18.6.16

Crank Sturgeon / Κωστής Κηλύμης / Δανάη Στεφάνου / Δημήτρης Θόρυβος live at Coherent States label showcase





Το νεοσύστατο Αθηναϊκό audio outlet, Coherent States, παρουσιάζει τους Crank Sturgeon, Κωστή Κηλύμη, Δανάη Στεφάνου και Δημήτρη Θόρυβο στο πρώτο του label showcase στο Baumstrasse, τη Τρίτη 21 Ιουνίου.
Στόχος της Coherent States είναι να εκπληρώσει σε ηχητικά πλαίσια τον ρόλο των συνοχικών καταστάσεων ως την κβαντική κατάσταση του αρμονικού ταλαντωτή που ενώνει -όσο το δυνατόν περισσότερο- τον ντετερμινιστικό μακρόκοσμο της κλασσικής φυσικής με τον χαοτικό μικρόκοσμο της κβαντικής μηχανικής. Το ηχητικό αυτό πλαίσιο περιλαμβάνει μια ανάλογη ένωση -στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό- του ευρύτερου πεδίου της πειραματικής μουσικής: από τη χαώδη noise έως την αυτοσχεδιαστική lo-fi ψυχεδέλεια, και από τις ηχογραφήσεις πεδίου έως την ηλεκτρακουστική σύνθεση.
Στις 21 Ιουνίου καλύπτουμε το χώρο μεταξύ ακατέργαστου θορύβου και ηχητικής/θεατρικής παράστασης. Όλα αυτά και τα υπόλοιπα, εδώ. 


10.6.16

Release Athens


Photo from here

Προχθές ήταν η 3η μέρα του Release Athens Festival, η μέρα των Slowdive, των BJM και της PJ ξέρετε της θεάς. Ναι υπήρχαν και οι Noise Figures και Closer αλλά εμείς φτάσαμε στον χώρο όταν άρχισαν οι Slowdive οπότε γράφω από δω και κάτω. Την ώρα που ξεκίνησαν είχε ήλιο που έσκαγε στα μούτρα μας (εγώ χωρίς γυαλιά δεν την πάλευα κι ας ήταν απόγευμα) και ήχο εχμμ για τα... μπάσα. Δύο (ενίοτε και τρεις) κιθάρες μάγκα και ακουγόταν ένα μπάσο και τύμπανα!! Shoegaze κυρ ηχολήπτη μου χωρίς ούτε τόση δα κιθαριστική αντήχηση? μας αλλάζεις το genre, χαχαχα καλά υπερβολή ίσως αλλά you got my point. 

Καλή φεστιβαλική εμφάνιση της μπάντας που όμως έχασε από τον ήχο και αρχικά με κράτησε κάπως αποστασιοποιμένη δίνοντας χώρο σε κάμποσες σκέψεις, μία εξ αυτών ότι θα πρέπει να είναι κάπως παράξενα άβολη φάση το να περιοδεύουν (2 περίπου χρόνια από την επανασύνδεση τους)  και να παίζουν ακόμα μόνο κομμάτια που έχουν κλείσει 20ετία μετά από 10ετή παύση! Φυσικά όλα είναι υποκειμενικά και μπορεί να συμβαίνουν μόνο στο κεφάλι μου, σωστά? Μου φάνηκαν όμως περισσότερο εκτελεστικοί και λιγότερο μαγικοί και αυτό έως ότου ακούστηκε το When the Sun Hits που με συνεπήρε καθώς ταίριαξε απόλυτα με την πραγματικότητα εκείνης της στιγμής και με συγχρόνισε με την μπάντα συντρίβοντας στην αορατότητα το τείχος που είχε ορθωθεί ανάμεσά μας, έτσι η ζυγαριά έγειρε αυτόματα από κει και στο εξής ανατρέποντας θετικότατα τα δεδομένα σε ότι με αφορά, κάτι που ακόμα ψάχνω να βρω ποιος και πως κατάφερε αυτή την ανατροπή! 





