28.2.12

Trauma Harness-Trauma Demolitional




Εδώ έχουμε μια ολοκαίνουργια μπάντα, που έρχεται από το Belleville του Illinois. Τον Αύγουστο του 2011 κυκλοφόρησαν το Trauma Demolitional, την πρώτη τους δουλειά, σε κασέτα, που αποτελείται από 7 lo-fi τραγούδια. Οι Trauma Harness, μέλη και πρώην μέλη των Egg Chef, Saved Women και French Fry, δημιουργούν και γράφουν post-punk τραγούδια ανελέητα βουτηγμένα στο συναίσθημα. Έχουν κάνει χρήση των back up 80s αλλά και punk επιρροών τους και έχουν πετύχει να ακούγονται αξιόλογα φρέσκοι και ζωντανοί.
Κομμάτια σαν τα Eternal Return Company, Hydroelectricity και Scrap Brain Zone αναδύονται ερεβώδη χωρίς όμως φοβικό άγχος. Η δύναμη που εμπεριέχεται στο Scrap Brain Zone - προσωπικά το καλύτερο κομμάτι τους - είναι προκλητικά μεταδοτική και σε κρατά σε εγρήγορση, με άλλα λόγια κόβομαι χαλαρά. Κρίμα που τελειώνει τόσο γρήγορα, 01:43. Άλλο ένα κρίμα, το μεγαλύτερο, είναι ο χάλια ήχος τους που έκαναν τα αυτιά μου να αιμορραγούν ακατάσχετα. Και τώρα που το σκέφτομαι, αυτή είναι μια μπάντα που θα ήθελα να είχε κάνει την παραγωγή του άλμπουμ τους ο κύριος Albini αλλά αυτά είναι όνειρα... και το lo-fi μια πονεμένη και μακρά ιστορία (ή μήπως όχι;).
Ακούτε και κατεβάζετε το άλμπουμ ελεύθερα από την bandcamp τους. Διαβάζετε γι αυτούς εδώ και εδώ.

Τα μέλη:
Josh Jenkins-Guitar
John Birkner-Drums
Andy Peterson-Bass


Δεν βρήκα καλύτερο βίντεο.


23.2.12

Dead Swans-Anxiety And Everything Else




Και μιας και είμαστε στο Brighton, θα πρέπει να αναφερθούμε σε μια μπάντα που, για μας εδώ στο μπλογκ, έχει καταξιωθεί με το σπαθί της στο χώρο του hardcore. Οι Dead Swans με την κυκλοφορία του νέου τους ep Anxiety and Everything Else ( Bridge 9 Records ), επιβεβαίωσαν αυτό που υπήρχε ως υποψία στη προηγούμενη κυκλοφορία τους Sleepwalkers, ό,τι δηλαδή πρόκειται για μια μπάντα που, παρά το νεαρό της ηλικίας των μελών, είναι σοβαρή, έχει πάρει φόρα και ανεβαίνει κατευθείαν... κορυφή. Ψυχή η λέξη που τους χαρακτηρίζει, κιθάρες που σκοτώνουν και ένας Nicholas Worthington ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ! Ακούστε τους όποσδήποτε κι ελάτε μετά να μου πείτε... 





21.2.12

The Galleons




Είναι αλήθεια υπέροχη η ζωή όταν σε ξαφνιάζει ευχάριστα, ιδιαίτερα όταν αυτό συμβαίνει στην πιο σκοτεινή της περίοδο. Αιτία γι αυτήν την υπέροχη έκπληξη, έξι συνολικά αγόρια και κορίτσια που κατοικοεδρεύουν στο Brighton της Αγγλίας και αποτελούν τους The Galleons. 
Το ομώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ τους αποτελείται από 12 εξαιρετικά τραγούδια, που αργάζουν την παραδοσιακή βρετανική folk με την pop. Το αποτέλεσμα σε φυσάει σαν θαλασσινή αύρα που είναι ταυτόχρονα δροσερή κι αναζωογονητική. Μιλάει κατευθείαν στην καρδιά και παραμερίζει καθετί μιαρό, βρώμικο. Ομορφιά. Καθαρτήριο.
Καλοδουλεμένο, εμπνευσμένο, διαχρονικό, υψηλών προδιαγραφών! Κορυφαίο!


