26.10.11

Η Δολοφονία Της Γοργούς Μέδουσας






Ας μιλήσουμε για έναν μύθο. Αυτόν της Γοργούς Μέδουσας, ενός πλάσματος της θάλασσας που η μοίρα δεν της στάθηκε δίκαια μέχρι τώρα. 
Οι γοργόνες είναι πλάσματα αθάνατα που κατοικούσαν στον Ατλαντικό ωκεανό. Οι μέδουσες είναι τα πρώτα πλάσματα δημιουργίας που ξεπήδησαν από το πλαγκτόν των νερών. Οι ουράνιες και οι γήινες δυνάμεις μορφοποιήθηκαν στο κεφαλόποδο αυτό, που το σώμα του και σήμερα είναι πηγή ηλεκτρομαγνητισμού. Η Μέδουσα ή Γοργώ ήταν αδελφή των γραιών Εννυώ, Πεφρηδώ, Δεινώ και των γοργόνων Σθενώ και Ευρυάλη και αναφέρεται σε πηγές και ως η μόνη θνητή από τις τρεις και πρώην κενταύρισσα από τους γονείς Κητώ και Φόρκυ (σε άλλες πηγές γονείς μόνο της Μέδουσας ήταν η Κητώ και ο Τυφώνας). Τις γοργόνες καταράστηκε η αθηνά σε απεχθή τέρατα λόγω της Μέδουσας. Πάμε να δούμε την ιστορία.
Η Μέδουσα ήταν εξαιρετικά όμορφη, με φιδίσια μαλλιά και μάτια που απολίθωναν όποιον την κοίταζε. Με γλυκιά όψη στο πρόσωπό της, κατείχε μεγάλη γνώση και ήταν βασίλισσα που λατρευόταν από τους υπηκόους της οι οποίοι έφτιαξαν και ένα άγαλμα γι αυτήν το οποίο είχε τις ίδιες ιδιότητες με την Μέδουσα. Τα νησιά που βασίλευε ήταν πλούσια σε μέταλλα με τα οποία μπορούσες να φτιάξεις πολύτιμα όπλα. Η Μέδουσα κατείχε την γνώση του καλού και του κακού, της ζωής και του θανάτου.
Η μικρή αθηνά από την άλλη γεννημένη από την στείρα λογική του Δία ήρθε στον κόσμο βγαίνοντας από το αυτί του χωρίς να είναι καρπός του έρωτα. Αναπτύσσοντας διάφορα συμπλέγματα από αυτή της την διαφορετικότητα ανήγαγε την παρθενία σε υπέρτατη χάρη για να μπορεί να σταθεί στον κόσμο που ήταν ακατανόητος γι αυτήν. Υπήρξε πολύ έξυπνη, επίσημη κυρία των τεχνών και της τεχνολογίας και ανώτερη του Ήφαιστου. Επιδόθηκε σε μηχανορραφίες, δολοπλοκίες και ίντριγκες κάθε λογής και τελικά επιβλήθηκε ως κυρίαρχος πολλές φορές. Παροιμιώδης υπήρξε η κόντρα της με τον Ποσειδώνα που ωστόσο δεν μπορούσε να κερδίσει. Του την φύλαγε όμως...
Η μικρή αθηνά ζήλεψε την ομορφιά της Μέδουσας και επήλθε ρήξη που, όπως αναφέρεται, έφερε σε αντιπαράθεση τις δύο για το ποια είναι ομορφότερη (ομορφιά με την ευρεία έννοια). Κάποτε ο Ποσειδώνας μαγεύτηκε από την ομορφιά της γοργόνας Μέδουσας, τέρατος της θάλασσας, και άρχισε να την πολιορκεί συνεχώς και για πολύ καιρό. Του έγινε έμμονη ιδέα. Αν δεν την κατακτούσε δεν μπορούσε να ησυχάσει. Ο πόθος στο απόλυτό του. Η Μέδουσα δεν φαινόταν να ενδιαφέρεται, για την ακρίβεια τον απέφευγε συστηματικά αφού ήταν πολύ φορτικός. Ο Ποσειδώνας για να την ξεγελάσει μεταμορφώθηκε σε άλογο και την παρέσυρε στα ιερά μέρη της αθηνάς όπου την εγκλώβισε και την βίασε. Η μικρή αθηνά μαθαίνοντας τι συνέβη και μη μπορώντας να τα βάλει με τον Ποσειδώνα που μαγάρισε τον ναό της, έστρεψε όλο το μίσος και την εκδικητικότητά της προς την Μέδουσα. Έβαλε τον Περσέα να την αποκεφαλίσει αφού τον προμήθευσε με όλα τα απαραίτητα για την εξολόθρευσή της και έδωσε την διαταγή να της φέρει το Γοργόνειο (κεφάλι της Μέδουσας). Η ίδια αρκέστηκε στον αποκεφαλισμό του αγάλματός της. 
Η δολοφονία, ύπουλα σχεδιασμένη, απέφερε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Αφαίρεσε από τον Ποσειδώνα το αντικείμενο του πόθου του. Καρατόμησε το κεφάλι της θνητής Μέδουσας από το οποίο ξεπετάχτηκαν ο άγριος Πήγασος και ο Χρυσάωρ τα παιδιά της από την ένωσή της με τον Ποσειδώνα. Την έστειλε ακέφαλη αυτήν και το άγαλμα της Γοργούς στον κάτω κόσμο του Άδη. Της έκλεψε την δύναμη και την παρουσίασε  σαν δικιά της αφού οικειοποιήθηκε το Γοργόνειο που το έβαλε να κοσμεί την αιγίδα της. Μάζεψε το αίμα της Μέδουσας και με αυτό έφτιαξε φονικά όπλα. Κυριάρχησε στο βασίλειο της Μέδουσας εκμεταλλευόμενη τον φυσικό πλούτο του για να φτιάξει και πάλι φονικά όπλα. Εξαφάνισε τον μύθο των γοργόνων. Υπέταξε τον Πήγασο δαμάζοντάς τον και χρησιμοποιώντας τον. 
Στο εξής η μικρή αθηνά δείχνοντας το μεγαλείο της κατωτερότητάς της μίκρυνε ακόμα περισσότερο αλλά στα μάτια του κόσμου έδειχνε αντιστρόφως ανάλογα, μεγαλύτερη. 
Η σκοτεινή τοσοδούλα αθηνά, ο πρώτος καταγεγραμμένος τζάμπα μάγκας της ιστορίας.


