27.9.11

La Planete Sauvage



Το Fantastic Planet ( La Planete Sauvage ) είναι μια βραβευμένη ταινία κινουμένων σχεδίων του 1973 των  Rene Laloux (σκηνοθεσία) και Roland Topor (σχέδιο). Βασίζεται στην νουβέλα του Γάλλου συγγραφέα Stefan Wul, Oms En Serie.
Την εξαίσια μουσική για την ταινία έγραψε ο Alain Goraguer
Στο μέλλον τα ανθρώπινα όντα είναι γνωστά σαν Oms. Είναι πλάσματα στον μητρικό πλανήτη των Draags και αντιμετωπίζονται σαν κατοικίδια από τους Draags οι οποίοι είναι εκατό φορές μεγαλύτεροι σε μέγεθος. Η συμπεριφορά τους εξαρτάται από την πνευματική τους εξέλιξη και την τεχνολογική τους υπεροχή.
Βέβαια δεν είναι όλοι οι Oms κατοικίδια, αρκετοί βρίσκονται σε άγρια κατάσταση που κατά περιόδους εξολοθρεύονται. 
Πραγματοποιώ κατάδυση στα άδυτα της ψυχής μου. Οι χειρότεροι εφιάλτες μου. Συναισθήματα που δεν είχα ανακαλύψει. Ένα ψυχεδελικό και "ψυχαγωγικό" ταξίδι. Η ταινία έχει άπειρες συνδέσεις. Ενεργοποιούνται επαφές ξεχασμένες από τον χρόνο. Αλυσιδωτές αντιδράσεις στον εγκέφαλό μου, ένα ντόμινο που ξεκινάει από το σχέδιο και καταλήγει στα κύτταρά μου. Τα έχω δει όλα στον ύπνο μου μόνο που τώρα τα θυμήθηκα. Όνειρα ξεχασμένα που δεν θυμάσαι το πρωί για να αναρωτηθείς και αυτά δρουν αθέατα από την μνήμη και άρα ανενόχλητα.
Οπτασίες, φαντάσματα, παράξενα φυτά και ζώα, πρωτόγονες ασκήσεις συνειδητότητας  (θυσίες στην υπέρτατη μητέρα). Βλέπω τον Άδη με την βάρκα του να μεταφέρει τους νεκρούς, τον Πάνα να χορεύει και να γονιμοποιεί. Συγκρούσεις Θεών και ανθρώπων.
Ανθρώπινες ψυχές που πέφτουν από τον ουρανό και κάθονται στα κεφάλια των Oms.
Ντρέπομαι, είναι σαν κάτι να εισχώρησε μέσα μου και πλέον ο κρυφός εαυτούλης μου έγινε προσβάσιμος και θεατός.
Ο φανταστικός πλανήτης δεν και τόσο φανταστικός όσο φαίνεται...



24.9.11

Snowman-Absence




Ένα ταξίδι στο άβατο των εγγενών συναισθημάτων. Η αγνή πρόθεση της δημιουργίας και οι εμπειρίες που έπονται γεμάτες υποσχέσεις... Ενστικτώδεις αντιδράσεις. Άγνωστο γιατί. Απλά κάποια "γιατί" είναι ακατανόητα και πολύ πιθανόν να μείνουν έτσι για πάντα. 
Μόλις ξύπνησες και έχεις αυτήν την αίσθηση από το όνειρο που μόλις είδες και κάτι έχει ανοίξει μέσα στο κεφάλι σου και σε παροτρύνει να κάνεις πράγματα και είσαι γεμάτος όρεξη και έχεις μια υποβόσκουσα ευφορία... και δεν θυμάσαι το όνειρο αλλά τι σημασία έχει; Κρατάς το πολύτιμο ευεργετικό αποτέλεσμα που έχει πάνω σου.
Το Absence είναι η εν δυνάμει απουσία του γιατί και ναι Raggedy Man δεν παίζει να έχουν καταλάβει τι έχουν προσφέρει στον κόσμο. 
Αλλά και πάλι... τι σημασία έχει;

20.9.11

Adi Newton, The Man Behind Clock Dva And T.A.G.C.