Αφιερωμένο στους lemonostiftis, absentminded και ιδιαιτέρως στον The Eraser. 





16.2.12

The Twilight Sad - No One Can Ever Know




"Εις το μέσον του βαθύτερου σκότους, εφάνη φωταγωγία ασύλληπτος..."

(Ανδρέας Εμπειρίκος)   


Χθες βράδυ ονειρεύτηκα ότι ήμουν στην Αθήνα, στο κέντρο. Είδα μέσα στην βουλή, να νομιμοποιούν την εκποίηση της χώρας μου, μαζεμένες κάποιες φιγούρες, μαύρες (όχι άνθρωποι, πως θα μπορούσε;). Υπήρχε πολύς κόσμος μαζεμένος έξω και γύρω απ΄αυτήν, μουδιασμένος, ματαιωμένος. Είδα αστυνομικούς να ρίχνουν χημικά στον κόσμο. Είδα πολλούς να πνίγονται και άλλους να λιποθυμούν απ'  αυτά, να μην μπορούν να φωνάξουν, να διαμαρτυρηθούν, στο όνομα μιας δημοκρατίας φάντασμα. Ήμουν άυλη και περπατούσα ανάμεσά τους, ταραγμένη, γεμάτη αγωνία. Παντού φωτιές που έκαιγαν. Τρόμος και αμφιβολία. Είδα τις ίδιες φιγούρες, μαύρες (όχι άνθρωποι, πως θα μπορούσε;) που έβαζαν φωτιές σε ιστορικά, αρχιτεκτονικά  μνημεία. Φιγούρες πιο μαύρες κι απ' το μαύρο. Αυτό το απερίγραπτο μαύρο, τριγύρω, πυρπολούσε και λεηλατούσε μαγαζιά. Έκλαιγα, δεν μπορεί να ήταν άνθρωποι αυτοί, πως θα μπορούσε;
Δεν με έβλεπαν, εγώ τους έβλεπα μόνο και με μια σκέψη μου μπορούσα να βρεθώ σε κάποιο άλλο σημείο, όπως κι έγινε. Τώρα έστεκα ανάμεσα σε κάποιο πετροπόλεμο, σε κάποια οδομαχία. Καταστροφή. Βία. Κάποια στιγμή έπαυσαν οι ήχοι. Αισθάνθηκα σαν να έχασα την ακοή μου, όμως πολύ σύντομα άκουσα αυτή την οικεία φωνή να τραγουδάει και γύρισα προς τα κει απ' όπου ακουγόταν. Έτρεξα τόσο γρήγορα όσο ποτέ για να την φτάσω. Βρέθηκα σ' ένα φως, εκτυφλωτικό, μέσα απ' το οποίο ξεπρόβαλαν... Είδα όλους τους προγόνους μου, αρχαίους και μεταγενέστερους. Γαλήνιους. Ήταν κι αυτή η μουσική που δεν έπαυσε στιγμή. Ήθελα να χορέψω και το 'κανα. Ύστερα γαλήνεψα κι εγώ. Ξύπνησα ήρεμη. 
Όλα θα πάνε καλά. Όλα θα πάνε καλά.


Παντελή σ' ευχαριστώ για τον στίχο...


  fool      


Έρχεται, χμμ ας πούμε... ένα μεγάλο σύννεφο. Ναι, είναι αιωρούμενο νερό και σκόνη. Αναρωτιέμαι τι αντίληψη θα είχε για εμένα, όντας τόσο μικρό ον σε σχέση με αυτό. Πώς θα με περιέγραφε αν το σύστημα ερμηνείας του δεν είχε εξελιχθεί  τόσο ώστε να μπορεί να κατανοήσει, ως ένα βαθμό, τι είμαι εγώ και ο κόσμος μου. Θα μπορούσε άραγε να καταλάβει κάτι από τους σκοπούς μου, τις σκέψεις μου, τα όνειρά μου; Θα μπορούσε να καταλάβει ότι έχω ψυχή; Φοβάμαι ότι αν το σύστημα ερμηνείας του είναι παρόμοιο με το δικό μας, πολύ πιθανόν να σκεφτόταν ότι δεν είμαι παρά μια απλή συγκέντρωση τρισεκατομμυρίων κυττάρων, ότι δεν είμαι τίποτε άλλο από χημικά στοιχεία που δεν στοιχίζουν πάνω από 20 ευρώ. Ότι, εν τέλει, δεν είμαι παρά μια μάζα που αποτελείται από 70% νερό. Για ένα τέτοιο ον, δεν είμαι τίποτα άλλο παρά ένα σύννεφο... 