Theme 1 - clan of xymox by vick

Theme 2-clan of xymox by vick

19.10.11

Going Backwards



Ας πάω πολύ πίσω, ας πάω στην αρχή κι ας την ονομάσω χάος αυτό που προϋπήρχε πριν από κάθε μορφή ζωής κι ενέργειας. Κάποια στιγμή, άγνωστο πως, ξεπετάγεται μια παλλόμενη φωτεινή κουκκίδα αρχέγονης ενέργειας. Μετά εμφανίζονται κι άλλες, κι άλλες, κατά κάποιον ακατανόητο λόγο οι κουκκίδες αυτές αρχίζουν να ενώνονται και να δημιουργούν ένα παλλόμενο πλέγμα. Αυτό δημιουργεί τον χώρο, τις θέσεις των κουκίδων, και τον χρόνο, την διάρκεια του πλέγματος.
Φαντάζομαι κάθε άνθρωπο να έχει αυτά τα στοιχεία μέσα του πολύ πριν από κάθε Αδάμ και κάθε Εύα. Πολύ πριν τις οργανικές κι ανόργανες ενώσεις να έχει αυτήν την πρωταρχική ενέργεια. Φαντάζομαι τον άνθρωπο σαν ένα κρεμμύδι με όλες τις εξελίξεις του να στοιβάζονται η μία πάνω από την άλλη μόνο που οι φλούδες ενώνονται και ακολουθούν ελικοειδή πορεία με ανώτερο στρώμα την τωρινή του μορφή.
Είμαστε σαν ανεμοστρόβιλοι που κινούνται τυχαία (;) μέσα στον κόσμο. 
Γνωρίζοντας ότι στο ψηλότερο τμήμα τους είναι ασθενείς και όσο χαμηλώνουν  προς την βάση τους βρίσκεται όλη η ενέργειά τους, υποθέτω πως αν κάθε άνθρωπος ακολουθήσει τις φλούδες του προς τα πίσω θα μπορέσει να δει την αληθινή του δύναμη και θα μπορέσει να οδηγήσει τον ανεμοστρόβιλό του σε δρόμους και μονοπάτια πέρα από αυτά που βλέπει καθημερινά.
Νομίζω ότι ο κόσμος είναι αμέριμνος για όλα αυτά. Κάθεται χαμένος στην μακαριότητά του κι όμως μέσα από αυτούς τους ανθρώπους έχουν βγει τα κουκούλια μιας νέας γενιάς η οποία ήδη περπατάει σε μονοπάτια αθέατα. Και μην νομίζεις ότι από αυτά τα κουκούλια έχουν βγει πεταλούδες... Ξεπετάγονται πλάσματα που αν χρειαστεί μπορούν να υπερασπίσουν τον εαυτό τους. Μπορούν να δείξουν νύχια και δόντια. Μπορούν να κουβαλήσουν τον ανεμοστρόβιλό τους, μπορούν ν' αλλάξουν τον κόσμο.


