφυής - τις αντιλήφθηκε, ενδιαφέρθηκε και τις παρακολούθησε από κοντά. Ύστερα έπιασε μερικές, τις επεξεργάστηκε και τις φιλοσόφησε. Αυτό που ανακάλυψε εξελίχθηκε σε τόσο δυνατή εμπειρία,  που θέλησε να το μοιραστεί με τους άλλους. Οι άλλοι, όσοι προσπάθησαν δηλαδή, δυσκολεύονταν να τον παρακολουθήσουν γιατί ότι τους έλεγε ήταν πράγματα παρμένα κατευθείαν από την πηγή (χάος, αφηρημένη έννοια), που ποτέ τους δεν είχαν δει ή ακούσει και δεν ανταποκρίνονταν στην ορατή - κατασκευασμένη από τους ίδιους - (δική τους δηλαδή) πραγματικότητα. Δεν τα έβλεπαν άρα δεν υπήρχαν. Μοιραία τον αποκαλούσαν τουλάχιστον φευγάτο. Ποιος είναι ο δίκαιος και ο άδικος εδώ; Ο πιο ευτυχής και ο πιο δυστυχής; 
Και ερχόμαστε στα τρία θεμελιώδη έργα που κατά την γνώμη μου θα έπρεπε να είχαν διαβαστεί από τους περισσότερους.

Ευαγγέλιο πρώτο, το κατά Πλάτων

Στην ιδανική πολιτεία του Πλάτωνα (την περί δικαίου, 380 π.Χ.), ο Σωκράτης και άλλοι άρχοντες  συζητούν τη σημασία της δικαιοσύνης, τη φύση του φιλοσόφου και τη διαμάχη ανάμεσα στην φιλοσοφία και την ποίηση αλλά και την αθανασία της ψυχής.
Παραθέτονται ο ορισμός της δικαιοσύνης και η αναλογία Πολιτείας-Ψυχής καθώς και τα αποτελέσματα πάνω στον πολίτη. 
Η ιδεώδης πολιτεία χαρακτηρίζεται κατά τον Πλάτωνα από σοφία, ανδρεία, σωφροσύνη και δικαιοσύνη.  
Μέσα σε αυτό το έργο εμπεριέχεται και η σημαντικότατη αλληγορία του σπηλαίου, που εξηγεί την θεωρεία των ιδεών του.
Και ενώ ο Πλάτωνας μας προβλημάτισε πολύ (μια ζωή φαντάζει...λίγη, πραγματικά) μ΄αυτό του το πόνημα και αφού κρατήσουμε, ΜΟΝΟ για χάρη της συγκεκριμένης ανάρτησης, την ψυχή και τον αφηρημένο αόρατο κόσμο των  ιδεών που πασχίζει να βγει στον ορατό (αυτόν τον ψεύτικο), περνάμε αισίως στο δεύτερο θεμελιώδες έργο.

Ευαγγέλιο δεύτερο, το κατά Θορώ

Η εφεύρεση της ειρηνικής επανάστασης. Το 1849 δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά η πολιτική ανυπακοή του Χένρυ Νταίηβιντ Θορώ. Αυτό το έργο αποτελεί το ευαγγέλιο κάθε ακτιβιστή ανθρώπου που μάχεται υπερασπιζόμενος... την συνείδησή του. Πως μπορείς να αντιδράσεις μέσα σ' ένα δημοκρατικό κράτος που θέλει να επιβάλλεται  χωρίς να λογαριάζει την ψυχή σου; Στηρίζεται πάνω στην Πολιτεία του Πλάτωνα (δικαιοσύνη, ψυχή) και έχει πολύ συγκεκριμένο πλαίσιο γι αυτό και πρέπει να διαβαστεί με προσοχή και να κατανοηθεί απολύτως προς αποφυγή παρεξηγήσεων. 
Ο Θορώ προσφέρει λύση αντίδρασης σε όσους πολίτες ασφυκτιούν από την επιβολή του κράτους και θέλουν ειρηνικά και με γνώμονα την συνείδησή τους να αντισταθούν. Θεωρούσε ότι κάθε άνθρωπος πρέπει να 'ναι ακέραιος απέναντι στην συνείδησή του και να αναλαμβάνει τις ευθύνες του. Όποιος μπορεί να ελέγξει τον εαυτό του μπορεί να ελέγξει τον κόσμο όλο. Αυτό προϋποθέτει να είναι έτοιμος να χάσει τα πάντα.
Δεν θα επεκταθώ σε ανάλυση του έργου. ΜΟΝΟ για χάρη της ανάρτησης κρατάμε από δω την συνείδηση, τον ακτιβισμό και τον αυτοέλεγχο για να περάσουμε στο τρίτο θεμελιώδες έργο.