Thief

11.2.12

Les Discrets-Ariettes Oubliees




...Τον βρήκα δέσμιο ενός αλλόκοτου κόσμου. "Θα πεθάνω" είπε. "Πρέπει να πεθάνω μ' αυτή τη θλιβερή τρέλα. Έτσι, μ' αυτόν ακριβώς τον τρόπο, θα χαθώ. Φοβάμαι γι' αυτά που πρόκειται να γίνουν` όχι τόσο για τα ίδια τα συμβάντα, αλλά για τ' αποτελέσματα που θα έχουν. Ανατριχιάζω στη σκέψη και του πιο ασήμαντου ακόμη περιστατικού, που μπορεί να ταράξει αφόρητα την ψυχή μου. Δε με πτοεί, στ' αλήθεια, ο κίνδυνος, παρά μόνο όταν έχει σαν αποτέλεσμα τον απόλυτο τρόμο. Σ' αυτή τη θλιβερή - την αξιοθρήνητη - κατάσταση αισθάνομαι πως αργά ή γρήγορα, θα πρέπει να εγκαταλείψω ολότελα τη ζωή και τη λογική, παλεύοντας μ' αυτό το απαίσιο φάντασμα, το ΦΟΒΟ."...

                                                                               Η Πτώση Του Οίκου Των Άσερ
                                                                                                                        
                                                                                                           Ε. Α. ΠΟΕ

Η αλληλεπίδραση μ' ένα αιθερικό περιβάλλον που αναδεικνύεται αμέσως μετά από την φασματική αλλοίωση (aliasing με μια ελεύθερη προσέγγιση του όρου). Έντονα προβολική η συναίσθηση της παράλληλης διαδρομής που ακολουθείς ως ακροατής, με απόλυτη επίγνωση του ενδιάμεσου κενού, ως νοητό σύνορο, που δεν επιτρέπει την περαιτέρω επικοινωνία.
Μόνο μέσο η μουσική, διαφυλάσσοντας πολύτιμα συστατικά άψογα αφομοιωμένα από τους πάλαι ποτέ επιδραστικότατους The 3rd And The Mortal αλλά και τους Ride.
Ουσιαστικό, άμεσο, πραγματικό, εύστοχο, υψηλών κραδασμών, μεγαλειώδες.
Ο Fursy Teyssier είναι σκηνοθέτης κινουμένων σχεδίων, ζωγράφος, εικονογράφος, μουσικός, συνθέτης και ιδρυτικό μέλος των Les Discrets. Γεννήθηκε το 1985  στην νότια Γαλλία. 








6.2.12

Samuel Beckett - Waiting For Godot





Στη μέση ενός επαρχιακού δρόμου δύο αλήτες περιμένουν. Ο Βλαδίμηρος και ο Εστραγκόν.