artwork by Philippe Caza


Respect the brightness of our souls (Preview / New Battles) by 2L8

14.10.11

Hauschka & Hildur Guðnadóttir - Pan Tone



Ο Γερμανός πιανίστας Volker Bertelmann και η Ισλανδή τσελίστα Hildur Guðnadóttir σε μια σπουδαία σύμπραξη. Μια συνεργασία που οδήγησε κάπου μοναδικά. Τους ζητήθηκε να δημιουργήσουν εμπνεόμενοι από την χρωματική παλέτα του μπλε. Διάλεξαν αποχρώσεις της θάλασσας και το ταξίδι εξελίχθηκε μέσα σε μια παράξενη πλην όμως συμβατή χημεία. Μια χημεία που έδεσε τον πειραματισμό και το καταβολικό βόρειο drone με την κεντροευρωπαϊκή avant-garde  έχοντας αποτινάξει την όποια τραχύτητα ή βιομηχανικό θόρυβο  και έχοντας αποκτήσει πια μια μεταβιομηχανική υδάτινη πιο λεπτοφυή υπόσταση. 
Το αποτέλεσμα παρμένο κατευθείαν από τα Ακασικά αρχεία είναι αυτό που πρωταγωνιστεί. Αιχμαλωτίζει την προσοχή από το πρώτο κομμάτι και μέχρι το τέλος έχει επιβληθεί εντελώς φυσικά ξεπερνώντας το απλό ενδιαφέρον και επιβεβαιώνοντας μια απόλυτη αρέσκεια. Είναι το υβρίδιο μιας πολυδιάστατης τέχνης. Η εικαστική μπερδεύεται με την μουσική και τον χώρο. Εξαιρετικό.

10.10.11

Kishor K. Sharma, a Nepali Photographer



Ο Kishor K. Sharma είναι ένας φωτογράφος-δημοσιογράφος από το Νεπάλ. Ζει και εργάζεται στο Κατμαντού. Βρέθηκα τυχαία στο blog του και δεν χρειάστηκε πολύ για να μείνω με ανοιχτό το στόμα. Εντυπωσιάστηκα από τον τρόπο που αποτυπώνονται κάποιες φωτογραφίες του, όπως η αμέσως  επόμενη στην έγχρωμη εκδοχή της, που είναι σαν να το έσκασε από το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα και από το ρεύμα του Ιμπρεσιονισμού Ακολουθούν μερικές από τις φωτογραφίες του που μου άρεσαν περισσότερο. Περιηγηθείτε και θαυμάστε τον εξωτικό κόσμο του.




Μπείτε και δείτε τις από το blog του και έγχρωμες κάνοντας κλικ πάνω τους. Καταπληκτικές!!!

girl-running
mysterious

Όταν η ζωή απεικονίζεται μέσα από την τέχνη όλα αποκτούν ποιητικές διαστάσεις. Κάποιες φορές αισθάνομαι πολύ τυχερή όταν "διασταυρώνεται" ο δρόμος μου με αυτόν κάποιων άλλων. Μου δίνει λόγους να χαίρομαι...