Τον Adi Newton τον γνωρίζω μέσα από την μουσική του με το γκρουπ του Clock Dva από τις αρχές των '90s. Έχει ήδη επανενεργοποιήσει και επανασχηματίσει την μπάντα αρκετές φορές μέχρι τότε μετά και τον ξαφνικό θάνατο του δεύτερου ιδρυτικού μέλους της Steven "Judd"  Turner. Με την πάροδο του χρόνου "σκοντάφτω" πάνω του αρκετές φορές μέσα από κοινά, όπως αποδεικνύεται, ενδιαφέροντα που μεταξύ άλλων έχουν να κάνουν με την δημιουργικότητα, την ανάγκη της, τον τρόπο που την αντιλαμβανόμαστε και κάπως έτσι έρχεται και γίνεται ο πρώτος διαδικτυακός μου "φίλος" μέσω myspace. 
Ο Newton ξεκίνησε το 1978 παίζοντας ηλεκτρονική πειραματική μουσική χρησιμοποιώντας συνθεσάιζερ και tape loops. Περνώντας από το industrial και το post punk και αφού έχει ευεργετήσει  τον κόσμο με τα κορυφαία Thirst (1980) και Advantage (1982), δημιουργεί το side project του, The Anti Group Communications. Η ιδέα πίσω από τους T.A.G.C. έρχεται  από το 1978 τότε που ζούσε ακόμα ο S.J.Turner αλλά πραγματοποιείται το 1984 με την βοήθεια της συζύγου του Newton, Jane Radion-Newton. Το project  είναι μια κολεκτίβα με ανεξάρτητες συμμετοχές εστιασμένη στην οπτικοακουστική και υπό μορφή κειμένου έρευνα καθώς επίσης την performance art και τις εγκαταστάσεις. Δημιουργεί την Newton's Anterior Research Recordings  και ηχογραφεί κάτω από αυτήν την ετικέτα. Έχει ήδη εγκατασταθεί για τα καλά στην πειραματική σφαίρα και ευτυχώς δεν φαίνεται να το κουνάει εύκολα από κει. 
Θεωρώντας πρόκληση κάθε εμβάθυνση σε νοητικά ερεθίσματα  κύκλου ενδιαφερόντων του, όπως  φιλοσοφία, ψυχολογία, βιολογία κ.α. και διευρύνοντας τους ορίζοντές του μέσα από την προσπάθεια κατανόησης αποκλίνουσων εννοιών και συστημάτων έρχεται μέσω της τεχνολογίας και τα εισάγει στο αντικείμενο της τέχνης του με σκοπό την διερεύνησή τους. Παράλληλα με τους Clock Dva δημιουργεί εφαρμοσμένα μουσικά πειράματα και μέχρι σήμερα ακούγεται πάντα μπροστά από την εποχή του καταργώντας κάθε συμβατική έννοια χωροχρονικής πραγματικότητας. Το αποτέλεσμα μιας τέτοιας διερεύνησης για την cybernetics είναι το άλμπουμ των Clock Dva-Man Amplified (1991)  και ακούγοντάς το είναι στ' αλήθεια συγκλονιστικό.  
Η περιοδική του εμφάνιση ακολουθεί την διακοπή και επανενεργοποίηση των projects του. Επανήλθε με τους Clock Dva μετά την τελευταία τους εμφάνιση το 1994 και εμφανίστηκε τον Ιούνιο που μας πέρασε στο Wave-Gotik-Treffen της  Γερμανίας. Το βίντεο που ακολουθεί είναι δείγμα της δουλειάς που παρουσίασε.
Ο Adi Newton είναι για μένα πάντα πηγή έμπνευσης. Ένας φορέας πρωτοπορίας που συνεχίζει να φέρνει στον πλασματικό κόσμο που ζούμε κομμάτια ιδεών από την αόρατη πραγματικότητα με οδηγό την ανάγκη του για προσωπική εξέλιξη και αδιαφορώντας για την συμβατική προσέγγιση της τέχνης. 


Ευχαριστώ τον The Psychopomp για την έμπνευση αυτού του ποστ.