Β: Είσαι δύσκολος άνθρωπος, Γκογκό.
Ε: Καλύτερα να χωρίσουμε.
Β: Όλο έτσι λες και ύστερα μου ξανάρχεσαι.
Ε: Το καλύτερο θα ήταν να με σκότωνες όπως και τον άλλον.
Β: Ποιόν άλλον; Ποιόν άλλον;
Ε: Εκατομμύρια άλλους.
Β: Στον καθένα ο μικρός του σταυρός. Μέχρι να πεθάνει. Και να ξεχαστεί.
Ε: Στο μεταξύ ας προσπαθήσουμε να κουβεντιάσουμε ήσυχα, μιας και είναι αδύνατο να το βουλώσουμε.
Β: Έχεις δίκιο, είμαστε ανεξάντλητοι.
Ε: Είναι για να μη σκεφτόμαστε.
Β: Έχουμε κάποια δικαιολογία.
Ε: Είναι για να μην ακούμε.
Β: Έχουμε τους λόγους μας.
Ε: Τις πεθαμένες φωνές.
Β: Κάνουν σούσουρο σαν φτερά.
Ε: Σαν φύλλα.
Β: Σαν άμμος.
Ε: Σαν φύλλα.
Β: Μιλάνε όλες μαζί.
Ε: Κάθε μία για πάρτη της.
Β: Μάλλον ψιθυρίζουν.
E: Θροϊζουν.
Β: Μουρμουρίζουν.
Ε: Θροϊζουν.
Β: Τι λένε;
Ε: Λένε για τη ζωή τους
Β: Δεν τους φτάνει που έζησαν.
Ε: Πρέπει να μιλάνε για αυτό.
Β: Δεν τους φτάνει που πέθαναν.
Ε: Δεν είναι αρκετό.
Β: Κάνουν ένα σούσουρο σαν πούπουλα.
Ε: Σαν φύλλα.
Β: Σαν στάχτες.
Ε: Σαν φύλλα.
Β: Πες κάτι!
Ε: Ψάχνω να βρω τι.
Β: Πες ότι να είναι.
Ε: Και τώρα τι κάνουμε;
Β: Περιμένουμε τον Γκοντό.
Ε: Α ναι.
Β: Είναι αφόρητο.
Ε: Δεν λες κάνα τραγούδι;
Β: Όχι όχι. Μπορούμε να ξαναρχίσουμε από την αρχή.
Ε: Δεν πρέπει να είναι και τόσο δύσκολο.
Β: Η αρχή είναι δύσκολη.
Ε: Μπορούμε να αρχίσουμε με ότι να είναι.
Β: Ναι αλλά πρέπει να αποφασίσουμε τι.
Ε: Σωστά.
Β: Βοήθα και συ.
Ε: Ψάχνω να βρω.
Β: Όταν ψάχνεις ακούς.
Ε: Σωστά.
Β: Αυτό δεν σε αφήνει να βρεις.
Ε: Έτσι είναι.
Β: Δεν σε αφήνει να σκεφτείς.
Ε: Σκέφτεσαι όμως.
Β: Αποκλείεται δεν γίνεται.
Ε: Αυτό είναι. Έλα να τσακωθούμε.
Β: Δεν γίνεται.
Ε: Λες;
Β: Δεν υπάρχει κίνδυνος να ξανασκεφτούμε πια.
Ε: Τότε τι παραπονούμαστε;
Β: Η σκέψη δεν είναι το χειρότερο.
Ε: Ε ναι δεν λέω. Αλλά κάτι είναι και αυτό.
Β: Κουράστηκα. Πάμε να φύγουμε.
Ε: Δεν μπορούμε.
Β: Γιατί;
Ε: Περιμένουμε τον Γκοντό.
Β: Α ναι. Τι θα κάνουμε, τι θα κάνουμε.


Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις είναι συμπτωματική.





artwork by en busca del pasto


http://www.jamendo.com/en/album/3090

4.2.12

Fahrenheit 451 (1966), 2012






Διαβάστε το κείμενο The Problem With Music από κάποιον που γνωρίζει τα πράγματα στον χώρο της μουσικής βιομηχανίας. Αναλογιστείτε τα ποσά που παίζονται. Αν τώρα προσθέσετε και αυτά που αφορούν τον χώρο του κινηματογράφου και των εκδόσεων, θα βρεθείτε μπροστά σε έναν αμύθητο υλικό πλούτο. Σκεφτείτε αν αυτό που πρωτογενώς δημιουργεί την ανάγκη της διανομής, και εμπορεύονται οι μεσάζοντες, είναι ύλη.  
1. Είναι οι ιδέες ύλη; 
2. Είναι η έμπνευση  και ο κόπος των δημιουργών ύλη; 
3. Είναι όλοι οι δημιουργοί μόνο καλλιτέχνες;
4. Είναι το σύστημα που δημιούργησαν κάποιοι για δικό τους όφελος δίκαιο απέναντι στον καλλιτέχνη (προϊόν) και στο κοινό (πελάτες);