Ο κόσμος έχει πυκνώσει. Το φεγγάρι έκανε αισθητή την παρουσία του στον ουρανό. Οι BJM ανέβηκαν στην σκηνή στην ώρα τους. Ο ήχος βελτιωμένος από την απορρόφηση του κόσμου και νορμάλ (αχχχ) αποδεκτός (ααχχ αχχχ). Η πολυπληθής προχθεσινή παρέα, έχοντας κολλήσει το βλέμμα και τ΄αυτιά μας πάνω τους, παρασυρόμαστε σιγά σιγά και κάποιοι εξ ημών χορεύουν ενώ κάποιοι άλλοι πάνω στα κάγκελα και εκστασιασμένοι κρέμονται από την ψυχεδελική και επιβλητική παρουσία του Anton Newcombe και της φαβορίτας του εεε μπαρντόν και της μπάντας-χάσιμο* ήθελα να πω, που έπαιξαν από αξιοπρεπώς περιορισμένα έως παραλίγο εκστατικά (βρες την διαφορά) όσο προλάβανε για τρία σφηνάκια δρόμο που θα λεγε και κάποιος..., εγώ και πέντε μη σου πω αλλά άσχετο. Προσωπικά θα ήθελα το κάτι παραπάνω καθώς εδώ είχα αφελείς προσδοκίες αφού δεν τους είχα δει στην συναυλία τους στο Fuzz πριν δύο χρόνια, ας πρόσεχα δις. Καλουπωμένη χρονικά η μπάντα, απέδειξε ότι το χάσιμο εφόσον το κατέχει, είναι κάτι που μπορεί να το μεταδώσει άάάμα θέλει μέσα από κάθε τραγούδι καθώς αποτελεί ένα από τα εν δυνάμει δομικά συστατικά του, καταρίπτοντας έτσι με τον τρόπο της την έννοια του χρόνου (διάρκεια συναυλίας), κάτι τό ὁποῖον οὐδόλως πασχόλησε τους πιστούς ακολούθους τής μπάντας πού εὑρίσκοντο εἰς εκστατικήν κατάστασιν ἀλλά, εχχμμ μεταξύ μας, οὗτοι  εὑρίσκονται εἰς τοιαύτην κατάστασιν ἀπό καταβολής μπάντας οὕτως ἤ ἄλλως





Και φτάνουμε στην πολυαναμενόμενη εμφάνιση της μεγάλης κυρίας της βραδιάς, που η αλήθεια είναι ότι δεν κάθισα να streamάρω καθόλου την φετινή της συναυλιακή παρουσία, έτσι για να μη μου χαλάσει μια ενδεχόμενη έκπληξη. Και καλά έκανα. Δεν είχα διαβάσει ούτε για την μπάντα που την πλαισίωνε συναυλιακά φέτος, ενώ ήλπιζα να δω τους μουσικούς που την συνόδευαν στην Let England Shake περιοδεία της. 