17.9.11

Alexander Turnquist-Hallway Of Mirrors



Ένας ολόκληρος κόσμος χτισμένος πάνω σε αρμονικές που σε οδηγούν κάπου αλλού, σε έναν καινούριο χωροχρόνο. Κεντρικό όργανο εκπομπής μια 12χορδη ακουστική κιθάρα. Ο Alexander Turnquist είναι ένας νεαρός νεοϋορκέζος κιθαρίστας και συνθέτης. Άξιο  πνευματικό παιδί του πρωτοπόρου John Fahey και με υψηλή τεχνική κατάρτιση παρουσιάζεται στα μάτια μου ως ένας σύγχρονος μάγος.  Ο Turnquist στην τρίτη του κυκλοφορία για την VHF Records, Hallway Of Mirrors, έχει εισχωρήσει τόσο συγκεκριμένα και με ακρίβεια στον αιθέριο χώρο των αρμονικών καταφέρνοντας να τους δώσει τρισδιάστατη μορφή και σχήμα. Γίνονται αντιληπτές  από τον ακροατή ως ακουστικά ολογράμματα. Αυτό που έχει επιτύχει απαιτεί απόλυτη συγκέντρωση και ιδιαίτερη ευφυΐα. Είναι σαν  να προσάρμοσε την τέχνη των στερεογραμμάτων στο πεδίο των ακουστικών συχνοτήτων. Κατόρθωσε να δημιουργήσει ακουστική όραση, μια εναλλακτική αίσθηση.  Οι συνθέσεις του είναι κυκλικές ,  περιστρεφόμενες, ώριμες και διαχρονικές. Σύντροφοί του σε αυτό το εξαιρετικό έργο ο Christopher Tignor βιολί και ο Matthew O' Koren βιμπράφωνο. Για μένα ένα από τα σημαντικότερα άλμπουμ της χρονιάς και όχι μόνο. Αριστούργημα.


Μια νέα φωτεινή γενιά έχει ανατείλει και έχω κάθε λόγο να είμαι αισιόδοξη.



The Hallway of Mirrors from Otto Stockmeier on Vimeo.


15.9.11

Όταν Λέω Πορτοκάλι Να Βγαίνεις




Ψάχνω εδώ και μερικές μέρες με μανία κάποιο αγαπημένο πρόσωπο. Ξέρω τα μέρη που συχνάζει, έχω πάει παντού σε όλα τα σημεία που μπορεί έστω και μια φορά να πάτησε το πόδι της. Τίποτα.
Περπατάω και ανακαλύπτω ότι η πόλη είναι μια ζωντανή οντότητα. Αλλάζει. Μπορώ να αφουγκραστώ τα ήσυχα βράδια την ανάσα της. Κόσμος μέσα στα σωθικά της, στις αρτηρίες της, στα περιττώματά της. ΠΟΥ ΝΑ ΨΑΞΩ ΡΕ;
Κάθομαι λίγο και σκέφτομαι όλα τα πιθανά σενάρια. Μήπως δεν θέλει να βρεθεί; Κρύβεται; Ντρέπεται; Έχω πάθει παράκρουση. Είμαι μανιασμένος. Πρέπει να επικοινωνήσω ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ. Μήπως να διακτινιστώ σε άλλους κόσμους; 
Το 1864 ο Βίλχελμ Τέμπελ ανακάλυψε την 81 Τερψιχόρη, είναι ένας μεγάλος αστεροειδής της κύριας ζώνης Αστεροειδών με απόλυτο μέγεθος 8,48. Ονομάστηκε έτσι από την κόρη του Δία και της Μνημοσύνης. Είναι μία από τις 9 μούσες, η κυρία του χορού και μητέρα των σειρήνων.
Μάλλον θα πρέπει να ξεκινήσω μια νέα αναζήτηση από εκεί. Αντί όμως να ταξιδέψω ως την 81 Τερψιχόρη θα σκάψω βαθιά μέσα μου έως το αρχικό στάδιο. Εγώ και ο αστεροειδής είμαστε φτιαγμένοι από τα ίδια υλικά. Υπάρχει σημείο επαφής. Έχουμε μέσα μας όλα τα υλικά απ' τα οποία δημιουργήθηκε το σύμπαν.
Τόσο μακρυά και τόσο κοντά. 
Όταν λέω πορτοκάλι να βγαίνεις.

13.9.11

Amen Dunes-Through Donkey Jaw



Σπόρος ψυχεδέλειας  απ' τα '60s πρώτης ποιότητας που αιωρούνταν στον αέρα για μισό αιώνα μέχρι να πιάσει γόνιμο έδαφος και να τελεσφορήσει.
Πίσω από τους Amen Dunes είναι ο Damon McMahon. Αυτό που ο McMahon επιχειρεί  οδηγεί σε μια κατάδυση στα άδυτα της ανθρώπινης ύπαρξης. Φέρνει στο φως μέρη της που ήταν ξεχασμένα. Έρχεται αντιμέτωπος με τον εαυτό του αναπτύσσοντας έναν ειλικρινή εσωτερικό μονόλογο. Ένα άβολο και δαιδαλώδες ξεγύμνωμα με θεατές όλα τα φαντάσματα που  τον στοιχειώνουν. Εδώ η ταύτιση προβάλλει αναπόφευκτη. Σε  μια παράσταση μη αναστρέψιμη όπου όλοι οι ρόλοι εκτελούνται από τον ίδιο μοναδικό ηθοποιό, μοναδικό σεναριογράφο, μοναδικό σκηνοθέτη και κριτή, ελπίζοντας να μπει σε τάξη η ψυχική αταξία. Εκεί που καταλήγει είναι να χαθεί στο αιώνιο ίδιο πρωτόπλασμα που χάνεται κάθε επανειλημμένη απόπειρα επιβολής της τάξης (Tomorrow Never knows).
Αγαπημένα μου τα Not A Slave, Sunday, Bedroom Drum , με κορυφαίο το ωμό και ανελέητο Jill.
Η Sacred Bones ελευθερώνει ένα κομμάτι τέχνης και είναι η εταιρία  που ταράζει τα βαλτωμένα νερά της μουσικής βιομηχανίας ανεβάζοντας τον πήχη όλο και πιο ψηλά.

11.9.11

Το Τέλος Μιας Γενιάς


Ένα από τα βράδια που μας πέρασαν ένα πιτσιρίκι στον δρόμο επισήμανε κάτι:
"...τι σόι είναι αυτά τα τζιτζίκια που τζιτζιρίζουν τη νύχτα; Είναι περίεργα, mysterious..."

Τζιτζιρίζω, σκέφτομαι, είναι σύνθετη λέξη που βγαίνει από το τζιτζί (τον χαρακτηριστικό ήχο που κάνουν τα τζιτζίκια) και το ρήμα τσιρίζω (ουρλιάζω-φωνάζω δυνατά). Και κάπως έτσι κλίνεται και το παράγωγο ρήμα τζιτζιρίζω. Εγώ τζιτζιρίζω, εσύ τζιτζιρίζεις... εμείς τζιτζιρίζουμε... αυτοί τζιτζιρίζουν...
Ξέρω πολλούς ανθρώπους που τζιτζιρίζουν ασταμάτητα όλες τις εποχές του χρόνου, ατέρμονα χωρίς νόημα και ουσία. Το τζιτζίκι ζει στην τελευταία του μορφή για ένα μόνο καλοκαίρι. Μεταλλάσσεται από κάμπια σε κάτι διαφορετικό. Σπάει το κουκούλι του, βγάζει φτερά, πετάει και τζιτζιρίζει.
Ο άνθρωπος ζει πολύ περισσότερο χρόνο και δεν μεταλλάσσεται (εκτός ολίγων περιπτώσεων) σε τίποτα. Πεθαίνει όπως γεννιέται. Νομίζει πως ξέρει πολλά αλλά δεν έχει βγει ποτέ απ' το κουκούλι του. Το έντομο έχει μία δυνατότητα (DOOR) και την αξιοποιεί. Εμείς; Πόση άραγε σημασία έχει να περνούν οι μελλοντικές εξελίξεις από μπροστά μου και εγώ να τις παρακολουθώ από απόσταση. Να μην κάνω τίποτα για να πάρω μέρος σε αυτές. Ή μήπως δεν τις βλέπω καθόλου;

Τελικό σκορ: ΤΖΙΤΖΙΚΙΑ-ΑΝΘΡΩΠΟΙ 1-0
και δεν βάζω στο παιχνίδι και τις τζιτζιρομάνες...