Αν η απάντηση στις παραπάνω ερωτήσεις είναι ΟΧΙ, τότε:
5. Είναι σημαντικό να υπάρχει (ελεύθερη) πνευματική τροφή για τον άνθρωπο;
6. Πως θα μπορούσε ο άνθρωπος που δεν είναι πλούσιος να έχει πρόσβαση στην πνευματική τροφή;
7. Είναι ζητούμενο το παραπάνω για έναν δημιουργό-καλλιτέχνη;
8. Μπορούν οι άνθρωποι να μεταρρυθμίσουν την βιομηχανία του πνεύματος και να την κάνουν φιλική (συμβατή) με την ανθρώπινη φύση σε αυτήν την εποχή του σκοταδισμού και της αποκτήνωσης;
Τα παραπάνω ερωτήματα έχουν σκοπό τον προβληματισμό πάνω στο φίμωμα που πολύ οργανωμένα  επιχειρείται από τους σκοτεινούς καταστολείς της ελεύθερης σκέψης και της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών. Το πνεύμα είναι πρωτογενής μορφή ενέργειας και υπόκειται στους ίδιους κανόνες που ισχύουν και για όλες τις ενεργειακές πρώτες ύλες (άνθρακας και τα παράγωγά του, φυσικό αέριο). Όποιος ελέγχει τους φυσικούς πόρους ελέγχει τα πάντα. 


Το 1966 ο Francois Truffaut παρουσίασε την ταινία του, Fahrenheit 451, που ήταν βασισμένη στην ομώνυμη δυστοπική νουβέλα του Ray Bradbury
Η ταινία πραγματεύεται αυτό που συμβαίνει στην εποχή μας μόνο που εστιάζει  στην απαγόρευση των βιβλίων και της λογοτεχνίας. Θα πρότεινα να την δουν όσοι δεν το έχουν ήδη κάνει, είναι εξαιρετικά υποβλητική, ένας καθρέφτης της ορατής ψεύτικης πραγματικότητας. 
Αν κάτι θα μπορούσε πραγματικά να αλλάξει αυτήν την πορεία προς τον ενδεχόμενο όλεθρο, αρχικά, σε προσωπικό επίπεδο, πιστεύω πως θα ήταν η συνειδητή εξολόθρευση του μπάτσου που κρύβει ο καθένας μέσα του. Αρχίζοντας από τα απλά καθημερινά που μας έχουν εμφυτεύσει του τύπου "ποιοί είμαστε εμείς να κάνουμε κριτική" ή "είμαστε πολύ μικροί για να μιλάμε για τέχνη" και διάφορα άλλα παρόμοια που κάποτε θα αποκαλούσα φαιδρά. Παρακολουθώντας όμως την, ομολογουμένως, τεράστια επιτυχία που έχει καταφέρει η καταστροφολογία και η επιμελώς καλλιεργημένη τρομολαγνεία, δεν θα το κάνω. Θεωρώ ότι τα πράγματα απαιτούν παρατήρηση, ψύχραιμη σκέψη και σωστή δράση. 
Ίσως έτσι όταν περάσει ο καιρός, σε κάποιο εγγύς ή απώτερο μέλλον, να μπορώ να σηκώσω το κεφάλι προς τον ουρανό και να ανακαλύψω ότι αυτό που με βρέχει είναι η βροχή και όχι ένα ποτιστήρι που με ποτίζει ούσα φυτό κάποιας μεταλλαγμένης καλλιέργειας.


1.2.12

The Membranes, a Little Part Of My Musical History




Η πρώτη συναυλία που είδα/πήγα ποτέ, ήταν αυτή των Βρετανών The Membranes, το 1985 αν δεν με απατά η μνήμη μου (ή μήπως το 1987, ας βοηθήσει κάποιος) στο Κύτταρο. Ήμουν πιτσιρίκα 15 χρονών (αν είναι σωστό το 1985) και είχα πάει μαζί με μια φίλη η οποία λάκισε στο πρώτο δεκάλεπτο..., τρομοκρατημένη, από το ξένο γι αυτήν άκουσμα και κλίμα της συναυλίας. Έμεινα λοιπόν μόνη και έλιωσα στον χορό. Αξέχαστη και μια από τις καλύτερες στην προσωπική μου λίστα συναυλιών.