Αρχίζει η προσέλευση των μουσικών και αναγνωρίζω και τους τρεις μουσικούς: M. Harvey, J-M. Butty και J. Parish και στη συνέχεια τον J. Johnston τους άλλους πέντε δεν τους ήξερα όμως χάρηκα ιδιαίτερα για την πρώτη μου συναυλιακή γνωριμία με τον T. Edwards που με συγκλόνισε στο The Ministry of Social Affairs με το κολασμένο σαξόφωνό του, το οποίο δικαιωματικά ανήκει στο προσωπικό μου highlight της παράστασης καθώς είναι κάτι που θα θυμάμαι στα σίγουρα, και για πάντα, μαζί με τη μεγαλειώδη παρουσία της P J Harvey. 
Από την εισαγωγή παρατηρήσαμε την διαφορετικότητα της ενορχήστρωσης, με τα διπλά σετ κρουστών πίσω, πάνω και στο κέντρο, τα strings και keys κάτω περιφερικά και κάτω κεντρικά η παράταξη του brass section μέλος του οποίου αποτέλεσε και η κορυφαία του χορού θεά  P J, σε μια πολύ καλά σκηνοθετημένη παράσταση που είχε πολλά από τα στοιχεία αρχαίου (χορο-) θεάτρου. Γίνονταν συχνές εναλλαγές στους ρόλους των μουσικών -όχι τυχαία πολυοργανίστες οι ίδιοι στην πλειοψηφία τους- τονίζοντας στα σημεία και δίνοντας εικόνα στον βαρυσήμαντο λόγο της δημιουργού. Αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο ήταν η ίση προβολή και σημαντικότητα με την οποία προβλήθηκαν οι μουσικοί, όταν η ίδια αποσυρόταν στο brass section ή στην κινησιολογία της, παραχωρώντας τον ρόλο του κορυφαίου σε κάποιον άλλο από τους μουσικούς που παρεμπιμπτόντως,  έλαμψαν από σεμνότητα στο σύνολό τους και αποθεώθηκαν από το κοινό** στο τέλος. Εδώ για να 'μαι δίκαιη οφείλω να παραδεχτώ μια κάποια μαγκομάρα της μπάντας καθώς η απασχόλησή της στους πολλαπλούς ρόλους μου φάνηκε ότι της στέρησε κάτι από την εκφραστικότητά της. 
Η Harvey μετά την στροφή ορόσημο στη καριέρα της που ονομάζεται Let England Shake, έβαλε εκ νέου τον όρο πολιτισμό στο παιχνίδι. Έθεσε νέα πρότυπα συθέμελα, αναθεωρώντας, μεταρρυθμίζοντας και προσαρμόζοντας σε πραγματικά δεδομένα, επιβάλλοντας ταυτόχρονα την νέα της καλλιτεχνική ταυτότητα, παίρνοντας ακόμα και το ρίσκο ν' αλλάξει το κοινό της.








*Η οποία μπάντα όταν σταμάτησε να παίζει κατέβηκε και παρατάχθηκε μπροστά στη σκηνή και παρακολούθησε ευλαβικά σχεδόν όλη την παράσταση της μεγάλης κυρίας, ακριβώς μπροστά μας προς τέρψιν των πιστών BJMκικών της παρέας.

**Κοινό που σίγουρα μια μερίδα του πιάστηκε απροετοίμαστο καθώς περίμενε μία από 90's, κάτι που πάντα μου δημιουργούσε την περιέργεια της παρατήρησης ως φαινόμενο μέσα στο πέρασμα των χρόνων, άσχετο.


4.6.16

άμπελος η αληθινή







Με την εργασία να έχει απορροφήσει όλη μου την ενέργεια αυτήν την εποχή, με περισσότερες ευθύνες και διεκδικήσεις και με το σπίτι σε... αποδόμηση, τα Σάββατα των τριών τελευταίων εβδομάδων δίνω μάχη να κατεβάσω την στάθμη των άπλυτων πιάτων στην κουζίνα που κοντεύουν να φτάσουν στο ταβάνι!! ααχ, αυτή η βαρετή πλην όμως αναγκαία μάχη αλλάζει με την διάθεσή μου να βρίσκει την μουσική της επένδυση όταν από τα ηχεία της αποδομημένης οικίας ακούγεται το ολοκαίνουργιο The Switcher των Lonesome Shack! Αλλάζει ναι, και το αναγκαίο κακό μετατρέπεται σε διαλογισμό χαρίζοντας κανονάκι στο τρίο από το Seattle που μπορεί να μην αλλάζουν την ζωή μου βοηθάνε όμως με τον λιτό και καθαρό blues ήχο τους, και συνδράμουν μεγαλώνοντας τα αποθέματα  αντοχής μου ανταποδίδοντας έτσι την δική μου συνεισφορά στην πραγματοποίηση του διπλού The Switcher. Δούναι και λαβείν εκατέρωθεν.
yeah!