Καλό φθινόπωρο





7.9.11

Shat Shorts, a band from Washington DC



Μια μέρα στις αρχές της χρονιάς και ενώ έψαχνα στο internet, έπεσα πάνω τους τυχαία τραβώντας μου την προσοχή το αστείο τους όνομα και εξεπλάγην. Εντυπωσιάστηκα τόσο δε που επικοινώνησα μαζί τους για να μάθω περισσότερα για αυτούς.
Οι Shat Shorts είναι μία μπάντα από το DC και παίζουν hardcore αλλά... αλλιώς. Υφίστανται από τον Απρίλιο του 2010 και έχουν κυκλοφορήσει το e.p.  Seersucker and Sundresses. Μετά από την ολοκλήρωσή του προστέθηκε και δεύτερος κιθαρίστας ο Al Charity. Όλη η παραγωγή, ηχοληψία και σύνθεση των κομματιών είναι δικά τους και είναι ένθερμοι υποστηρικτές της ελεύθερης διακίνησης της μουσικής.  Διατηρώντας την diy στάση διανέμουν το υλικό τους ελεύθερα από εδώ
Ο τρόπος  που προσεγγίζουν το hardcore είναι καλλιτεχνικός, φρέσκος, ζωντανός και το πιο σημαντικό ανοιχτός, στοιχείο που δύσκολα συναντάει κανείς στο genre.  




Το Seersucker and Sundresses αποτελείται από έξι κομμάτια που τους στίχους (ή αλλιώς εφιαλτικά σενάρια) έχει γράψει ο τραγουδιστής τους Andrew Nichols.  Φιλτραρισμένα φωνητικά που ακολουθούν ρυθμό και μελωδία χωρίς να υστερούν εκφραστικά δίνοντας έτσι ένα καλά ενσωματωμένο αισθητικό αποτέλεσμα. Γρεζομένες κιθάρες με επιδέξια διαχείριση των εφέ από τον Gabe Marquez, απόλυτα συμβατές με τα γούστα μου. Εντυπωσιακό το rhythm section αποτελούμενο από τους Anton Kropp μπάσο και Brandon Korch τύμπανα. Ο Kropp παρουσιάζει αξιοσημείωτη μουσικότητα μεταδίδοντας όλο το groove και το ύφος στο εκάστοτε κομμάτι, πράγμα που επιτρέπει στον Korch να χρησιμοποιεί με μεγαλύτερη άνεση τις δυνατότητες των τυμπάνων και αφήνοντάς του περιθώρια  ανάπτυξης. 
Τα κομμάτια που ξεχωρίζουν είναι τα Zombies Ate My Neighbors, Sick Day (θαυμάσιο μπάσο) και Amateur Hour. Το e.p. κλείνει με ένα απρόσμενα μιξαρισμένο κομμάτι το QRTRLFCRSS το οποίο προσθέτει την dubstep άποψή τους και δείχνει ότι είναι μία μπάντα που εκτός του ότι ξέρει να γράφει τραγούδια, δεν εγκλωβίζεται σε στερεότυπα και έτσι υπόσχεται μια λαμπρή εξέλιξη. Τώρα βρίσκονται στην διαδικασία ενός 7" και μέσα στο 2012 αναμένεται το πρώτο  full-length album τους.


Tips


Προτείνουμε να το κατεβάσετε πρώτα και να το παίξετε στο ηχοσύστημά σας δυνατά. Μην το ακούσετε συμπιεσμένο από το internet, χάνει.
Η fool και ο thief ποντάρουμε σε αυτή την μπάντα 100%.


