11.9.11

Το Τέλος Μιας Γενιάς


Ένα από τα βράδια που μας πέρασαν ένα πιτσιρίκι στον δρόμο επισήμανε κάτι:
"...τι σόι είναι αυτά τα τζιτζίκια που τζιτζιρίζουν τη νύχτα; Είναι περίεργα, mysterious..."

Τζιτζιρίζω, σκέφτομαι, είναι σύνθετη λέξη που βγαίνει από το τζιτζί (τον χαρακτηριστικό ήχο που κάνουν τα τζιτζίκια) και το ρήμα τσιρίζω (ουρλιάζω-φωνάζω δυνατά). Και κάπως έτσι κλίνεται και το παράγωγο ρήμα τζιτζιρίζω. Εγώ τζιτζιρίζω, εσύ τζιτζιρίζεις... εμείς τζιτζιρίζουμε... αυτοί τζιτζιρίζουν...
Ξέρω πολλούς ανθρώπους που τζιτζιρίζουν ασταμάτητα όλες τις εποχές του χρόνου, ατέρμονα χωρίς νόημα και ουσία. Το τζιτζίκι ζει στην τελευταία του μορφή για ένα μόνο καλοκαίρι. Μεταλλάσσεται από κάμπια σε κάτι διαφορετικό. Σπάει το κουκούλι του, βγάζει φτερά, πετάει και τζιτζιρίζει.
Ο άνθρωπος ζει πολύ περισσότερο χρόνο και δεν μεταλλάσσεται (εκτός ολίγων περιπτώσεων) σε τίποτα. Πεθαίνει όπως γεννιέται. Νομίζει πως ξέρει πολλά αλλά δεν έχει βγει ποτέ απ' το κουκούλι του. Το έντομο έχει μία δυνατότητα (DOOR) και την αξιοποιεί. Εμείς; Πόση άραγε σημασία έχει να περνούν οι μελλοντικές εξελίξεις από μπροστά μου και εγώ να τις παρακολουθώ από απόσταση. Να μην κάνω τίποτα για να πάρω μέρος σε αυτές. Ή μήπως δεν τις βλέπω καθόλου;

Τελικό σκορ: ΤΖΙΤΖΙΚΙΑ-ΑΝΘΡΩΠΟΙ 1-0
και δεν βάζω στο παιχνίδι και τις τζιτζιρομάνες...

Καλό φθινόπωρο





Δεν υπάρχουν σχόλια: