4.2.12

Fahrenheit 451 (1966), 2012






Διαβάστε το κείμενο The Problem With Music από κάποιον που γνωρίζει τα πράγματα στον χώρο της μουσικής βιομηχανίας. Αναλογιστείτε τα ποσά που παίζονται. Αν τώρα προσθέσετε και αυτά που αφορούν τον χώρο του κινηματογράφου και των εκδόσεων, θα βρεθείτε μπροστά σε έναν αμύθητο υλικό πλούτο. Σκεφτείτε αν αυτό που πρωτογενώς δημιουργεί την ανάγκη της διανομής, και εμπορεύονται οι μεσάζοντες, είναι ύλη.  
1. Είναι οι ιδέες ύλη; 
2. Είναι η έμπνευση  και ο κόπος των δημιουργών ύλη; 
3. Είναι όλοι οι δημιουργοί μόνο καλλιτέχνες;
4. Είναι το σύστημα που δημιούργησαν κάποιοι για δικό τους όφελος δίκαιο απέναντι στον καλλιτέχνη (προϊόν) και στο κοινό (πελάτες);

Αν η απάντηση στις παραπάνω ερωτήσεις είναι ΟΧΙ, τότε:
5. Είναι σημαντικό να υπάρχει (ελεύθερη) πνευματική τροφή για τον άνθρωπο;
6. Πως θα μπορούσε ο άνθρωπος που δεν είναι πλούσιος να έχει πρόσβαση στην πνευματική τροφή;
7. Είναι ζητούμενο το παραπάνω για έναν δημιουργό-καλλιτέχνη;
8. Μπορούν οι άνθρωποι να μεταρρυθμίσουν την βιομηχανία του πνεύματος και να την κάνουν φιλική (συμβατή) με την ανθρώπινη φύση σε αυτήν την εποχή του σκοταδισμού και της αποκτήνωσης;
Τα παραπάνω ερωτήματα έχουν σκοπό τον προβληματισμό πάνω στο φίμωμα που πολύ οργανωμένα  επιχειρείται από τους σκοτεινούς καταστολείς της ελεύθερης σκέψης και της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών. Το πνεύμα είναι πρωτογενής μορφή ενέργειας και υπόκειται στους ίδιους κανόνες που ισχύουν και για όλες τις ενεργειακές πρώτες ύλες (άνθρακας και τα παράγωγά του, φυσικό αέριο). Όποιος ελέγχει τους φυσικούς πόρους ελέγχει τα πάντα. 


Το 1966 ο Francois Truffaut παρουσίασε την ταινία του, Fahrenheit 451, που ήταν βασισμένη στην ομώνυμη δυστοπική νουβέλα του Ray Bradbury
Η ταινία πραγματεύεται αυτό που συμβαίνει στην εποχή μας μόνο που εστιάζει  στην απαγόρευση των βιβλίων και της λογοτεχνίας. Θα πρότεινα να την δουν όσοι δεν το έχουν ήδη κάνει, είναι εξαιρετικά υποβλητική, ένας καθρέφτης της ορατής ψεύτικης πραγματικότητας. 
Αν κάτι θα μπορούσε πραγματικά να αλλάξει αυτήν την πορεία προς τον ενδεχόμενο όλεθρο, αρχικά, σε προσωπικό επίπεδο, πιστεύω πως θα ήταν η συνειδητή εξολόθρευση του μπάτσου που κρύβει ο καθένας μέσα του. Αρχίζοντας από τα απλά καθημερινά που μας έχουν εμφυτεύσει του τύπου "ποιοί είμαστε εμείς να κάνουμε κριτική" ή "είμαστε πολύ μικροί για να μιλάμε για τέχνη" και διάφορα άλλα παρόμοια που κάποτε θα αποκαλούσα φαιδρά. Παρακολουθώντας όμως την, ομολογουμένως, τεράστια επιτυχία που έχει καταφέρει η καταστροφολογία και η επιμελώς καλλιεργημένη τρομολαγνεία, δεν θα το κάνω. Θεωρώ ότι τα πράγματα απαιτούν παρατήρηση, ψύχραιμη σκέψη και σωστή δράση. 
Ίσως έτσι όταν περάσει ο καιρός, σε κάποιο εγγύς ή απώτερο μέλλον, να μπορώ να σηκώσω το κεφάλι προς τον ουρανό και να ανακαλύψω ότι αυτό που με βρέχει είναι η βροχή και όχι ένα ποτιστήρι που με ποτίζει ούσα φυτό κάποιας μεταλλαγμένης καλλιέργειας.


1 σχόλιο:

ioannis είπε...

Πιστεύω πως κάπου υπάρχει ένας χάρτης που περιλαμβάνει την γεωγραφία της ανθρώπινης καρδιάς και του ανθρώπινου πνεύματος και τα σημεία που αυτά ενώνονται,και ακόμα τα σημεία που αυτοί οι δύο κόσμοι ενώνονται με άλλους.
Ο κόσμος είναι ένα μέρος κατασκευασμένο από σκέψεις που αλλάζει συνεχώς και ανανεώνεται καθώς η ανθρωπότητα στοχάζεται πάνω στην πραγματικότητα που την περιβάλλει.
Μία συγκεκριμένη τοποθεσία που περιγράφει τον εαυτό της μέσα στον κόσμο του παρατηρητή είναι μία πόρτα που ανοίγει προς τα μέσα και προς τα έξω.Πρέπει να υπάρχει ένας χάρτης που να μας δείχνει πως να ξεκλειδώνουμε αυτές τις πόρτες.
Αν δεν υπάρχει είμαστε υποχρεωμένοι να τον κατασκευάσουμε.