1.2.12

The Membranes, a Little Part Of My Musical History




Η πρώτη συναυλία που είδα/πήγα ποτέ, ήταν αυτή των Βρετανών The Membranes, το 1985 αν δεν με απατά η μνήμη μου (ή μήπως το 1987, ας βοηθήσει κάποιος) στο Κύτταρο. Ήμουν πιτσιρίκα 15 χρονών (αν είναι σωστό το 1985) και είχα πάει μαζί με μια φίλη η οποία λάκισε στο πρώτο δεκάλεπτο..., τρομοκρατημένη, από το ξένο γι αυτήν άκουσμα και κλίμα της συναυλίας. Έμεινα λοιπόν μόνη και έλιωσα στον χορό. Αξέχαστη και μια από τις καλύτερες στην προσωπική μου λίστα συναυλιών.


Είχαν ήδη κυκλοφορήσει το The Gift Of Life στην, νεοσύστατη τότε, Creation Records το οποίο είχε παρουσιαστεί δεόντως από το τότε κρατικό ραδιόφωνο (πριν την ελεύθερη ραδιοφωνία). Σε αυτήν την παρουσίαση το αιχμαλώτισα σε κασέτα και  έκτοτε έπαιζε διαρκώς μέχρι την ολοκληρωτική καταστροφής της. Ήταν η εποχή όπου η Ελλάδα, μια μικρή χώρα, έδινε το στίγμα της αναδεικνύοντας και ενίοτε αλληλεπιδρώντας με μπάντες οι οποίες καθιερώνονταν σε παγκόσμιο επίπεδο (βλέπε για παράδειγμα τους Ολλανδούς Mecano, τον Nick Cave με τους  Bad Seeds, τον Peter Hammill, τους Dead Moon κ.α.). Αυτό έδειχνε πολλά για το επίπεδο των τότε μουσικών παραγωγών και για τον ανεκτίμητο ρόλο που έπαιξαν στην διαμόρφωση της μουσικής παιδείας του κοινού. Φυσικά τον ίδιο ρόλο έπαιξαν τα μουσικά περιοδικά και τα fanzines (για να μην μείνει παραπονεμένος και ο Raggedy Man).   
Πίσω στους Membranes όμως. Κατείχαν έναν ακατέργαστο lo-fi ήχο εμπνευσμένο από το DIY ήθος που χαρακτήριζε το ύφος των post punk και punk τραγουδιών τους, διαμορφώνοντας  έτσι την ταυτότητά τους.


Παρόλο που το  The Gift Of Life (1985) ήταν το συναισθηματικό μου δέσιμο με την μπάντα (αλλά και η συναυλία τους ως "η πρώτη μου"), αυτό που μένει ανεπηρέαστα σαν το καλύτερο άλμπουμ τους είναι το Kiss Ass...Godhead! στην Glass Records του 1988 (στην Ελλάδα κυκλοφόρησε από την Di Di Music). Δύο χρόνια πριν όμως, είχε προηγηθεί το Songs Of Love And Fury (1986) που έμελλε να είναι το εισιτήριό τους για την Αμερική. 
Στο Kiss Ass...Godhead την παραγωγή έχει κάνει ο Steve Albini, ο οποίος κατέπληξε την μπάντα όταν ανακάλυψαν ότι είχε όλες τις μέχρι τότε κυκλοφορίες τους. Το άλμπουμ αυτό είχε μεγάλο αντίκτυπο σε Ευρώπη (κυρίως σε Ελλάδα και Γερμανία) και Αμερική. Τους έκανε  ιδιαίτερα αγαπητούς αλλά τους άνοιξε και δρόμους. Η δισκογραφία τους αριθμεί συνολικά 10 albums και 10 eps και singles.

υγ1: Η ανάρτηση αυτή θα μπορούσε να είχε τον τίτλο " Τι μου θύμισες τώρα" αφού για άλλη μια φορά με έβαλε στην πρίζα ο ψυχοπομπός, συνειρμικά, με την πρόσφατη ανάρτησή του. Και επειδή το blog Ten Thousant Eyes έχει βαλθεί να μας τρελάνει τους τελευταίους μήνες με τις αναρτήσεις του θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ γι αυτό που προσφέρει στον κόσμο. Για κυκλοφορίες που χρόνια ψάχναμε και με δυσκολία βρήκαμε,  αλλά και για άλλες που είχαμε ξεχασμένες και μας τις θύμισε. Όμως πάνω απ' όλα γι αυτές που δεν γνωρίζαμε και μας έμαθε. 

υγ2: Σε σχέση με τους μουσικούς παραγωγούς-κριτικούς έχω να πω ότι βασικά τα τρία ονόματα που κυρίως διαμόρφωσαν τα μουσικά γούστα μου (αλλά και του thief) είναι οι Α. Φράγκος, Α. Ζήλος και Γ. Πετρίδης.











4 σχόλια:

Ten Thousand Eyes είπε...