Είχαν ήδη κυκλοφορήσει το The Gift Of Life στην, νεοσύστατη τότε, Creation Records το οποίο είχε παρουσιαστεί δεόντως από το τότε κρατικό ραδιόφωνο (πριν την ελεύθερη ραδιοφωνία). Σε αυτήν την παρουσίαση το αιχμαλώτισα σε κασέτα και  έκτοτε έπαιζε διαρκώς μέχρι την ολοκληρωτική καταστροφής της. Ήταν η εποχή όπου η Ελλάδα, μια μικρή χώρα, έδινε το στίγμα της αναδεικνύοντας και ενίοτε αλληλεπιδρώντας με μπάντες οι οποίες καθιερώνονταν σε παγκόσμιο επίπεδο (βλέπε για παράδειγμα τους Ολλανδούς Mecano, τον Nick Cave με τους  Bad Seeds, τον Peter Hammill, τους Dead Moon κ.α.). Αυτό έδειχνε πολλά για το επίπεδο των τότε μουσικών παραγωγών και για τον ανεκτίμητο ρόλο που έπαιξαν στην διαμόρφωση της μουσικής παιδείας του κοινού. Φυσικά τον ίδιο ρόλο έπαιξαν τα μουσικά περιοδικά και τα fanzines (για να μην μείνει παραπονεμένος και ο Raggedy Man).   
Πίσω στους Membranes όμως. Κατείχαν έναν ακατέργαστο lo-fi ήχο εμπνευσμένο από το DIY ήθος που χαρακτήριζε το ύφος των post punk και punk τραγουδιών τους, διαμορφώνοντας  έτσι την ταυτότητά τους.


Παρόλο που το  The Gift Of Life (1985) ήταν το συναισθηματικό μου δέσιμο με την μπάντα (αλλά και η συναυλία τους ως "η πρώτη μου"), αυτό που μένει ανεπηρέαστα σαν το καλύτερο άλμπουμ τους είναι το Kiss Ass...Godhead! στην Glass Records του 1988 (στην Ελλάδα κυκλοφόρησε από την Di Di Music). Δύο χρόνια πριν όμως, είχε προηγηθεί το Songs Of Love And Fury (1986) που έμελλε να είναι το εισιτήριό τους για την Αμερική. 
Στο Kiss Ass...Godhead την παραγωγή έχει κάνει ο Steve Albini, ο οποίος κατέπληξε την μπάντα όταν ανακάλυψαν ότι είχε όλες τις μέχρι τότε κυκλοφορίες τους. Το άλμπουμ αυτό είχε μεγάλο αντίκτυπο σε Ευρώπη (κυρίως σε Ελλάδα και Γερμανία) και Αμερική. Τους έκανε  ιδιαίτερα αγαπητούς αλλά τους άνοιξε και δρόμους. Η δισκογραφία τους αριθμεί συνολικά 10 albums και 10 eps και singles.

υγ1: Η ανάρτηση αυτή θα μπορούσε να είχε τον τίτλο " Τι μου θύμισες τώρα" αφού για άλλη μια φορά με έβαλε στην πρίζα ο ψυχοπομπός, συνειρμικά, με την πρόσφατη ανάρτησή του. Και επειδή το blog Ten Thousant Eyes έχει βαλθεί να μας τρελάνει τους τελευταίους μήνες με τις αναρτήσεις του θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ γι αυτό που προσφέρει στον κόσμο. Για κυκλοφορίες που χρόνια ψάχναμε και με δυσκολία βρήκαμε,  αλλά και για άλλες που είχαμε ξεχασμένες και μας τις θύμισε. Όμως πάνω απ' όλα γι αυτές που δεν γνωρίζαμε και μας έμαθε. 

υγ2: Σε σχέση με τους μουσικούς παραγωγούς-κριτικούς έχω να πω ότι βασικά τα τρία ονόματα που κυρίως διαμόρφωσαν τα μουσικά γούστα μου (αλλά και του thief) είναι οι Α. Φράγκος, Α. Ζήλος και Γ. Πετρίδης.