Ευαγγέλιο τρίτο, το κατά Καστοριάδη

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης το 1975 εξέδωσε την Φαντασιακή Θέσμιση της Κοινωνίας, το πιο σημαντικό ίσως έργο του. Αυτό το ευαγγέλιο εμπεριέχει μια σημαντική ανακάλυψη του συγγραφέα που όμως δεν έχει σχέση με την συγκεκριμένη ανάρτηση και γι αυτό θα μείνει μόνο ως έργο αναφοράς γενικά. 
Αυτός που έχει σχέση με την ανάρτηση είναι ο ίδιος ο Καστοριάδης. Ο φιλόσοφος της αυτονομίας. Κατά τον φιλόσοφο (λέει στο άρθρο του ο Γ. Οικονόμου) "η αυτόνομη κοινωνία δεν υποδουλώνεται στους θεσμούς της, δεν τους θεωρεί άπαξ δια παντός θεσμιμένους, ιερούς και απαραβίαστους. Αυτό συμβαίνει διότι δέχεται ρητώς την αυτοθέσμισή της και δεν αναγνωρίζει άλλη πηγή και αιτία νόμου παρά τον εαυτό της, και ως εκ τούτου δημιουργεί μια κριτική σχέση απέναντι στους θεσμούς της, και δύναται να τους αμφισβητεί και να τους αλλάζει". Αυτό το έκανε πράξη στην ζωή του ο Καστοριάδης σε προσωπικό επίπεδο. Διατηρώντας απόλυτη πίστη στην πρεσβεύουσα αξία του και δείχνοντας ιδιαίτερη αφοσίωση στην... αυτονομία του προσπάθησε μέσα από τις πολιτικές του τοποθετήσεις να βρει την θέση που πίστευε ότι του άρμοζε. Έτσι πέρασε από αρκετές πολιτικές αποχρώσεις για να καταλήξει, εν τέλει, ουσιαστικά στον...εαυτό του.
Κυνηγώντας την μούσα του ερχόταν πιο κοντά στην συνείδησή του, πιο κοντά στο Eίναι του.
Η αυτονομία ήταν η έμπνευση του Καστοριάδη και το δώρο του στον κόσμο.
Από δω, ΜΟΝΟ για χάρη αυτής της ανάρτησης, κρατάμε το όραμα του φιλοσόφου, την αυτονομία.


Το πρότυπο και ο ύμνος


Αν πάρουμε όλα τα χρωματιστά κρατούμενα και τα τοποθετήσουμε έτσι ώστε να ολοκληρωθεί το παζλ, αναδύεται το πορτρέτο ενός αυθεντικού καλλιτέχνη πρότυπο. 
Ο Xiu Xiu φέτος ελευθέρωσε κάτι πολύ σπουδαίο. Ένα απόλυτο έργο τέχνης, το άλμπουμ Always
Ο καλλιτέχνης ενδιαφέρεται, και αυτό - σε ότι τον αφορά - είναι δεδομένο. Ενδιαφέρεται για τον ανθρώπινο πόνο, την απελπισία, τον παραλογισμό, την ματαίωση και δεν στρουθοκαμηλίζει. Αισθάνεται, σκέφτεται και πράττει. Η ευαισθησία του είναι τόσο εκλεπτυσμένη που μπορεί και εκφράζει κάθε παραμικρή ψυχική διακύμανση. Η ερμηνευτική του δεινότητα τεράστια (The Oldness, Gul Mudin, Factory Girl, Black Drum Mashine). Η έκφρασή του παθιασμένη και ακριβής.
Η συνθετική (Beauty Towne, Gul Mudin, Joey's Song) και ενορχηστρωτική του (όργανα/χροιές/φωνές) αντίληψη (Beauty Towne, I Love Abortion, Factory Girl, Gul Mudin) είναι μοναδικές και ουσιαστικές, διαλέγοντας κάθε φορά το καταλληλότερο ένδυμα για τα τραγούδια του που θα τα ανάγει σε... εικόνες!
Η δημιουργική ωριμότητα και η καλλιτεχνική μεγαλοφυΐα του Stewart, αναδεικνύονται συγκλονιστικά αληθινές, και όχι σοκαριστικά ωμές, (Born To Suffer) κυρίως όταν αναφέρεται σε γεγονότα που σκιαγραφούν ανθρώπινες(;) θηριωδίες όπως στο Gul Mudin. ΠΩΣ μπορείς να μείνεις αμέτοχος; 
Το Always είναι ένας ύμνος στην φαντασία και ο Jamie Stewart o νέος μου... Captain.
                                                                                                      
                                                                                                             ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ


HAPPY BIRTHDAY CAPTAIN STEWART









PS1: Αυτό είναι review για το άλμπουμ και όχι  review για τα βιβλία. Οι αναφορές στα βιβλία έγιναν για να εξυπηρετήσουν αυτή την ανάρτηση. Θεωρώ ό,τι κάθε ένα από τα αναφερόμενα βιβλία, ως τεράστια έργα που είναι, οφείλουν να έχουν σοβαρή και αντιπροσωπευτική αντιμετώπιση. Αυτό το λέω προς αποφυγή παρεξηγήσεων.
PS2: Κύριε Stewart θεωρώ την Angela Seo πολύ συμβατή καλλιτεχνική χημεία για σας. Για την ακρίβεια την καλύτερη so far.
PS3: Υπάρχει και άλλο ένα ευαγγέλιο, αυτό πληροφοριακά, το κατά vick που θα αναφερόμαστε από καιρό σε καιρό hopefully.