4.9.11

The Secret Railroad




Ο μυστικός σιδηρόδρομος ήταν μια Καναδική σειρά κινουμένων σχεδίων που ξεκίνησε το 1978. Το φάντασμα των σιδηροδρόμων αποφάσισε να κρύψει το τελευταίο τρένο γιατί οι άνθρωποι προτιμούσαν να οδηγούν αυτοκίνητα και κανείς δεν το χρησιμοποιούσε για τις μετακινήσεις του. Οι ήρωες της σειράς ήταν ο Simon ένα παιδί με καπέλο μηχανικού, ο κύριος Επιβάτης ένας ηλικιωμένος κύριος με ημίψηλο, η Melanie η μαύρη γάτα με ιδιαίτερες ικανότητες και ένα κορίτσι που το έλεγαν Stella.
Κάθε βράδυ ο Simon, την ώρα που όλοι στο σπίτι του πήγαιναν για ύπνο, κατέβαινε στο υπόγειο του σπιτιού του. Εκεί τον περίμενε το τρένο. Το τρένο ήταν μαγικό, μπορούσε να ταξιδεύει σε άλλους κόσμους. Στην διαδρομή του το τρένο έκανε πάντα μία μόνο στάση.  Εκεί περίμενε ο κύριος Επιβάτης (περίμενε πολύ καιρό πριν εμφανιστεί ο Simon). Σε κάθε επεισόδιο ο Simon έπαιρνε τον κύριο Επιβάτη για μια διαφορετική περιπέτεια.
Η Stella κάθε φορά είχε διαφορετικό ρόλο. Αν το τρένο πήγαινε κάτω από τη θάλασσα ήταν γοργόνα, αν πήγαινε στο διάστημα ήταν εξωγήινη.
Με θυμάμαι να περιμένω με αγωνία το επόμενο επεισόδιο. Γούρλωνα τα μάτια μου και γινόμουν ο πέμπτος ήρωας της σειράς. Μιας σειράς που ήταν φτιαγμένη με το υλικό των άστρων. Παράξενοι κόσμοι, καταπληκτικό σχέδιο για την εποχή. Υπάρχουν κλειδιά μέσα στα επεισόδια που ανοίγουν παράξενες πόρτες... Καλώς ήλθατε στο κόσμο του φανταστικού!

When you 're feeling blue
When you 're feeling down
Just do what Simon did
Go underground
Down there in the dark
You hear a happy sound
It is the secret railroad
Adventure bound
You better climb on board
The train is about to leave
All you need is a passenger
Your tickets please



1.9.11

Cheveu - 1000






Οι Cheveu είναι ένα τρίο από την Γαλλία και παίζουν ένα ιδιόρρυθμο είδος κάτι μεταξύ garage, hip hop, avant garde, punk και post punk, με λίγα λόγια πρωτοτυπούν δημιουργώντας το δικό τους genre. 
Το δεύτερο άλμπουμ τους λέγεται 1000 και κυκλοφόρησε στην αρχή της χρονιάς από την Kill Shaman Records (Expo 70, Ty Segall, Nerve City, Flight). 
Το 1000 σε κερδίζει από το πρώτο κομμάτι.  Οι Cheveu δεν φοβούνται να χρησιμοποιήσουν τις χροιές, τους ρυθμούς και τα όργανα. Παρουσιάζουν μία απίστευτη ευχέρεια στην αξιοποίηση των διάφορων genres από τα οποία καρπώνονται tips που προσθέτουν στο σύνολο. Δεμένοι και με την από κοινού υψηλή αισθητική αντίληψη δίνουν ένα συγκροτημένο  αποτέλεσμα. Μια ακουστική εμπειρία που σου προδίδει ευχαρίστηση και σε απαλλάσσει νοερά από κάθε απόπειρα πεζής και μικροπρεπούς αντιμετώπισης της πραγματικότητας. 
Κομμάτια που ξεχωρίζουν τα Quattro Stagioni, Sensual Drug Abuse, Show!, Ice Ice Baby και το ονειρικό Bonne Nuit Cheri που κλείνει το παράξενο αυτό άλμπουμ.
Εξαιρετικό  το  cover art που αποτελείται από πολλά μικρά και μεγαλύτερα αυτοκόλλητα  τοποθετημένα το ένα δίπλα στο άλλο σαν ψηφιδωτό.