Γειά σου vick. Πολύ ωραίο και περιεκτικό το κείμενό σου για τους Membranes. Για να πω την αλήθεια δεν τους

έχω δώσει την απαραίτητη προσοχή. Οπωσδήποτε η ανάρτησή σου μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Γνωρίζω τον

ήχο τους βέβαια και ξέρω πως είναι σχεδόν μοναδικοί σε αυτό το στυλ. Εγώ το 1987 ήμουν 15 και ήδη είχα

εντρυφήσει στους Joy Division, στους Cure, στους Stranglers, Triffids κτλ.αλλά ήμουν μακριά από συναυλιακά

γεγονότα-πήγα στο πρώτο μου live το 1994. Είσαι τυχερή που είδες ένα τέτοιο συγκρότημα από κοντά.
Επίσης θα ήθελα να σε ευχαριστήσω για τα καλά σου λόγια, για την υποστήριξη και την αποδοχή που μου

δείχνεις μέσα από τα σχόλια σου στο 10.000 eyes αλλά και μέσω του 'as the fool told the thief'. Το Ten

Thousand Eyes έχει ως σκοπό να θυμίσει σε πολύ κόσμο ξεχασμένες και καταπληκτικές μουσικές και

ταυτόχρονα να κάνει τους νεότερους να ενδιαφερθούν γι αυτές τις μουσικές. Αγαπώ αυτή τη μουσική και

πιστεύω πως το να μαζεύει κανείς δίσκους, δεν έχει ενδιαφέρον εάν δεν τους μοιράζεται με τους άλλους

ομοϊδεάτες. Θέλω να πιστεύω πως δεν είναι απλά η νοσταλγία, ή η γοητεία της παρακμής και του

"καταραμένου ποιητή" που με κάνει να μένω "κολλημένος" στην post punk/new wave/darkwave/coldwave, αλλά

κάτι παραπάνω. Ακόμη και σήμερα ανακαλύπτω συγκροτήματα που δεν τα γνώριζα μέχρι πριν και χαίρομαι

πολύ γι αυτό. Χαίρομαι επίσης που πολλοί άνθρωποι νοσταλγούν μαζί μου και κατεβάζουν τις μουσικές που

ανεβάζω.
Υγ. είδα πως έχεις ήδη μια ανάρτηση για το Fahrenheit 451, πράγματι ένα καταπληκτικό βιβλίο και επίσης μια

καταπληκτική ταινία από τον Τρυφώ. Προφητική η άποψη του Bradbury, γεμάτη απαισιοδοξία για ένα στεγνό

μέλλον αλλά και αισιοδοξία μαζί γιατί οι άνθρωποι εν τέλει είναι οι ίδιοι βιβλία-γνώση-κριτική σκέψη...εάν

βέβαια αποφασίσουν να δράσουν ενάντια στο ρεύμα της αποβλάκωσης. Θα έλεγα πως είναι επίσης προφητικό

γιατί σήμερα ενώ π.χ. το βιβλίο είναι προσιτό, εντούτοις πολύς κόσμος δεν διαβάζει αλλά προτιμά να δει

κουτσομπολιά στην τηλεόραση. Άραγε φτάσαμε εκεί που μας θέλουν; άβουλα όντα με καταναλωτικές ορμές

χωρίς τη δυνατότητα να κρίνουμε ούτε ακόμα να κυβερνήσουμε οι ίδιοι τις ζωές μας; Επιφανειακά, πολύς

κόσμος είναι "ενάντια στο ρεύμα", όμως μέσα στην ψυχή τους οι περισσότεροι έχουν συμβιβαστεί και έχουν

αποδεχθεί την ήττα. Δεν τους κατηγορώ, απλά απεχθάνομαι την υποκρισία.
Υγ2: Θέλω να σημειώσω πως το 'as the fool told the thief' (prisoners we are) είναι από τα μπλογκ που επισκέπτομαι συχνά. Θέλω να γράφω σχόλια σε κάθε σας ανάρτηση, αλλά λόγω χρόνου, κούρασης δεν είναι πάντα δυνατό. Κάνετε σπουδαία δουλειά και με μοναδικό τρόπο καταθέτετε την άποψή σας.
Μακρυγόρησα πάλι...

Raggedy Man είπε...

Δεν παραπονιέμαι ποτέ! Πρώτη συναυλία έβερ οι Membranes; Εμένα τι ήταν να δεις... Α ναι, Τρύπες...

vick είπε...

@ Ten T E: Είναι ωραίο να μοιράζεσαι αγαπημένα πράγματα με ανθρώπους που τα εκτιμούν και κυρίως την μουσική. Δεν θέλω να φανταστώ την ζωή μου χωρίς αυτήν. Δεν είμαι συλλέκτης δίσκων, όχι γιατί δεν ήθελα αλλά γιατί δεν μπορούσα οικονομικά. Όμως η αγάπη μου γι αυτήν μ' έκανε να ψάχνω, να μαθαίνω, να ακούω και να ασχολούμαι
μαζί της. Όλη μου τη ζωή την ζω μ' ένα soundtrack.
Όσο για την ταινία του Τρυφώ, όταν την πρωτοείδα έπαθα μεγάλη πλάκα ιδιαίτερα για το κλειστοφοβικό της κλίμα και όσο ζούμε σε αυτήν την δυσοίωνη εποχή, αρχίζει να αναβιώνει αυτό το συναίσθημα μέσα μου.
Να ΄σαι καλά. Χαίρομαι που εκτιμάς αυτό το μπλογκ.

vick είπε...

@ Raggedy: Μια χαρά οι Τρύπες. Όσο για τους Membranes, αξέχαστη. Ακόμα γελάω με την έκφραση της φίλης, που παρεμπιπτόντως μου είχε κάνει και το εισιτήριο δώρο.