7.10.11

Η Μπάντα Της Ιερής Χαράς





Οι Band Of Holy Joy είναι μια ιδιαίτερη μπάντα που δημιουργήθηκε στο Λονδίνο το 1984 από τον Johny Brown. Έχουν κυκλοφορήσει 13 albums με κορυφαίο, κατά την γνώμη μου, το More Tales From The City του 1987. Στην τωρινή τους σύνθεση απαρτίζονται από τους John Brown, Chris Brierley, Andy Astle, Inga Tillere, Bill Lewington και ο James Stephen Finn.
Είχα την τύχη να τους δω ζωντανά τον Φεβρουάριο στην Αθήνα σε μια σκηνή όπου μετά βίας μπορούσαν να χωρέσουν, ο Brierley συχνά καθόταν γονατιστός για να παίξει το βιολί. Κάπου στη μέση του live ακούω έναν νεαρό δίπλα μου να λέει στον φίλο του "...ρε αυτοί παίζουν μουσική με νότες, ακούς μουσική με νότες..." ο τύπος είχε πάθει πολιτισμικό σοκ, όπως και πολλοί άλλοι εκεί μέσα. Αυτοί είναι οι BOHJ, δημιουργούν νότες που βγαίνουν απ' τον άνεμο*, αιωρούνται για λίγο και τρυπώνουν στον εγκέφαλό σου.
Ο Brown είναι ένας σύγχρονος σαμάνος. Τον παρακολουθώ. Έχω την αίσθηση ότι απογειώνεται μαζί με την μουσική του κι αυτή φυσιολογικά υπακούει και μεταμορφώνεται σε κυκλώνα που στροβιλίζεται. Δημιουργεί το ιδανικό soundtrack. Αυτήν τη μουσική θαρρώ θα γούσταρε η Γη. Αυτή είναι η μελωδία που συντονίζεται με την φύση και με ότι αυτή περιέχει μέσα της.
Τεράστιο χάρισμα της μπάντας είναι ότι κοινωνεί τα μέλη της. Έχει αλλάξει πολλές φορές σύνθεση αλλά είναι σαν να ακούς τους ίδιους μουσικούς με διαφορετικά πρόσωπα. Θαρρείς και στους BOHJ παίζουν ανθρώπινα αρχέτυπα, αυτά που είναι κρυμμένα μέσα στον καθ' έναν μας. Κάθε φορά που τους ακούω κάτι "φουσκώνει" μέσα μου σαν ένα κύμα που ξεκινάει από το στομάχι και σκάει στους τοίχους. Πόσο θα αντέξουν αυτοί οι τοίχοι; Αρμονίες μέσα σε λίμνες, μέσα σε ξέφωτα, μέσα σε ξωτικά, μέσα σε ρίζες. Αρμονίες πέρα
από τη λογική.








ΥΓ1: Εκπέμπουν on line κάθε Κυριακή 10-12 το βράδυ ώρα Ελλάδας εδώ.


ΥΓ2: *Από που έρχεται ο άνεμος, που πηγαίνει; Μερικές νύχτες που ο αέρας δημιουργεί μικρές δίνες στην πόλη στροβιλίζοντας σκουπίδια ή ξερά φύλλα πήγαινε μια βόλτα, ακολούθησέ τον. Που ξέρεις μπορεί και να συναντηθείς με τον κύριο Brown...



1.10.11

There`s No Time Because I Say So





Πάντα αναρωτιόμουν τι είναι ο χρόνος. Από που έρχεται, που πάει, από τι αποτελείται γιατί υπάρχει και τι εντέλει αφήνει, αν αφήνει, πάνω μας. Οι απαντήσεις που προκύπτουν απλές και άρα δύσκολα ανακαλύψιμες. 
Ο χρόνος έρχεται από κει που έρχομαι κι εγώ. Πάει εκεί που πάω κι εγώ. Αποτελείται από σημεία που μπορεί να αποκαλούνται και στιγμές. Υπάρχει επειδή τον πιστεύω. Αφήνει το δόγμα του σε αυτούς που τον πιστεύουν, άρα αφήνει ψέμα. Είναι λοιπόν ένας ακόμα ψεύτης, ένας ακόμα επινοημένος απατεώνας που εισβάλλει συνεχώς ως καταλύτης και επηρεάζει κάθε απόφαση, κάθε πράξη. 
Χρόνε, δεν σε πιστεύω, δεν υπάρχεις, είσαι ένας απατεώνας που έχω αποκηρύξει, και κάθε φορά που σε αντικρίζω στις όψεις των άλλων ανθρώπων προσπαθείς, χωρίς να χάσεις ευκαιρία, μέσα από τα λεγόμενά τους να με πείσεις για την ύπαρξή σου αλλά εγώ γελάω γιατί δεν το βάζεις κάτω όσες φορές κι αν έχεις χάσει. Κάθε φορά που θα ξεπροβάλλεις μπροστά μου θα σε ραπίζω τραγουδώντας αυτό:


I hear you calling
by Bill Fay, 1971



I hear you calling from the riverbank
I will be coming when the air is black
All my time is lying on the factory floor
And all my time is lying on the factory floor
Some say messiah coming got to get it right
Some say messiah coming give me back my time
All my time is lying on the factory floor
And all my time is lying on the factory floor
I hear you calling
ή ακούγοντας αυτό:




στο είπα ότι δεν χωράς, είμαι γεμάτη από:


 φαντασία-εμπειρίες-δημιουργία
δημιουργία-φαντασία-εμπειρίες
εμπειρίες-δημιουργία-φαντασία